Woensdag de Foz de la Canal, een prachtige canyon om te zien, en helemaal voor mij, want de ene rappel (abseil) na de andere (onder andere een glij-rappel, een rappel langs een grote waterval en een heerlijk lange rappel aan het einde van de canyon) en geen sprongen, lekker rustig... De volgende dag stond de Sorrosal op het programma. In het staartje van deze canyon is een Via Ferrata gemaakt, die ik al een aantal keer gedaan heb (onder andere vorig jaar met Harry). Iedere keer kreeg ik weer zin in die enorme rappel die zich onder die via ferrata uitstrekt en afgelopen week was het dus zover.Sorrosal is ook echt een prachtige canyon, smal, met wanden van gelaagd en geplooid gesteente en heel gevarieerd (gelukkig moest de hoogste sprong eerst geïnspecteerd worden en ik was maar wat graag de vrijwilligster die langs het touw naar beneden ging!).
Als kers op de taart mocht ik gisteren met de 'grote mensen' mee. Er zijn de komende week geen deelnemers en dit weekend hebben de gidsen (acht stuks) dus vrij om voor zichzelf canyons te doen.We deden de Eriste, en wát een canyon is dat! Echt heel mooi om te zien en in te zijn, met een schitterende glijbaan van 25 meter en de ene spectaculaire rappel na de andere; de spectaculairste gaat onder het water van een smalle waterval door, dat in een boog van de rotsen stroomt. D
e sprongen waren geen probleem, hoewel ik moet bekennen dat Marijn zo lief was om zijn touw uit te gooien zodat ik de hoogste sprong kon rappellen.Vandaag was dan mijn laatste volledige dag in Spanje. Het keukenteam van dienst (zie hiernaast) ging op stap om mij afscheid van de omgeving te kunnen laten nemen. We begonnen onze wandeling vrij hoog en klommen in een klein uurtje naar een zeer oude kluizenaarsgrot, waar enkele eeuwen later een kapelletje in is gebouwd. Met het prachtig uitzicht over de vallei en de Pre-Pyreneeën erachter was dit een waardig afscheid. Vanavond de laatste keer slapen in een tentje...
wat kilootjes zwaarder (combinatie van lekker eten in de keuken en relatief weinig beweging), een paar fijne nieuwe vrienden en heel veel fijne nieuwe kennissen, nieuwe dromen, een relatie die niet onder mijn afwezigheid geleden heeft (de twee afzonderlijke delen wel onder elkaars afwezigheid, haha!),een lichte identiteitscrisis wat betreft het Nederlanderschap (wanneer komt dat Europese paspoort er?) en veel vertrouwen dat ik mezelf wel zal redden onder wat voor omstandigheden dan ook.



Er zijn zeker wel leuke dingen gebeurd de afgelopen dagen, maar alles werd behoorlijk overschaduwd door een heel naar bericht uit Nederland. Daardoor vind ik het lastig om nu een blogje te schrijven, net zoals dat ik het lastig vind om nu weg te zijn. Ik zou zo heel graag een arm leggen, of zoiets, om degene die deze week met een groot verlies te maken kreeg, maar dat gaat niet. Dat ik zaterdag ook niet thuis was om ~C live te feliciteren met zijn verjaardag, hielp niet echt.