wat kilootjes zwaarder (combinatie van lekker eten in de keuken en relatief weinig beweging), een paar fijne nieuwe vrienden en heel veel fijne nieuwe kennissen, nieuwe dromen, een relatie die niet onder mijn afwezigheid geleden heeft (de twee afzonderlijke delen wel onder elkaars afwezigheid, haha!),een lichte identiteitscrisis wat betreft het Nederlanderschap (wanneer komt dat Europese paspoort er?) en veel vertrouwen dat ik mezelf wel zal redden onder wat voor omstandigheden dan ook.
Hier is sinds afgelopen weekend duidelijk te merken dat het seizoen aan zijn einde raakt. Vannacht was het voor het eerst in weken weer fris 's nachts, de camping is iets minder vol, ons kamp is héél wat minder vol en het deel dat niet meer gebruikt gaat worden, is bezig afgebroken te worden. Voor de keuken betekent het verminderde aantal gasten dat we het weer met zijn tweeën aankunnen, met af en toe wat hulp tijdens het spitsuur. Ik sta deze laatste weken samen met Koen in de keuken. Hij is een van de twee koks van wie ik vorig jaar veel heb afgekeken en veel heb kunnen leren. We koken nu 'maar' voor 30 man; in Torla stonden we ook een week samen en was dat bijna het dubbele!
Het werk in de keuken gaat maar niet vervelen. Misschien is het de zomer- (of wintersport-)sfeer, het feit dat iedereen vakantie heeft, maar het voelt ook na tien maanden in diverse keukens staan nog steeds niet als werk. Ook niet met alles wat er rond komt kijken: afwassen, 'kuisen', opruimen, boodschappen, voorraadbeheer...
Ik ben er in het onderwijs aan gewend geraakt dat 'werk' betekent dat ik een soort continue druk voel, óók wanneer ik niet fysiek voor de klas bezig ben of een concrete voorbereidingstaak aan het doen ben. Nu geniet ik er enorm van dat het werk gedaan is op het moment dat ik de keuken verlaat en niet meer begint totdat ik de keuken weer binnen stap. Binnen de keuken is het keihard werken, maar buiten de keuken is het echt vrijaf. Binnen de keuken is er regelmatig stress, maar buiten de keuken niet meer. En die stress in de keuken, die ligt mij wel. Ze is duidelijk en concreet, er zit niks onder wat je niet ziet. Daar blijk ik een stuk beter mee om te kunnen gaan dan met de altijd sluimerende aanwezigheid van druk die ik als juf voel. Ik vind lesgeven en opvoeden nog steeds erg leuk, maar koken en werken met gasten ook. En ik doe dat niet alleen met plezier, maar ik blijk het ook nog eens vrij goed te kunnen.
Over ruim drie weken ga ik weer als juf aan de slag, in een vervanging. Ik ben benieuwd hoe dat voelt. Maar ik weet nu al, dat het werken in de keuken en met gasten me niet los gaat laten. Had ik al gezegd dat er nieuwe dromen te oogsten waren dit jaar?



Er zijn zeker wel leuke dingen gebeurd de afgelopen dagen, maar alles werd behoorlijk overschaduwd door een heel naar bericht uit Nederland. Daardoor vind ik het lastig om nu een blogje te schrijven, net zoals dat ik het lastig vind om nu weg te zijn. Ik zou zo heel graag een arm leggen, of zoiets, om degene die deze week met een groot verlies te maken kreeg, maar dat gaat niet. Dat ik zaterdag ook niet thuis was om ~C live te feliciteren met zijn verjaardag, hielp niet echt. 
De laatste gasten in Morzine had ik in de week voor pasen, dat was de eerste week van april. De twee weken daarna heb ik nog veel kunnen skiën en verder heb ik die gebruikt om op mijn gemak het chalet helemaal schoon achter te laten. Morzine liep langzaam leeg. De seizoenswerkers gingen naar huis of naar een zomerjob en heel veel toeristen waren er ook niet meer. Het bracht herinneringen terug aan
Even later kreeg ik de sleutel van mijn studiootje en hoewel dat oud en incourant is, is het heel privé en behoorlijk ruim. Het was wel een opluchting dat het me zo beviel, want ik voelde me verder helemaal niet lekker in mijn vel. Ik vroeg me serieus af waar ik in 's hemelsnaam aan begonnen was. Ik miste Ronda, ik hoorde alleen maar Frans om me heen in plaats van het inmiddels zo bekende Spaans, het regende, en ik wist ook wat betreft het werk helemaal van niets en maakte me dus zorgen over alles.
Dinsdag 6 december, de laatste zonnestralen van de dag zetten de Alameda, het park van Ronda, in een gouden licht en de schaduwen van de bezoekers lijken eindeloos lang. Ik heb zojuist het boek waarin ik aan het lezen was weggestopt en geniet nog even van het uitzicht en de sfeer in het park. Deze dag is een vrije dag in Spanje en het is echt heerlijk weer geweest en dan gaat iedereen de straat op. In het park was ik dan ook zeker niet de enige die met een boekje, of in gezelschap van anderen, op een bankje in de zon zat.
Ik denk dat ~C over 

