Posts tonen met het label persoonlijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label persoonlijk. Alle posts tonen

dinsdag 28 augustus 2012

oogst

Het is alweer bijna september! Ruim een jaar geleden vertrok ik naar Spanje en wat een jaar is het geworden. Een deel van de oogst: één paar versleten wandelschoenen (waar ik zo'n beetje het hele jaar in gewoond heb), vier afgedragen t-shirts en één dito trui, drie sokken die verdwenen zijn in een van de camping-wasmachines (van drie verschillende paren natuurlijk, zoals gebruikelijk), een behoorlijke redzaamheid in het Spaans, leuke redzaamheid in het Frans, een grote liefde voor het werk in de keuken en het werken met gasten, wat kilootjes zwaarder (combinatie van lekker eten in de keuken en relatief weinig beweging), een paar fijne nieuwe vrienden en heel veel fijne nieuwe kennissen, nieuwe dromen, een relatie die niet onder mijn afwezigheid geleden heeft (de twee afzonderlijke delen wel onder elkaars afwezigheid, haha!),een lichte identiteitscrisis wat betreft het Nederlanderschap (wanneer komt dat Europese paspoort er?) en veel vertrouwen dat ik mezelf wel zal redden onder wat voor omstandigheden dan ook.

Hier is sinds afgelopen weekend duidelijk te merken dat het seizoen aan zijn einde raakt. Vannacht was het voor het eerst in weken weer fris 's nachts, de camping is iets minder vol, ons kamp is héél wat minder vol en het deel dat niet meer gebruikt gaat worden, is bezig afgebroken te worden. Voor de keuken betekent het verminderde aantal gasten dat we het weer met zijn tweeën aankunnen, met af en toe wat hulp tijdens het spitsuur. Ik sta deze laatste weken samen met Koen in de keuken. Hij is een van de twee koks van wie ik vorig jaar veel heb afgekeken en veel heb kunnen leren. We koken nu 'maar' voor 30 man; in Torla stonden we ook een week samen en was dat bijna het dubbele!

Het werk in de keuken gaat maar niet vervelen. Misschien is het de zomer- (of wintersport-)sfeer, het feit dat iedereen vakantie heeft, maar het voelt ook na tien maanden in diverse keukens staan nog steeds niet als werk. Ook niet met alles wat er rond komt kijken: afwassen, 'kuisen', opruimen, boodschappen, voorraadbeheer...

Ik ben er in het onderwijs aan gewend geraakt dat 'werk' betekent dat ik een soort continue druk voel, óók wanneer ik niet fysiek voor de klas bezig ben of een concrete voorbereidingstaak aan het doen ben. Nu geniet ik er enorm van dat het werk gedaan is op het moment dat ik de keuken verlaat en niet meer begint totdat ik de keuken weer binnen stap. Binnen de keuken is het keihard werken, maar buiten de keuken is het echt vrijaf. Binnen de keuken is er regelmatig stress, maar buiten de keuken niet meer. En die stress in de keuken, die ligt mij wel. Ze is duidelijk en concreet, er zit niks onder wat je niet ziet. Daar blijk ik een stuk beter mee om te kunnen gaan dan met de altijd sluimerende aanwezigheid van druk die ik als juf voel. Ik vind lesgeven en opvoeden nog steeds erg leuk, maar koken en werken met gasten ook. En ik doe dat niet alleen met plezier, maar ik blijk het ook nog eens vrij goed te kunnen.

Over ruim drie weken ga ik weer als juf aan de slag, in een vervanging. Ik ben benieuwd hoe dat voelt. Maar ik weet nu al, dat het werken in de keuken en met gasten me niet los gaat laten. Had ik al gezegd dat er nieuwe dromen te oogsten waren dit jaar?

donderdag 16 augustus 2012

stilte

Paella: bereiden, dresseren en uitserveren!
Excuses voor alweer een lange tijd stilte. Om te beginnen maar weer eens wat statusupdates van Facebook, hoewel ik ook daar vooral excelleerde in afwezigheid. Ik heb het weer eens veel te leuk om veel online te zijn...

Een snel overzicht van mijn weken tot nu toe: op 17 juni kwam ik aan in Spanje, vanuit Antwerpen. Het kampterrein in Escalona was toen nog leeg, maar met zijn achten stond het kamp er al snel weer alsof er geen winter geweest was.

De eerste deelnemersgroep kwam begin juli. Samen met Peter en Marc, in de tweede week aangevuld met Elke en Melissa, kookten we voor 50, resp. 90 man. Op 15 juli ben ik van Escalona naar Torla verhuisd, waar ik tot afgelopen weekend als keukenverantwoordelijke heb gestaan, wat ik echt super vond.

Torla heeft naast Ronda mijn hart veroverd, dus ik was heel blij om daar weer terug te zijn. Helaas hebben we de afgelopen dagen het kamp in Torla alweer afgebroken en ben ik nu dus weer terug in Escalona, waar ik juist begonnen ben aan een ruime week vrijaf, vanaf vanavond samen met Carlos.

De updates en wat foto's:

Escalona 9 juli
5 juli:
Ok, onweer is één ding. Heftig bergenonweer is een tweede. En hier hadden we dan vannacht heftig bergenonweer dat om negen uur 's avonds begon en tegen het ochtendgloren pas was afgelopen. De buien draaiden rondjes. Onweer met een keer of 2 een klap echt recht boven je hoofd is op zich al bijzonder, maar dat ging hier vannacht ieder uur opnieuw. Wel genoeg voor deze hele zomer lijkt me. En ook genoeg voor een ietwat gebroken nachtrust.

9 juli:
Goed keukenteam in Escalona! We gaan nu met z'n allen uit eten, 'op restaurant' zeggen die van Vlaanderen. Het leven is goed!

Torla 15 juli
15 juli:
Stralend blauwe lucht, zonnetje, prettig verfrissend windje, prachtige bergen, nice team: back in Torla!

20 juli:
Fantastisch weer hier in de Pyreneeën. Gisteren prachtige wandeling gemaakt, nu een dagje relaxen (was beetje laat geworden gisteravond), vanmiddag zorg dragen voor het wegruimen van de voorraad voor volgende week (groente, vlees en overige boodschappen) en vanavond schaft de pot: BBQ!

9 augustus:
35 graden, siesta in de schaduw, laatste twee dagen koken voor de groep. Het is hier zo prettig toeven, dat ik weinig tijd neem om eens iets te updaten. Dit werk heeft een hoog vakantiegehalte!

maandag 11 juni 2012

gemengde gevoelens

Er zijn zeker wel leuke dingen gebeurd de afgelopen dagen, maar alles werd behoorlijk overschaduwd door een heel naar bericht uit Nederland. Daardoor vind ik het lastig om nu een blogje te schrijven, net zoals dat ik het lastig vind om nu weg te zijn. Ik zou zo heel graag een arm leggen, of zoiets, om degene die deze week met een groot verlies te maken kreeg, maar dat gaat niet. Dat ik zaterdag ook niet thuis was om ~C live te feliciteren met zijn verjaardag, hielp niet echt.

Ik weet het, het hoort er bij als je weg bent, maar dat maakt het niet minder vervelend. Wat me zaterdag behoorlijk op wist te beuren, was dat ik weer ging klimmen. Het gaat namelijk al een paar dagen behoorlijk beter met mijn enkel. Het zijn inmiddels vooral de ongecontroleerde bewegingen die voor problemen zorgen en klimmen is gelukkig een heel beheerste en gecoördineerde manier van bewegen. Voorklimmen heb ik nog maar niet gedaan, maar 5c/6a naklimmen vond ik niet slecht. Ik kan ook weer voorzichtig de trap af en dat is eigenlijk het enige dat nog voorzichtig gebeurt, de rest gaat allemaal steeds normaler.

Mijn dagen hier in Les Vigneaux zitten er al weer bijna op. Het schilderwerk vordert gestaag en als het goed is, zijn de kozijnen, deuren en luiken klaar wanneer ik volgend weekend vertrek naar de Pyreneeën voor de laatste etappe van dit jaar. 

maandag 4 juni 2012

enkel

"Hoe gaat het eigenlijk met je enkel?", wordt er gevraagd. Nou, wel iedere dag beter, maar toch minder snel dan ik zou willen. 's Ochtends is hij over het algemeen het meest stijf en douchen is een activiteit die hij liever niet heeft. Zonder drukverband een tijdje de voet naar beneden houden, zoals bij douchen, is na een nachtje slapen niet fijn. Gedurende de dag gaat het dan meestal beter. Ik kan hem op zich goed belasten, dus het werken aan de luiken en de kozijnen gaat prima. Het is het buigen en draaien dat moeilijk is. Vooral bergafwaarts wandelen is lastig, terwijl ik bij bergopwaarts al bijna normaal kan stappen. De trap af gaat niet, dat moet ik op de 'peutermanier' doen, tree voor tree. Ik kan mijn enkel niet zo ver voorover buigen, met mijn hele gewicht er boven. Wandelen doe ik wel iedere dag, op oneffen paadjes met wandelstokken, dat gaat heel goed en op vlakke wegen en paden zonder. Ik kan het alleen niet al te lang achter elkaar, want dan worden de spieren en pezen moe en minder stabiel en dat is een heel vervelend gevoel, ook al doet het meestal niet direct echt pijn.

Gisteren gingen we naar Briancon om in ons in een taartjeszaak te goed te doen aan thee en, eeh, taartjes. Er was overal in Briancon muziek van slagwerkgroepen, erg gezellig, dus we hadden al een hele stadswandeling over de kasseien (zonder wandelstokken, helaas) achter de rug toen we uiteindelijk voor de taartjeswinkel stonden. Mijn voet keek er al naar uit om weer even omhoog te liggen, maar  jammer genoeg (vooral trouwens vanwege de taartjes...) hadden de taartjesbakkers juist nu besloten hun jaarlijkse vakantie op te nemen. Toen moesten we op zoek naar een ander plekje voor onze thee met lekkers, en dat was echt een beetje te veel.

De beweging is uiteindelijk wel goed geweest, want vandaag kan ik alwéér wat verder heen en weer bewegen met de enkel dan de voorgaande dagen. We zijn wel aan het onderzoeken of er misschien in de buurt een fysiotherapeut rondloopt die wat licht kan werpen op het herstelproces en of het 'op schema' ligt en die wat gerichte revalidatie-oefeningen kan geven. Want ik wil eigenlijk wel weer een beetje actie...

woensdag 30 mei 2012

chalethost zijn

Ik schreef het al, ik heb het qua werken enorm naar mijn zin gehad afgelopen winter. Zo'n chalet is een soort mini-hotelletje en als chalethost ben jij degene die het moet maken. Over marketing, boekingen en contacten met eigenaren of onderhoudsmensen hoef je je helemaal niet druk te maken en ook niet over ingewikkelde financiële keuzes. Er is een financieel kader voor je vastgesteld en daarmee ben je binnen het concept als het ware je eigen baas en zorg je voor de sfeer, de gastvrijheid, de menu-invulling en de schone badkamer, kortom, ben je helemaal zelf verantwoordelijk voor de gasttevredenheid. En dat vond ik leuk!

Voor mij staat met stip op nummer 1 het contact met de gasten. Iedere week weer verschillend, iedere week een andere sfeer en stemming, iedere week weer op een andere manier aanwezig zijn, passend bij de gasten. Blijf ik meer op de achtergrond of juist helemaal erbij, kan ik ongevraagd met oplossingen komen voor dingen, of kan ik beter juist de vraag afwachten, hoe snel kom ik er achter welke wensen er zijn voor het eten, vooral die die niet uitgesproken worden. En dan zijn er natuurlijk ook nog allerlei dagelijkse gesprekjes. 's Morgens over wat ze van plan zijn die dag en 's middags over of dat gelukt is en wat ze ervan vonden. Maar ook over waar ze wonen, wat ze in het dagelijks leven doen, wat ik in het dagelijks leven doe en over allerlei wintersport-gerelateerde ervaringen.

taart op tafel in het chalet
Eveneens met stip, op nummer twee: het klaarmaken van de maaltijden. Het is geen seconde gaan vervelen, ook al maakte ik meestal op dezelfde weekdag hetzelfde menu. De routine die dat meebrengt is voor mij echt een hulp geweest, geen sleur. Verderop in het seizoen durfde ik wel steeds meer te variëren. Dat kwam door een paar speciale diëten, dus ik moest wel, maar ik ontdekte rond die tijd ook dat er mensen zijn die eigenlijk heel graag 'dicht bij huis' eten, en dus snakken naar een kipfilet na vier dagen culinaire hoogstandjes met eend, zeeduivel of kalfsschnitzels. Ik kan me dat niet goed voorstellen, maar echt. Mijn menu is dus vanzelf van een zesdagenmenu naar een tiendagenmenu gegroeid en ik heb gelukkig ontdekt dat dingen die ik voor het eerst maak niet echt de neiging hebben te mislukken, maar hooguit wat minder perfect zijn dan later.

Ik heb trouwens ook ontdekt dat ik daar niet zo goed tegen kan, tegen dingen die wat minder perfect zijn dan later. Op nummer drie dan maar: afgelopen winter heeft er niet alleen voor gezorgd dat ik me daarvan bewust werd, maar ook dat ik dat inmiddels in een wat relativerender daglicht kan zetten. Zou ik dat vast kunnen houden?

maandag 28 mei 2012

afscheid van Morzine

narcissen in de tuin van het chaletDe laatste gasten in Morzine had ik in de week voor pasen, dat was de eerste week van april. De twee weken daarna heb ik nog veel kunnen skiën en verder heb ik die gebruikt om op mijn gemak het chalet helemaal schoon achter te laten. Morzine liep langzaam leeg. De seizoenswerkers gingen naar huis of naar een zomerjob en heel veel toeristen waren er ook niet meer. Het bracht herinneringen terug aan de dag dat ik aankwam. Ik vroeg me toen serieus af of ik dit wel echt wilde en of ik het wel kon.

Gelukkig is het helemaal goed gekomen. Door een beetje buiten mijn 'comfort-zone' te gaan, heb ik hele leuke dingen meegemaakt en geleerd. Het opstarten van het seizoen was echt het lastigste. Er kwam in één keer zoveel nieuws op me af en ik vond het vooral erg lastig dat er helemaal niemand met wie ik dingen samen kon bespreken. Toen Paul en Fred, de hosts van het andere chalet van skichalets.nl in Morzine, aan waren gekomen, hebben we meteen een aantal dingen samen ondernomen. Dat maakte een heel verschil. We hadden het over de dingen waarover een beslissing genomen moest worden en het maakt niet uit dat ik dan vervolgens die beslissing toch nog in mijn eentje nam. Het gegeven dat er nog iemand even mee had gekeken en gedacht, die met dezelfde vragen zat (mogelijkheden en onmogelijkheden van het budget bijvoorbeeld), vond ik echt een verademing. Trouwens, de mensen van skichalets waren ook helemaal niet te beroerd om mee te denken. Ik had ze een paar dagen na aankomst meteen verteld dat ik me nogal onzeker voelde over alles. Hun reactie dat ze er alle vertrouwen in hadden dat het goed zou komen en dat ze het fijn vonden dat ik ze liet weten hoe me voelde, in plaats van maar zo'n beetje zelf aan te rommelen tot het misschien echt mis ging, hielp gek genoeg al enorm. Misschien nog wel meer dan de (goede) tips die ik ook van ze kreeg. Louise van de skischool had het al gezegd: "Zodra de eerste gasten er zijn, gaat het vanzelf, je zult het zien."

En ik zag het. Bovendien ging het niet alleen vanzelf, maar ook snel. In december hoorde ik het iemand al zeggen: het seizoen is zó voorbij! Toen dacht ik nog: vier maanden, die zijn echt niet zomaar voorbij! Maar inderdaad. Vier maanden zijn wel zomaar voorbij. Zelfs als je allemaal nieuwe dingen doet.

En zulke leuke nieuwe dingen! Dat het skiën is bevallen heb je al kunnen lezen, maar wat óók heel erg is bevallen, ondanks de wat moeizame start, is het werken in het chalet. Veel mensen 'in the business' en daarbuiten vinden dat chalethost zo ontzettend hard werken is. Nu weet ik niet wat andere mensen zoal gewend zijn aan 'hard werken', maar van de seizoenswerkers in de horeca zijn er maar weinig die zoveel tijd op de ski's kunnen doorbrengen en in vergelijking met een baan in het onderwijs is chalethost hemels qua hard werken. Ok, je werkt veel, van kwart over zeven tot elf en van vier tot half tien, zes dagen per week, met op de wisseldag en de boodschappendag nog een paar uur extra (en op je vrije dag, niet te vergeten, nog wel even het ontbijt draaien), maar hé, als het af is, is het af! Kom daar maar eens om in het onderwijs. En die negen-urige werkdag krijg je er op school ook gratis bij, net als die zevendaagse werkweek. Als ik eerlijk ben? Het smaakt wel een beetje naar meer!

vrijdag 25 mei 2012

verstuikte enkel

Ik zit met mijn pootje omhoog dit stukje te typen. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Het was de bedoeling dat ik op een ladder stond met kluskleren aan en kozijnen en luiken aan het schilderen was. En tussendoor een beetje aan het spelen was op de rotsen en op de wandelpaden rondom Argentière en Ailefroide in de Franse Alpen, al dan niet vergezeld van mijn gastvrouw en gastheer. Maar helaas eindigde eergisteren dat spelen op de rotsen niet op de standplaats, maar hangend in het touw, met verstuikte enkel. Beetje jammer...

Ik ben in Les Vigneaux, een klein dorp in de Franse Ecrins. Ik ben sinds vorige week woensdag te gast bij Anne en Geert van Entre Terre et Ciel en ik kwam hier om te helpen met klussen. Ik hoop dat ik na het weekend weer een beetje in staat ben wat te doen, want dat zitten met mijn been omhoog en dat voetje voor voetje schuifelen (wat ik gelukkig al wel weer kan), dat vind ik maar niks!

Ik vind het ook maar niks dat ik juist weer een beetje aan het klimmen was en nu wéér de rotsen niet kan voelen, terwijl ik er zo dichtbij ben! Maar ik treur niet, want zelfs zittend op een stoel is het hier een en al berggevoel. De hoge toppen rondom hebben nog steeds een witte hoed, maar hier wat lager is de natuur na de koude winter volop aan het genieten van de inmiddels zomerse temperaturen en wij dus ook. Er klinkt vogelgezang de hele dag door, de bomen zijn gehuld in een prachtig lichte kleur groen en overal komen de bloemen te voorschijn.

Helaas is het dus een paar dagen wel een beetje een kleine wereld. Ik hoop dat ik snel weer wat mobieler ga zijn, duim maar voor me.

zondag 1 januari 2012

gelukkig nieuwjaar!

Mijn gasten zitten aan het ontbijt plannen te maken voor hun eerste skidag, er ligt nog steeds een dik pak sneeuw, de zon probeert door de wolken heen te schijnen: de eerste dag van 2012 ziet er veelbelovend uit. Ik wens iedereen een prachtig 2012, met mooie dromen en veel gelegenheden om ze te leven.

woensdag 21 december 2011

aankomst in Morzine (lang!)

Vorige week woensdag maakte ik kennis met een druilerig Morzine. De taxi zette mij in de regen af in een nieuwbouwchaletwijkje, waar ik niet vond wat ik verwachtte, namelijk het woonhuis van de eigenaresse van het chalet en van het studiootje waar ik deze maanden slaap. Weliswaar stond de achternaam van deze mevrouw op een bordje naast de bel, maar de voornamen klopten niet en bovendien was er niemand thuis. Daar stond ik dan met al mijn bagage, in de regen, waar moest ik heen? Kantoor in Nederland gebeld, nummer gekregen van degene waar ik heen moest, haar gebeld om te vragen hoe ik bij haar moest komen en toen het taxibedrijf maar weer gebeld, want deze uiterst vriendelijke dame sprak alleen maar Frans en hoewel ze uiteindelijk leek te begrijpen waar ik me bevond, begreep ik de richtingaanwijzingen die ze me gaf in het Frans maar half, of nog minder. En het regende nog steeds...

Kort daarna kwam er een auto bij het huis aan, de jonge vader die uitstapte keek mij natuurlijk vragend aan en gelukkig bleek hij Engels te spreken. Toen hij begreep bij wie ik moest zijn, wees hij me het huis aan, 20 meter lager aan de hoofdweg. Ik kon dus de taxi weer afbellen en vijf minuten later stond ik voor de deur van een lieve moeke van in de 70, die mij warm ontving met een koffie en iets lekkers.

Even later kreeg ik de sleutel van mijn studiootje en hoewel dat oud en incourant is, is het heel privé en behoorlijk ruim. Het was wel een opluchting dat het me zo beviel, want ik voelde me verder helemaal niet lekker in mijn vel. Ik vroeg me serieus af waar ik in 's hemelsnaam aan begonnen was. Ik miste Ronda, ik hoorde alleen maar Frans om me heen in plaats van het inmiddels zo bekende Spaans, het regende, en ik wist ook wat betreft het werk helemaal van niets en maakte me dus zorgen over alles.

Toen ik 's middags het dorp in ging, werd het er allemaal niet echt beter op. "Je kiest zelf een skiverhuur waarmee je wilt samenwerken", stond er in de handleiding. Maar hoe kies je uit meer dan 25 skishops binnen een paar dagen degene waar jij mee wilt samenwerken? En hoe moest het met de skischool? En hoe doe je dat eigenlijk, dat regelen van een samenwerking? En zou mijn menu niet toch buiten budget zijn? En zou alles wat ik nodig heb wel bezorgd kunnen worden, want ik heb geen auto? En zouden ze bij de VVV wel Engels spreken en me begrijpen? En waarom lopen alle andere seizoenswerkers hier rond alsof ze het wel allemaal weten? En, en, en... En zou het eigenlijk niet gewoon zo zijn dat ik dit helemaal niet kan?

Ik ging die middag nog naar de VVV, waar ze wel Engels spraken, maar behalve een stapel folders werd ik er niet veel wijzer, want ik had op dat moment nog helemaal geen gerichte vragen en tja, dan is het lastig antwoord geven. Ik voelde me intussen net zoals mijn vierdeklassers indertijd, die aan mijn bureau stonden en op de vraag "Wat snap je niet?" als antwoord gaven: "Ik snap er helemaal niks van!!" Wat had ik op dat moment graag even een begrijpende juf gehad achter de balie, die samen met mij het grote niks probeerde te verkleinen tot iets wat weer te vatten is... Gelukkig vond ik een koffiehuisje met WiFi, dat gerund werd door een Engelse, met voornamelijk Engelse clientèle en een heel rustige, fijne sfeer. Daar hoorde ik een taal die ik begreep, ik kreeg een lekker grote kop warme koffie verkeerd en ik skypte met ~C, die, wat een timing, die middag vroeg thuis was.

De volgende ochtend herinnerde ik me, dat de vierdeklasser die er niks van snapt en de juf die het grote niks probeert te verkleinen in dit geval dezelfde persoon moest zijn (dank je wel Wilma, als je dit leest) en vanaf dat moment ging het beter. De juf deelde het grote niks op in stapjes die de vierdeklasser op dat moment wel kon zetten en hoewel ik nog steeds af en toe de druk voelde opkomen rondom de stukjes die ik nog niet kon overzien, ben ik maar gewoon aan de slag gegaan. De regen was inmiddels overgegaan in sneeuw en dat maakt een heel verschil in zo'n bergdorpje!

Ik ben die middag langs gegaan bij de drie grotere skischoolbureaus en bij de tweede zat Louise. Zij antwoordde op mijn "Je ne parle pas tres bien le francais" met "Moi non plus!". Ze bleek Britse te zijn en ik heb even mijn hart mogen luchten bij haar. Ze begreep het helemaal, ze had ook een paar jaar een chalet gerund. Ze drukte me op het hart dat iedereen zich zo voelt in het begin en dat het allemaal over is zodra de eerste gasten er zijn en dat het perfect normaal is om te denken "Wat doe ik hier en waarom ben ik hier in 's hemelsnaam aan begonnen, want ik kan het helemaal niet."

Nu, bijna een week later, weet ik dat ze gelijk heeft. De dingen die vorige week nog één grote berg vormden en die nooit zouden gaan lukken, staan zo langzamerhand allemaal op de rails: de voorraadkast is gevuld, de skischool is geregeld, de skiverhuur is geregeld, het contract met de liftpasorganisatie is ondertekend, de huiskamer is gezellig gemaakt en ik heb telefonisch en per mail contact gehad met mijn eerste gasten. Nu ja, het enige waar ik me nu nog zorgen over maak, is het menu, maar over tien dagen heb ik alles een keer klaargemaakt en dan heb ik ook dat achter de rug :-)

zaterdag 10 december 2011

afscheid nemen

Dinsdag 6 december, de laatste zonnestralen van de dag zetten de Alameda, het park van Ronda, in een gouden licht en de schaduwen van de bezoekers lijken eindeloos lang. Ik heb zojuist het boek waarin ik aan het lezen was weggestopt en geniet nog even van het uitzicht en de sfeer in het park. Deze dag is een vrije dag in Spanje en het is echt heerlijk weer geweest en dan gaat iedereen de straat op. In het park was ik dan ook zeker niet de enige die met een boekje, of in gezelschap van anderen, op een bankje in de zon zat.

Mijn tijd in Ronda zit er bijna op, aanstaande dinsdag vlieg ik naar de Alpen. Het gaat me moeilijk vallen om afscheid te nemen van Ronda! Ik ben enorm gaan houden van alles wat dit stadje te bieden heeft, de omgeving, de mensen, de sfeer. De andere kant van wennen, blijkt afscheid nemen te zijn...

Het moeilijkste afscheid tot nu toe vond ik het afscheid van ~C vorige week zondag, nadat we tien heerlijke dagen samen doorgebracht hadden. We hebben ons ondergedompeld in het Spaanse levensritme: ~C kwam om elf uur ontbijten in de bar waar ik gewoon ben om samen met medestudenten koffie te gaan drinken in de pauze en als mijn lessen klaar waren gingen we even de stad in voor een bocadillo, of we aten thuis wat. 's Avonds zochten we een bar op voor een biertje of wijntje met tapas of met een 'plato'. We hebben veel door de stad gezworven en een paar dingen in de omgeving bekeken en gelukkig was het voor het grootste gedeelte van de week lekker weer. Helaas, ook aan tien dagen die eindeloos lijken te duren blijkt een einde te komen en nu duurt het weer een hele tijd voordat we elkaar gaan zien.

Ook het afscheid dinsdag zal niet gemakkelijk zijn, afscheid van de mensen die ik hier heb leren kennen, van het studeren, wat ik heerlijk vond, en van de sfeer van deze stad, zoals die afgelopen dinsdag weer zo duidelijk voelbaar was in het park. Ik ben lijntjes aan het uitgooien om hier na de winter weer terug te kunnen komen, misschien lukt het me om aan een plekje te komen in de keuken of het huishouden van een van de hotels hier. Of zou ik toch gewoon de loterij winnen, zoals iedere rechtgeaarde Spanjaard hoopt? Dan kan ik weer verder met Spaans studeren...

Maar nu eerst het winterseizoen! Ik heb enorm veel zin om een hele winter in Morzine door te brengen en ik kijk uit naar het werk, maar ik vind het ook best spannend, omdat het allemaal nieuw is voor me: ik ken het dorp niet, ik ben nieuw in de organisatie, ik voel me niet super thuis in de Franse taal... Het zal wel even doorbijten worden dus in de eerste weken en dat is voor het eerst dit jaar :-)

donderdag 27 oktober 2011

weekje nederland

Nog een dagje cursus en dan kom ik een weekje naar Nederland (of iets langer als het nodig is). En ik heb al door dat ik iedere dag 27 uur nodig heb om iedereen te gaan zien én lekker veel tijd met ~C door te kunnen brengen :-)

Ik kom naar Nederland vanwege een sollicitatie en omdat ik voor mijn instructeurslicentie een EHBBO-nascholing moet volgen op de kaderdag. Ik heb gesolliciteerd bij www.skichalets.nl en heb volgende week een gesprek. Ik hoop heel erg dat dat wat gaat worden, omdat het veel combineert van wat ik leuk vind: koken, het mensen naar de zin maken, zelfstandigheid en de bergen.

Na die ongetwijfeld drukke dagen in Nederland, ga ik weer terug naar Ronda, ik heb de taalcursus verlengd met nog een paar weken. Het Spaans leren op deze manier gaat zo ontzettend snel! Vooral omdat er ruim twee uur conversatie per dag is, waarin je meteen in de praktijk brengt wat je 's morgens hebt geoefend tijdens de grammaticalessen. Tot en met half december worden alle werkwoordsvormen behandeld én krijgen we de basis van het gebruik mee en dat wil ik gewoon niet missen. Bovendien heb ik het hier erg naar mijn zin en begin ik steeds meer mensen beter te kennen.

Vanavond ga ik uit met een deel van mijn lesgroep, tapas eten (en copas of cañas drinken). Jammer genoeg regent het al de hele dag van tijd tot tijd en dat zal vanavond niet veel beter zijn. Dat betekent dat het rustig zal zijn in de stad, want de Rondanezen blijven bij regen liever binnen in hun huis en eigenlijk is dat wel jammer, want er zijn hier heel veel echt heel Spaanse bars waar het leuker is wanneer het voller is.

We zijn met een Koreaanse, twee Chinezen en ik (de Amerikanen van de lesgroep zijn op reis dit weekend en vandaag al vertrokken) en we hebben afgesproken het Spaans als voertaal te gaan gebruiken. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken, maar daar hun Engels niet heel veel beter is dan hun Spaans, wordt het waarschijnlijk een mengelmoesje met veel handen, voeten en frustraties :-) Gelukkig is er dan altijd nog het eten en de copas...

zaterdag 8 oktober 2011

Ronda

Ik denk dat ~C over vooruitziende blik beschikt, want ik ben deze maanden inderdaad veel aan het wennen. In ieder geval meer dan ik van tevoren had voorzien! Ik ben nu twee weken hier in het hotel en zou graag nog wat langer blijven, maar er zijn de komende weken maar heel weinig gasten en ik ben dus eigenlijk niet nodig. Daarom ga ik morgen weer verhuizen, want ik heb anderhalve week geleden een Spaanse taalcursus van drie weken in Ronda geboekt! Voor het eerst in drie maanden ga ik geld uitgeven aan mijn verblijf hier...

Ik had al half-en-half het plan om in het voorjaar een taalcursus te gaan doen in een Spaanse stad, maar ik heb nu drie weken hier stuk te slaan (begin november kom ik om 'zakelijke' redenen even naar NL) en mijn gastvrouw Di vertelde dat er ook in Ronda, de stad hier vlakbij, een taalcursus wordt aangeboden. Deze bleek niet echt duur te zijn en morgen vertrek ik dus naar Ronda, waar ik in een gastgezin ga logeren (hoewel, gezin: de kinderen zijn het huis uit en als ik het goed begrepen heb, is het mama alleen) en maandag start de cursus. Ik hoop vooral dat ik het wat makkelijker ga vinden om het Spaans te verstaan. Want ik kan mezelf mondeling en schriftelijk steeds beter verstaanbaar maken en Spaans lezen gaat ook helemaal niet onaardig, maar vlot verstaan wat er gezegd wordt vind ik nog steeds erg lastig. Waarschijnlijk zal ik een van de oudste cursisten zijn, maar na een zomer met X-adventure ben ik wel wat gewend :-)

© van de foto: Joe Mabel

zaterdag 17 september 2011

naar zuid-spanje!

Gisteravond is het laatste diner geserveerd, vanochtend heb ik voor het laatst het ontbijtbuffet klaargezet (en weer opgeruimd), de broodjes voor in de bus zijn zojuist gesmeerd en de laatste warme (middag)maaltijd staat op het vuur. Oftewel: het seizoen zit er op! Morgenavond komt ~C, hoera! Eindelijk niet meer sms of skype, maar in het echt! We gaan een kleine week vakantie houden en daarna, ja, daarna gaapte tot gisteren de leegte...

Het winterseizoen in deze omgeving is rustig en de herfst nog veel rustiger. Hier in de buurt kan wel wat gelanglauft en gewandeld worden in de winter, maar een wintersportgebied kun je het niet noemen en in de herfst is het helemaal uitgestorven. Ik had in Torla nog twee lijntjes uitgegooid per email en die had ik nog wel op kunnen volgen door daar volgende week of de week erna nog eens in persoon langs te gaan, maar iedereen die ik in Torla en omgeving al gesproken had, had me weten te vertellen dat er echt heel weinig te doen zou zijn in herfst en winter.

Het leek me dus handig om wat reservespelers warm te laten lopen. Hier in Spanje wintersportplaatsen afgaan en om werk vragen zag ik toch niet zo zitten, dus mijn winterwerkterrein zullen de Alpen worden, ik ben daar aan het solliciteren gegaan voor een job vanaf december. Voor de periode oktober en november wilde ik wel erg graag in Spanje blijven. Natuurlijk is er altijd de optie om in het huisje van mijn vader neer te strijken, maar ik steek toch liever ergens de handen uit de mouwen. Gelukkig is het internet geduldig en ik ben woensdag beginnen rond te snuffelen op de mij bekende vrijwilligerswerk-in-het-buitenland-sites, die ik ook in Nederland al geraadpleegd had. Nadeel: zij bieden veelal boerderij/landbouw-werk, dus eigenlijk niet echt wat ik zocht. Bergen en landbouw gaan niet zo goed samen. Bovendien heb ik liever werk in de toeristische sector.

Maar ja, soms vind je op het juiste moment het juiste en zodoende viel mijn oog op een link naar een site die ik nog niet eerder gezien had: www.workaway.info. En daar was Los Castaños. Een klein hotelletje in het binnenland achter de Costas (Marbella en Málaga), met de bergen min of meer in de achtertuin en aantrekkelijk werk: keuken, serveren, huishoudelijk, eigenlijk van alles wat er in een hotelletje komt kijken. Ik kreeg meteen antwoord op mijn mail en binnen een dag was het geregeld. Van 27 september tot in ieder geval twee weken later zit ik dus in Zuid-Spanje, met zicht op een wat langer verblijf tot eind oktober. Enige nadeel misschien: de eigenaars zijn Engelstalig :-)

© van de foto: www.loscastanos.com

woensdag 24 augustus 2011

hitte

Het is hier al een paar dagen meer dan dertig graden overdag; water drinken is dan zo'n beetje het enige wat nog leuk is. En het water in. Ik ben deze week in Escalona aan het werk, in het grote kamp van X-adventure. Hier is een riviertje waar je heerlijk in kunt afkoelen. Vandaag ben ik op bijzondere wijze het water in gegaan: vanaf de brug abseilend op zijn kop. Ook wel eens leuk!

Ik ben inmiddels zo gewend aan het wennen, dat ik bijna vergeet te bloggen! De afgelopen weken was ik vooral in Torla en daar is het heerlijk om op pad te gaan tussen het keukenwerk door, van bloggen komt dan niet zoveel. 's Avonds bel en skype ik regelmatig met ~C, of er waren leuke activiteiten met X-adventure: filmavond of kinderdisco in het dorp.

Vorige week heeft Harry een paar dagen op de camping gestaan, het was leuk om bezoek te krijgen uit Nederland. We hebben onder andere samen een klettersteigtocht gemaakt. Toen ik het voorstel deed, vertelde Harry dat hij eigenlijk niet zo'n fan was van klettersteigs. Maar toen ik vroeg of hij er wel eens een gedaan had, bleek dat niet het geval, alleen staalkabels in de bergen waaraan je jezelf zekert met een schlinge. Maar die zijn echt wel wat anders dan een goed uitgeruste klettersteig die speciaal ontworpen is om van te genieten. En deze klettersteig is absoluut genieten! Langs watervallen en door een grotje, en er zit van alles in: beugels, ladders, touwbruggetje, klimmen en traverseren. We hebben ons best gedaan om alles klimmend te doen, dus zonder de beugels en op de meeste plaatsen kan dat goed.

Volgende week heb ik vrij en ga ik terug naar Torla. Het kamp daar is inmiddels weg, dat staat maar vijf weken. Ik slaap dus in mijn eigen tentje en kook op mijn eigen gasbrandertje; geen versgebakken brood 's morgens, geen hangkastjes om mijn spulletjes op te bergen, dat wordt weer, eeh, wennen!

maandag 25 juli 2011

wennen aan wennen


Begin maar vast te wennen aan wennen, dat zal je het komende jaar vaker moeten gaan doen :-)


Ik sms'te mijn lief vrijdag dat ik niet zoveel zin had om te gaan wennen aan de gang van zaken in Escalona, nu ik net met die in Torla vertrouwd was geraakt. Ik kreeg bovenstaand opbeurende sms'je terug en dat was precies wat ik even nodig had.

Ik houd wel van wat avontuur, ik mag graag nieuwe dingen ontdekken en gewoontes doorbreken, maar ik vind het niet altijd even leuk om niet goed te weten waar ik aan toe ben in een vreemde omgeving. En het is waar, het is wel handig om daar toch maar een beetje aan te gaan wennen, als je nog niet eens weet waar je eind september zult gaan zijn! Dus toen ik de afgelopen dagen af en toe wat onwennig in de keuken of ergens anders op het kampterrein stond, hoefde ik alleen maar even te denken: gewoon even wennen aan wennen! en ik zag er ook de lol wel van in.

Ik ben een beetje verbaasd hoe goed ik me tot nu toe voel in mijn eentje. Ik mis ~C wel regelmatig, maar niet omdat ik me alleen voel. Ik vind het heerlijk om, zoals gisteren, hier de omgeving te verkennen, op een terrasje neer te strijken voor een café con leche en aan de rivier een broodje te eten en ik vind het geen probleem om dat op mezelf te doen. Er is trouwens meer dan genoeg aanspraak van de andere X-teamers, ik leid nu niet bepaald een kluizenaarsleven hier...

Ik heb intussen wat foto's gemaakt met de iPhone, in de hoop die ook hier te kunnen plaatsen, maar dat wil om verschillende redenen nog niet helemaal lukken. Op dit moment is de belangrijkste reden, dat mijn oplaadsnoertje stuk blijkt te zijn en ik de batterij zo lang mogelijk wil sparen. Ik hoop dat ik snel iemand vind met een iPhone, zodat ik 'm weer wat sap kan geven. Dan maar eens kijken of ik wat visueel materiaal op het blog krijg.

vrijdag 22 juli 2011

aangekomen

Afgelopen vrijdag was het dan zover. De spullen die ik niet meer nodig had achter slot en grendel in de opslag, het papierwerk geregeld (tenminste...) en mijn reistassen helemaal ingepakt. ~C bracht me met de trein naar Antwerpen. Daar wachtte de introductie met het deel van de X-crew dat ook vanavond naar Spanje zou reizen. De meesten met de bus, Andy, Dietger en ik als chauffeurs in de Opel Astra die ook naar Spanje moest. Het was fijn dat ~C mee was tot aan Antwerpen. Het afscheid nemen werd zo een beetje verspreid over een paar uur, hoewel het echte afscheidsmoment er natuurlijk toch gewoon maar één is. Gelukkig had ik een leuk vooruitzicht en het is ook wel lastig om precies te beseffen wat het gaat betekenen om elkaar een jaar niet of in ieder geval veel minder te zien.

We hadden een goede reis (de mannen hebben bijna alles gereden, gebiedt de eerlijkheid me te zeggen) en 's morgens om zes uur kwamen we aan bij de camping in Escalona. Ik heb nog even een paar uur in de auto geslapen en daarna heb ik me om acht uur bij het wakkerwordende kamp gevoegd. Ik zag gelukkig heel wat bekende gezichten van het kennismakingsweekend in mei, want zeker toen de bus aan was gekomen werd het toch wel wat chaotisch op de kampplaats. Om elf uur reden we tenslotte weg naar Torla, waar ik nu mijn eerste week doorbreng.

Het is hier prachtig, de camping ligt op ongeveer 1000 meter (of zoiets), op de rand van nationaal park Ordesa. Het kamp hier is veel kleiner dan in Escalona, we koken hier met zijn tweeën (de eerste dagen met zijn drieën) voor 42 man en dat is goed te doen. Van half acht tot tien en daarna weer van half vijf tot negen zijn we in touw en overdag verken ik de omgeving en doe waar het kan wat activiteiten mee. Het team bestaat uit zes man en dat is lekker overzichtelijk zo voor de inwerkweek. Zaterdag verhuis ik naar het kamp in Escalona. Daar loopt drie keer zoveel man rond en er wordt daar in drie shifts gekookt, die een half uur van elkaar verschillen. De drie shifts eten elk een ander menu, dus het zal zeker daar een stuk hectischer zijn in de keuken. Ik ga het zien!

zondag 10 juli 2011

Nog zes dagen...

Ineens is het dan bijna zover, nog maar zes dagen en dan is mijn huisje mijn huisje niet meer, staan mijn spullen in een opslag en ben ik op weg naar Spanje.

De afgelopen twee maanden waren bijkans een gekkenhuis. Ik was blij dat ik een planning gemaakt had, ook al kwam er niets van terecht. Ik wist nu in ieder geval wát er opschoof en wat ik toch beter echt wél kon doen in de beperkte tijd die ik vond tussen de werkzaamheden voor school en eten en slapen door. Het afronden met de klas (we schreven zelf een eindtoneelstuk en in de laatste week waren mijn duo en ik ook beide bij alle repetities aanwezig, ook als die in de werktijd van de ander vielen) en het afronden en goed overdragen van mijn coördinerende taken kostte meer tijd dan ik dacht en daar ging dus ook nogal wat eigen tijd in zitten. Die ik dus niet kon besteden aan het voorbereiden van de reis. Om van klimmen in de hal maar niet te spreken! Gelukkig was ik eind april een heerlijke week in de Ecrins, heb ik een fantastisch weekend gehad in Ettringen en klom ik met Hemelvaart in Bleau, daar kon ik goed op teren.

Gelukkig kreeg ik vorige week (was het echt pas vorige week?) vakantie en zijn (bijna) alle veel te laat ingezette dingen helemaal op hun pootjes terecht gekomen. Zo heb ik afgelopen week nog de gewenste opslag kunnen regelen, kon ik nog een gunstige afspraak maken met het grofvuil (met enige hulp van de huismeester van mijn flat) en lukte het ook om op korte termijn een kappers- en tandartsafspraak te maken.

Wel heel vervelend: ~C is uitgerekend afgelopen week aan het werk in een ver buitenland en komt pas woensdag, twee dagen voor mijn vertrek, terug. We oefenen dus alvast in niet bij elkaar zijn, maar dat hadden we liever pas volgende week gedaan!

De zondag besteed ik aan het inpakken van dozen, het ontmantelen van kasten en bureau en het bij elkaar zoeken van de spullen die ik mee ga nemen. Keuzes-keuzes: wel touw, geen touw? (geen touw.) Wel voorklimmateriaal of niet? (wel.) Welke schoenen? (bergschoenen, klimschoenen en wandelschoenen in ieder geval, maar hardloop/gymschoenen? Slippers naast mijn teva's?) Hoeveel t-shirts? Wat gaat er mee aan drogisterij- en ehbo-artikelen? Wel korte broek of geen korte broek? Zucht. Plan van aanpak: ook twijfelgevallen klaarleggen en aan de hand van gewicht en volume maar bepalen wat er aan twijfelgevallen wel en wat niet mee kan.

Een ding is zeker: vrijdag is het klaar!

vrijdag 22 april 2011

eindelijk ettringen

Vorig jaar namen de paasdagen een on-pasige wending; na een week dubben en praten en terugblikken en vooruitblikken besloten M. en ik toen definitief dat we de volgende Pasen niet meer samen zouden vieren. Hoewel, on-pasig; Pasen is ook opstaan en een nieuw begin en dat is het einde van een relatie zeker.

Deze Pasen is er ook iets nieuws, namelijk Ettringen. Bas en Vincent hebben voor de regio een scholingsweekend voor kader/kliminstructeurs opgezet. Nuts en friends plaatsen vormt de hoofdmoot van de scholing en het is ze gelukt om een gevarieerd programma te maken, met bigwall- en artificiële technieken op zondag en spleetklimmen op maandag.

Het belooft lekker weer te worden en ik heb er veel zin in!

donderdag 24 maart 2011

planning

Ik heb afgelopen weekend een begin gemaakt met een planning om de weken tot en met half juli enigszins te stroomlijnen. Want ja, het gaat gebeuren! Vanaf half juli ben ik onderdeel van het team van X-Adventure en zit ik in Escalona, Pyreneeën, Spanje. Ik ben daar tot eind september 'onderdak' (lees: in tent), en ga me in die weken bezig houden met alles wat met de keuken te maken heeft. Ondertussen hoop ik contacten te kunnen leggen om ook het winterseizoen daar in de buurt te kunnen doorbrengen. Ik oefen mijn Spaans...

Het leek me dus handig om een beetje overzicht aan te brengen in de nog resterende tijd. Op school zijn de laatste weken van het jaar natuurlijk altijd druk en er staan ook nog een aantal klimactiviteiten op stapel dit voorjaar. Ik wil graag mee met een paar instructie-activiteiten en Bleau met Hemelvaart wil ik ook liever niet laten schieten. De eerste week van mei gaan we een week klimmen in de Haut-Durance met de regio en eind mei doe ik als cursist mee met een instructieweekend Adventure Klimmen, om mijn nuts-en-friends-vaardigheden weer wat op te schroeven. Tussen al die activiteiten door moet het dus gebeuren, het inpakken en uitzoeken van wat er mee kan en wat er opgeslagen zal moeten worden. Gelukkig heb ik bij de verhuizing van afgelopen september al rekening gehouden met dit klusje; veel is al weg of achtergebleven bij M.

vrijdag 18 februari 2011

Een nieuw begin?

Er is veel veranderd in het afgelopen jaar, doordat M. en ik begin april een punt hebben gezet achter ons samenzijn. We kijken terug op mooie jaren, maar we konden uiteindelijk niet meer het aanknopingspunt vinden om samen een nieuwe start te maken toen de relatie daarom vroeg. Dit voelden we gelukkig allebei zo en we hebben alles met veel respect naar wat er was kunnen afwikkelen.

Bivak bij het middenstation, op de achtergrond de Aiguille du MidiDit betekende afscheid nemen, maar ook nieuwe kansen zien! En ik heb het aangedurfd om dan ook maar meteen de bezem er flink doorheen te halen. Een lang gekoesterde, maar eerder niet echt realistische wens van mij, is om een jaar lang door te kunnen brengen in de bergen. Daar de zomer te zien overgaan in de herfst en de herfst in de winter, meemaken hoe het is om vier maanden lang alleen maar sneeuw te zien, toeristen zien komen, zien gaan en weer terug zien komen, de bloemen in het voorjaar mee te maken en te ontdekken hoe het is in de rustige maanden. Kortom, deel zijn van, in plaats van even er in en er dan weer uit.

Met mijn achtergrond als juf is dat best lastig natuurlijk, maar gelukkig heb ik inmiddels aardig wat mensen in mijn bergennetwerk die mij een beetje op weg hebben geholpen, met tips en met contacten. Zodat ik kon bepalen wat ik wel en wat ik niet wilde en wat er wel en wat er niet realistisch is. Het allerliefste zou ik een plekje vinden in de Spaanse Pyreneeën, meer specifiek in het Castilliaanse gedeelte, omdat ik heel graag beter Spaans leer spreken dan ik nu doe en ik de Pyreneeën een prachtig gebergte vind. Helaas heb ik nu juist daar het minste contacten. En zomaar op cv een buitenlandse dame met jarenlange onderwijservaring en geen enkele horeca- of gastenindustrie-ervaring aannemen, dat lijkt tot nu toe een beetje te avontuurlijk te zijn voor de gemiddelde Spaanse berghut.

Maar ja, wie wilde er ook alweer het avontuur? Ikzelf toch? Dan moest ik ook maar het idee durven loslaten dat ik pas wegga als ik daadwerkelijk plek heb om een jaar te blijven. Uit betrouwbare bron heb ik inmiddels vernomen dat het, ook in Spanje (juist in Spanje?) toch het beste werkt om eerst zichtbaar te worden en daarna pas te gaan kijken of er een wat langduriger plekje voor je is.

Dus ik heb inmiddels gesolliciteerd op een plaatsje in het team bij X-Adventure. Als ik daar in juli aan de slag kan, ben ik in ieder geval twee van de twaalf maanden onderdak en kan ik alvast mijn neus laten zien aan eigenaren van pensions, horeca, winkels of hutten, die een hulpje kunnen gebruiken dat niet veel vraagt en wel graag de handen uit de mouwen steekt. Ik vind het reuzespannend, maar ook reuzeleuk!