Posts tonen met het label zijpaadjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zijpaadjes. Alle posts tonen

vrijdag 9 september 2011

de oplossing

De oplossing van de quiz:

De Franse woorden waren wel iets te makkelijk voor Mare, ben ik bang, als Canadees. Bougeren is inderdaad bewegen ("Er was zoveel volk, je kon niet meer bougeren") en de remorque, ja, dat is de aanhanger. Gelukkig dat Mare nog wat fantasie in de strijd gooide bij marcheren, wat niet ophoepelen is, maar gewoon functioneren, werken ("Het marcheert!" "Ça marche!" "Het werkt!").

Een rekkertje is inderdaad een elastiekje. "Lang haar draag je het beste in een staart in de canyon. Moest je geen rekkertje hebben, dan hebben de gidsen er misschien wel een voor je".

Gerief, helaas, is geen orgasme, nee :-) Het zijn je spullen. Canyongerief zijn je canyoningspullen, kampeergerief zijn kampeerspullen. Je gerief gaat trouwens in een valies als je op reis gaat.

Een raket is, juist, een tennis- of badmintonracket. Het zou me overigens niets verbazen als raket gewoon met ck wordt geschreven, maar ja, dan was de lol er af natuurlijk.

Wegkappen, uitkappen, overkappen of gewoon kappen: overdoen in iets anders. Ik werd door dit woord verrast op mijn derde dag en wist het ook zo snel niet uit de context te halen. Bij het maken van aardappel-, sorry, patattenpuree, uit een pakje, vroeg Karen mij, terwijl ze de pot met warme melk van het vuur tilde: "ik roer, jij kapt?" Ik wát? Het was dus de bedoeling dat ik de pureevlokken in de warme melk deed belanden terwijl zij ze erdoorheen roerde. Je kunt ook etensresten wegkappen, of overgebleven soep uit de pot in een diepvriesbak overkappen.

En Quirin, nee, 'We moeten achter groentjes' betekent niet dat de beginnelingen eerst gaan :-) Groentjes is mijn favoriete Vlaamse keukenwoord, wij zeggen groenten. Ergens achter gaan is naar de winkel gaan om het te halen. "We moeten achter groentjes." betekent dus gewoon "We moeten groenten halen". En "Ik moet achter sigaretten." betekent dat je geen sigaretten meer hebt.

"Er is een busje afgekomen' vind ik zelf een lastige, omdat het wat subtiel is. Waar de Vlaming 'afkomen' en 'toekomen' gebruikt, gebruikt de Nederlander meestal gewoon 'komen'. Dus ja, Q, het betekent feitelijk dat er een busje is gearriveerd. Maar bij afkomen is meer de richting waar vandaan gekomen wordt belangrijk en bij toekomen meer het hierheen komen, of aangekomen zijn. "Ben je vandaag toegekomen?" --> "Ben je vandaag aangekomen?" en als antwoord op de vraag of iemand was opgehaald van het vliegveld: "Ja, er was een busje afgekomen": het busje kwam dus van de plek waar de spreker naar toe moest. Mochten de Vlamingen een betere beschrijving weten, dan graag!

maandag 5 september 2011

schoon wil maar niet proper worden...

Vlamingen en Nederlanders spreken dezelfde taal. Zeggen ze. Maar na deze zomer weet ik dat zo net niet meer. Er zijn talrijke spraakverwarringen mogelijk. Zo staan er hier bijvoorbeeld potten en tassen in de keuken. Op zich niet zo heel verwonderlijk, alleen: de potten zijn om in te koken en de tassen zijn om koffie of thee uit te drinken. Pannen hebben we trouwens ook, maar die zijn niet om in te koken. Die zijn om in te bakken.


Mijn vaste keukenmaatjes weten inmiddels wat ik bedoel als ik vraag welke pan ik zal gebruiken voor de soep, maar niet nadat ze zich de eerste keer verbaasd hebben afgevraagd of ik daadwerkelijk van plan ben om soep te koken in een koekenpan.

Het is vreemd om te merken dat er woorden zijn die Nederlands blijven, ook na 7 weken, en andere woorden die ik inmiddels vrijwel altijd in het Vlaams zeg. Zo blijft die pot hardnekkig een pan en ook blijk ik erg gehecht aan schoon, waar ik proper bedoel. Schoonmaken en kuisen daarentegen gebruik ik fifty-fifty door elkaar heen en ik snijd dagelijks talrijke Vlaamse ajuinen en kuis zeer Vlaams de tafels af met het vod.

Sommige Vlamingen om mij heen proberen het in het Nederlands en zo werd een plastieken bak een krat en wordt er geëxperimenteerd met 'hee(r)lijk' (met Gooise r) en 'leuk'. En met West-Nederlandse o's. Ja lieve Nederlandse vrienden, want zoals wij na een dagje Antwerpen in de trein terug niet van het Vlaams loskomen, werkt het Nederlands op de Vlamingen blijkbaar net zo aanstekelijk.

Twee weken geleden was hier onder andere een Nederlands gezin op het kamp. Op een ochtend bij het ontbijt vroeg de moeder of ik nog zo'n grote beker had voor de thee. Inderdaad zijn er gasten die de thee liever drinken uit een grote plastic beker (plastieken beker), dus mijn hand was al onderweg naar de plastic bekers, toen ze zei: "Want thee uit zo'n plastic beker (en ze wees op de plastic sapbekers die er ook stonden) vind ik maar niks." Toen pas begreep ik dat ze met 'beker' de aardewerken mokjes bedoelde, die we ook hebben en die ik al zes weken 'tas' genoemd hoor worden. Ik wilde al zeggen: "Oh, u bedoelt een tas!", toen ik me realiseerde dat dat vast niet heel behulpzaam zou zijn en ik maakte er dus maar snel "oh, deze!" van, terwijl ik haar het taske aanreikte.

Zo, en dan nu de quiz, speciaal voor de Nederlandse lezers (behalve Gertjan...). Soms kom je met Franse kennis een aardig eind, maar niet altijd.

Wat is:
een rekkertje?
bougeren?
een remorque?
gerief?
een raket?
wegkappen?
marcheren?

En wat wordt bedoeld met:
"We moeten achter groentjes"?
"Er is een busje afgekomen"?

dinsdag 26 juli 2011

paella voor 45 man

We maken paella in de kampkeuken. Dit is de traditionele welkomstmaaltijd op zaterdagavond, met sangria en tapas vooraf. De X-adventure keukenverantwoordelijke (Walter) kan al geen paella meer zien, zegt hij...

We maken paella in de kampkeuken. Dit is de traditionele welkomstmaaltijd op zaterdagavond, met sangria en tapas vooraf. De X-adventure keukenverantwoordelijke (Walter) kan al geen paella meer zien, zegt hij...


de keuken in Torla

Keuken in Torla

Keuken in Torla


Kijk eens aan, via de iPhone een foto plaatsen lukt, maar het is nog niet helemaal naar mijn zin. Het gaat met 1 foto per keer en iedere foto is een nieuwe entry. Ik ben er nog niet achter hoe ik foto's toe kan voegen aan een tekst (deze tekst edit ik nu, naderhand, met de MacBook), dat is natuurlijk niet helemaal handig. Maar ik ga er wel wat op vinden. In ieder geval is dit dus de keuken in Torla, aan het begin van de middag, nog voor het koken. De keuken in Escalona, waar ik nu ben, is vergelijkbaar ingericht, alleen twee keer zo groot. Ovens, een magnetron, drie gasbranders en 5 op het fornuis, een grote paellabrander met dito pan (ook daar is een foto van, die zal ik ook nog plaatsen), een enorme staafmixer, INOX-werkbladen en een wasbak met koud stromend water (in Escalona zelfs warm stromend water!), kortom, van alle gemakken voorzien.

maandag 30 november 2009

jarig

Morgen ben ik jarig. Ik ga lekker uit eten met een meer dan goede vriendin en tja, dus niet klimmen. Hmm. Soms zou ik wel willen dat er twee dingen op dezelfde tijd kunnen.

Mijn verjaardagsgeld gaat naar nieuwe schoentjes, een nieuwe pofzak, een nieuw flesje stic-it, nieuwe klimbroek, nieuwe microfleece en nieuwe kleine klimrugzak. De laatste ben ik vier weken geleden in/bij de klimhal kwijtgeraakt, met de voorgaande items er in. De vinder blijkt geen eerlijke te zijn geweest, want de rugzak is nog steeds niet in zicht.

De schoentjes had ik al drie keer aan gehad. Dat was de pech. Het gelukje was, dat ik vanwege boulderplannen mijn gordel niet had meegenomen.

dinsdag 11 augustus 2009

hoe ga ik wél hardlopen?

Ik heb een beetje een haat-liefde-verhouding met hardlopen en bovendien is de relatie een langdurige knipperlichtrelatie. Ergens op mijn zestiende ben ik met lopen begonnen. Ik had niemand in mijn omgeving die hardliep, dus ik moest het op zelfdiscipline doen. En eerlijk gezegd ben ik wat onderbedeeld wat betreft talent voor zelfdiscipline. Gelukkig ben ik overbedeeld met talent voor enthousiasme, dus zolang het lopen leuk was (lees: niet te warm, niet te koud en niet te nat buiten) ging het goed. Dat duurde over het algemeen niet langer dan een week of drie, vier, maar er was altijd wel weer ergens, een hele tijd later, iemand of iets dat het enthousiasme weer aanwakkerde voor een paar weken. Het knipperlicht stond dus vaker uit dan aan.

hardloopschoenenSinds drie jaar loop ik echter 'regelmatig' hard. Maar een knipperlicht blijft het. Ik vind het heerlijk wanneer ik eenmaal bezig ben, ik vind het nog fijner wanneer ik merk dat ik beter (langer, of sneller) ga lopen doordat ik al een paar weken volhoud, maar op de een of ander manier stopt het altijd ergens weer, meestal na maximaal drie weken.

Al twee jaar heb ik me in december voorgenomen om in het voorjaar mee te doen met de plaatselijke 10 km-trimloop, maar al twee jaar moest ik ergens in februari toegeven dat het met mijn voorbereiding niet helemaal liep zoals het zou moeten en werd het toch de 5 km, want dat kan ik net uitlopen als ik niets, of maar een paar weken wat heb gedaan.

Het heeft alles te maken met de drempel. Letterlijk. Want zodra ik de drempel van mijn huis over ben, heb ik zin en voel ik me fijn dat ik weer loop. Maar de negen meter tussen hardloopkleren en drempel, die zijn eindeloos.

Sinds oktober 2007 houd ik een hardlooplogboek bij en dat was een heel goede ingeving. Langzamerhand krijg ik inzicht in de mechanismen die mij 'drijven', of beter gezegd, niet drijven. En langzamerhand gaat het beter met mijn knipperlicht. Die 10 kilometer is er ook dit jaar dus niet van gekomen, maar ik ben wel koppig in februari wéér begonnen met twee keer in de week lopen. Het knipperlicht is ook in deze reeks nog niet langer dan drie weken aan geweest en heeft zelfs in april en mei toch weer ruim acht weken uitgestaan (de rest van de tijd maximaal twee weken), maar ik heb toch het gevoel dat ik het al een halfjaar aan het volhouden ben. In mijn hoofd ben ik nu vastbesloten om die tien kilometer in maart eindelijk te gaan doen, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat mijn hoofd wel van alles kan besluiten, maar dat het iets anders is dat de gang er in moet houden.

Hoe kom ik over de drempel? Mijn zoektocht naar 'externe zelfdiscipline' leverde tot nu toe het volgende op:

1) ik houd een logboek bij.

Dit schreef ik hierboven al en was voor mij echt de eerste stap naar regelmaat. In het logboek noteer ik de datum en hoe lang, hoe veel en hoe snel ik liep en daarnaast eventueel bijzonderheden: weersomstandigheden, redenen waarom ik afgelopen tijd niet liep, ziek/zwak/misselijk, ging het makkelijk of moeilijk, etc. Heel fijn om op die manier patronen te ontdekken en ook te zien hoe ik ze soms spontaan doorbreek. Vooral dat laatste is leuk, enerzijds stimuleert het mij (hee, ik kán dus wél langer dan drie weken volhouden) en anderzijds probeer ik uit te vinden welke omstandigheden blijkbaar stimulerend werken en of ik die ook zelf kan creëren. Wat ik ook heel stimulerend vind, is dat je met een logboek heel goed kunt zien of je progressie boekt of niet en progressie boeken helpt mij erg goed om door te zetten.

2) ik heb mezelf een lange termijndoel gesteld (tien kilometer lopen).

Dit lange-termijndoel had ik dus al een tijdje en het was in mijn geval niet het instantmiddel tot regelmaat. Dat komt misschien ook doordat deze twee maatregelen eigenlijk de makkelijkste zijn, want dit is allebei hardlopen-in-je-hoofd. Ik kom er nog niet mee over de drempel :-) De volgende maatregelen hebben allemaal te maken met zorgen voor externe stimulansen, want zoals gezegd, van een schop onder mijn eigen kont moet ik het niet hebben.

3) Ik heb een schema van het internet gehaald.

Dit bleek een gouden tip in mijn geval. Het schema heet 'tien kilometer uitlopen'. Doordat ik dit schema heb, heb ik het lange-termijndoel in korte tussendoelen verdeeld, waarbij progressie heel makkelijk te merken is en zoals gezegd, progressie stimuleert mij enorm. Ik merk ook dat het schema me in de pas houdt wanneer ik een tijdje niets gedaan heb. Wanneer ik een tijdje niet gelopen heb, wordt de drempel weer hoger ( de "Ach, het is niet zulk lekker weer vandaag/ik ben een beetje moe/mijn spieren kunnen wel wat rust gebruiken van de heftige klimavond gisteren, ik ga morgen wel lopen"-drempel). Maar doordat ik 'in' het schema zit, houdt ik die drempel lager. Ik kan dan niet echt verder met het schema, maar doordat ik gewoon de laatste week herhaal, of een weekje terugstap, heb ik niet het gevoel dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen.

4) wanneer ik me heb voorgenomen die (mid)dag te gaan lopen, trek ik mijn hardloopkleren alvast aan.

Dit doe ik meteen als ik thuiskom, of in het weekend meteen 's morgens, in plaats van de gewone kleding. Het is ideaal: ik hoef de drempel nog niet echt over, maar ik laat wel aan mezelf weten dat het me menens is.

5) ik stel de (eventueel globale) tijd vast.

Dit doe ik tegelijkertijd met het aantrekken van de hardloopkleren. Ik hoef nog steeds niet de drempel over, maar ik heb wel weer een externe factor ingesteld die mij een duwtje gaat geven.

Nu wordt het spannend, want hoe zorg ik dat ik ook echt weg ga wanneer het tijd is geworden? Wanneer ik gewoon thuis ben en blijf, is dat het lastigste, want er is altijd ook nog wel iets anders dat ik kan gaan doen. Dit werkt voor mij heel goed: een half uur voor de vastgestelde tijd drink ik drie koppen thee (of iets anders). Dit levert hydratatie op én ik bouw weer een externe stimulus in, want: ik moet onherroepelijk naar de wc na een half uur en als ik naar de wc ben geweest, ga ik meteen weg. En hee, dat was de tijd die ik vastgesteld had! De hardloopkleren heb ik al aan, dus ik kan echt meteen gaan.

Soms lukt de thee-truuk niet, omdat ik het hardlopen die dag precies tussen twee activiteiten in kan plannen en de thee daar niet meer tussen past. De twee activiteiten zijn dan vanzelf de externe stimulus (nu of nooit) en ik loop dan meteen als ik thuis kom, zodat ik daarna weer weg kan.

Het is zomer, hardlopen is makkelijk (hoewel ik het ook al snel te warm vind om te lopen...), maar zouden deze maatregelen me ook door november, december en januari heen helpen? Ik ben benieuwd!

donderdag 18 juni 2009

nanske's schoolblog 2009

Hmm, ik geloof dat je aan mijn blog altijd goed kunt zien of ik het druk heb op school of niet. Tegen de kerst en tegen de zomervakantie is het altijd piekdrukte, zo ook dit jaar. En wanneer ik niet met school bezig ben, hang ik languit op de bank, lig ik vroeg in bed, of ben ik aan het klimmen, aan het hardlopen of een feestje aan het vieren bij/met vrienden of familie. Ook niet verkeerd natuurlijk, maar van bloggen komt daardoor erg weinig de laatste tijd. Jullie moeten het doen met kruimeltjes, sorry.

zondag 14 juni 2009

tent gewonnen

Ik heb een week of wat geleden een tentje gewonnen bij de hiking site! Iedere maand hebben ze een prijsvraag, waar je weinig meer voor hoeft te doen dan een bezoekje te brengen aan de website van importeur of fabrikant en aan de hand van info die je daar vindt een meerkeuzevraag beantwoorden. Leuk om te doen, want je komt nog eens ergens (jaja, dat is ook de bedoeling natuurlijk, snap ik ook wel) en dan win je ook nog eens zo'n leuke prijs!

Ik heb al twee tenten. Een lichtgewichtkatoenen Carl Denig en een vierseizoenentent van Lowland. De eerste, de Mier, is een tweepersoonstent met honderdduizend haringen, veel leefruimte en een heerlijk binnenklimaat doordat katoen geen condensprobleem kent, kortom, een perfecte tent voor als je wat langer op een plekje staat. De tweede is de Conquest, een lichte en snel op te zetten tent, ook voor twee personen; met prima ventilatiemogelijkheden vind ik ook dit een supertentje en het is mijn eerste keus voor een klimweekend.AR ultralite

Nu is er een concurrent voor de Conquest bij gekomen. De AR ultralite van het Britse Mountain Equipment. Wat ik vooral leuk vind, is dat je het buitendoek apart kunt gebruiken, wanneer de weersomstandigheden of de meegenomen materialen zo zijn dat je eigenlijk alleen een tarp nodig hebt.

Ik heb hem inmiddels een keer opgezet op een veldje. Het lijkt me een prima tentje. Ik had wel wat moeite om hem strak opgespannen te krijgen, maar misschien dat ik de volgorde een beetje fout deed. De buitentent en de binnentent zitten namelijk al bij het opzetten aan elkaar vast, wat voor een beetje een andere volgorde zorgt. Ik kijk het nog een keer na.

donderdag 26 maart 2009

veel klimmen en werken, weinig schrijven

Het is druk in huize nanske. Er zijn zoveel, vooral leuke dingen te doen, dat ik nauwelijks aan bloggen toekom! Afgelopen weekend heb ik lekker in Dave doorgebracht, met leuke cursisten en een heerlijk zonnetje. Maandag en dinsdag werkdagen van 10 en 9 uur gedraaid (dus geen puf meer 's avonds om nog wat te schrijven), woensdagavond na het werk nog even een schoolkrantvergadering en in de twee gaatjes die er deze week zijn tussen de bedrijven door, ga ik richting hal om te klimmen. Zondag klim ik ook weer met cursisten in Bergschenhoek (er zijn weer zonnetjes te zien op de weersverwachtingen!). Maar ik hoop ook op snel weer wat tijd om een en ander te schrijven, want dat mis ik...

donderdag 12 maart 2009

nog een weekje...

... en dan ligt BLOK nr. 2 in de brievenbus! Het belooft, volgens deze pagina weer een mooi nummer te worden.

vrijdag 6 maart 2009

nkbv team bij trailwalker

steun een team-plaatje van de novibsiteAan de Oxfam Novib Trailwalker (ik schreef er in januari een postje over), doet een team van de NKBV mee. Op het weblog van het team kun je meer over hen lezen.



Op de website van de trailwalker staat een gezellig plaatje, met vrolijke, sportieve wandelaars ergens op een zandverstuiving in de Veluwe, maar het gaat wel om een wandeltocht van 100 kilometer en dat red je niet op een zonnige achternamiddag. Een donker plaatje met hoofdlampjes had dus ook wel gepast... De teams mogen 30 uur over de 100 kilometer doen en laten zich voor die prestatie sponsoren.



Ook het team van de NKBV is dus op zoek naar sponsors! De opbrengst van de trailwalker 2009 gaat naar onderwijsprojecten in Mali en daar kan ik als juf natuurlijk helemaal achter staan. Neem een kijkje op de teampagina van team NKBV en klik daar op de 'steun dit team'-link rechtsboven.

zondag 1 maart 2009

design veranderd

Ik ben aan het stoeien geweest met het design van het weblog. De template is niet veranderd, de kleuren wel. Mij bevalt het zo wel. De foto-header maakt het in ieder geval allemaal weer wat persoonlijker dan het was. Commentaar mag...

donderdag 26 februari 2009

weekendje speleo

ankers bij het speleoAfgelopen weekend heb ik me weer een keer in de wereld onder de grond begeven. Ik vind dat een fascinerende wereld en een fascinerende bezigheid. Aan de ene kant helpt het om enige klautervaardigheid te hebben en een beetje te weten wat een touw is en wat je ermee kunt doen. Maar aan de andere kant heb je echt ook hele andere vaardigheden nodig.

We zijn zaterdag bovengronds gebleven en hebben een aantal touwtechnieken geoefend die handig kunnen zijn in een grot. Want abseilen is één ding, maar bij abseilen aan een touw dat onderweg op drie plaatsen vast zit aan de wand, kom je toch interessante dingen tegen. In ieder geval wel op het moment dat je bij het ankerpunt komt (zie foto rechts) en je iets slims met je abseil-acht moet uitspoken om te zorgen dat je van het ene touw in het andere terecht komt om weer verder te kunnen.abseilen in een grot

Ik dacht tot afgelopen zaterdag dat ik inmiddels redelijk in staat was om een standplaats overzichtelijk te houden, maar voeg aan de uitrusting twee leeflijntjes toe en ik maak er onmiddelijk een hopeloze spaghetti van. En dat merkte ik soms pas op het moment dat ik alles alweer helemaal losgekoppeld had en al abseilend weg wilde bij het anker. Als het leeflijntje dan per ongeluk om het touw aan de andere kant van het anker zit geslagen, lukt dat laatste niet zo goed. Heel leerzaam...

Sowieso is het heel leerzaam om eens met andere touwtechnieken te stoeien, daar word je heel flexibel van. Dat laatste word je ook van al het gewurm door smalle passages, trouwens. En daar krijg je ook blauwe plekken van. En spierpijn. Bovendien zie je er ook nog eens helemaal niet cool uit in een bemodderd regenpak. Leuk joh, dat speleo!

© van de foto's: Gertjan

zaterdag 24 januari 2009

groene voornemens

Het nieuwe jaar is al een tijdje op weg, maar wie heeft voor de goede goede voornemens een nieuw jaar nodig?

Op het weblog van Patagonia (ja, inderdaad, die van de kleding) verscheen begin januari een lijstje dat ik graag met jullie wil delen: Nine Green Resolutions for 2009. Het lijstje, een van de velen die in die weken op diverse blogs verschenen, maakte indruk op mij om twee redenen.

De meeste van deze negen voornemens zijn helemaal niet zo moeilijk te nemen. Sommige zijn mij zelfs heel bekend: ik koop bijvoorbeeld zeer zelden flesjes met water als er op een andere manier water te krijgen is en ik heb in mijn tas altijd een opvouwbaar tasje zitten om onderweg gekochte boodschappen in te doen. Kijk er ook eens naar, misschien zit er ook voor jou iets tussen wat je al doet en wat je alleen nog maar hoeft aan te scherpen.

Het tweede dat indruk op mij maakte, was het team dat bij Patagonia is gevormd uit medewerkers. Ze verzamelen tips om schade aan onze natuurlijke omgeving te kunnen beperken en deelt deze tips met de andere medewerkers. Maar misschien is dat wel helemaal niet zo gek voor een onderneming met werknemers die graag in de buitenlucht vertoeven.

Ik heb me naar aanleiding van dit lijstje, of eigenlijk naar aanleiding van wat in de commentaren genoemd wordt, voorgenomen me dit jaar meer te bekommeren om zwerfvuil. Regelmatig is op de plekken waar ik wandel of klim wel wat achtergelaten dat ik makkelijk even mee kan nemen. Het is iets wat ik in de bergen al doe: als ik onderweg iets zie zwerven, neem ik het mee. Ok, niet helemaal mee tot in het dal, zoals met mijn eigen vuil, maar toch.

Het lijkt me leuk om te weten of een van jullie, lezers van mijn blog, ook geïnspireerd raakt door dit lijstje, of beter nog: of een van jullie zelf iets eenvoudigs heeft, wat hij/zij toch al doet om onze 'impact' op de natuurlijke omgeving te verminderen. Laat het horen via de reakties hieronder, dan maak ik er een lijstje van in een van mijn volgende blogs.

vrijdag 23 januari 2009

ziek

thermometer
Afgelopen zaterdag had ik geïnspireerd twee postjes geschreven en in de wachtrij van Blogger gezet. Automagisch verscheen op de door mij gekozen datum en tijd, namelijk zondagavond, het eerste postje op mijn blog. Alleen ik had het niet meer door; koorts en verkoudheid hadden mij inmiddels een tamelijk nevelig hoofd gegeven.

Ik hoor bij die mensen, die zelden ziek zijn. Ik ben zo eens in de anderhalf jaar eens een dagje heftig verkouden of heb last van maag en darmen, misschien met wat verhoging erbij. Dat kost me dan nog een dagje uitzieken en het is weer over. Eigenlijk was ik helemaal vergeten wat dat ook al weer was, ziek zijn. Daar moest maar eens verandering in komen, had zich iets of iemand bedacht en dus begon ik afgelopen zondag met het mij wel bekende dagje verhoging en fikse hoest, maar in plaats van twee dagen later weer aan het werk te zijn, lag ik dinsdag als een zielig vogeltje met koorts op de bank televisie te kijken, spelletjes te doen op mijn iPhone en vooral heel veel te slapen. Hmm.

Op de iPhone kan ik ook blogs lezen en ook mijn eigen blog komt daar op de RSS-reader binnen. Ik was helemaal verrast dat er maandagochtend een postje op mijn blog verscheen, zonder dat ik daar iets mee te maken leek te hebben gehad! Met mijn ziekige hoofd duurde het even voordat ik begreep dat het postje over de schoenen zichzelf de avond ervoor gepost had, precies zoals ik had bedoeld.

Ik was nog wel levendig genoeg om het blogje nog even te kopieren naar de NKBV, maar toen viel het doek dan toch echt. De reakties die gegeven werden, waren niet meer aan mij besteed en toen deel twee op nanskesklimlog.nl verscheen, wederom geheel buiten mij om, moest het NKBV-blog afwachten tot ik weer een beetje toe was aan rechtop zitten, op woensdagavond.

Vanochtend werd ik voor het eerst sinds zondag zonder verhoging wakker, een heel nieuwe ervaring, maar mijn lichaam bevindt zich nog helemaal in de herstelfase; tot erg veel actie is het niet bereid.

Wel een beetje jammer: vorige week was ik net gemotiveerd van start gegaan met intensieve klimtraining. Ik kan natuurlijk net doen alsof volgende week mijn tweede week ingaat, maar van de training van vorige week is waarschijnlijk niet veel meer over. Het is vast beter om maar opnieuw te beginnen en vorige week als een soort opmaatje te beschouwen. Niet zo handig, want de groep gaat natuurlijk wel gewoon verder. Maar eens even over hebben met de trainer.

Het plaatje komt van http://www.edupics.com/

zaterdag 17 januari 2009

oxfam novib trailwalker

In december plofte de nieuwsbrief van Oxfam Novib in mijn mailboxje, met inspirerend nieuws: op 20 en 21 juni 2009 wordt op de Veluwe de Oxfam Trailwalker georganiseerd, een 30 uur durende non-stop wandeltocht van 100 kilometer. Zo'n uitdaging kun je toch bijna niet laten liggen!

Het doel is, dat je in een team van vier personen de wandeltocht volbrengt en zo via sponsoring 3000 euro bijeen wandelt voor onderwijsprojecten in ontwikkelingslanden, een thema dat mij als juf natuurlijk na aan het hart ligt. Met die 3000 euro kunnen in Mali 120 kinderen een jaar lang naar school. De Trailwalker sponsortocht bestaat al sinds de jaren tachtig en vindt zijn oorsprong in Hong Kong, waar de Britse Gurka's de eersten waren die via deze trainingstocht geld inzamelden voor goede doelen.

Toen het eerste enthousiasme wat geluwd was, begonnen echter de beren in zicht te komen: "20 en 21 juni, dat is precies de drukste tijd op school." "Er is wel veel tijd gemoeid met de voorbereiding." "Het samenstellen van een beetje prettig, gelijkgestemd team, hoe doe je dat?" "Honderd kilometer, dat is ruim drie keer zoveel als mijn langste wandeltocht!" "Bij een gemiddeld tempo van vier kilometer per uur moet je 25 uur wandelen. 25 uur, een heel etmaal met minimaal rust/slaap, maar dat kan ik toch helemaal niet?" Enzovoort.

Als ik nou nog 24 was...

donderdag 8 januari 2009

paniek en angstreakties

don't panic badgeEen echte paniekgeit ben ik niet, ik vind niet iedere onbekende en mogelijk gevaarlijke situatie de moeite van een angstreaktie waard, maar een ijzeren gestel heb ik zeker niet. En zoals bij de meeste mensen heeft mijn gezond verstand de neiging mij snel te verlaten wanneer ik om me heen alleen nog maar gevaar zie (of denk te zien).

Je snapt dat ik een recent artikel op het National Geographic Adventure Blog over het onderdrukken van paniekreacties met meer dan gewone belangstelling las.

In het artikel wordt beschreven dat je in een panieksituatie als eerste je ademhaling onder controle moet krijgen. Dat is inderdaad mijn meest toegepaste truukje om een opkomende paniekgolf te onderdrukken. Direct even diep ademhalen en me concentreren op een lage ademhaling is uiterst doeltreffend om de boel weer goed te kunnen overzien, in plaats van die vreemde focus op gevaar die paniek oproept. Dat komt mooi uit, want overzicht krijgen over je situatie is volgens het artikel de tweede stap: waar bevind je je (ook al is dat zonneklaar) en wat is er aan de hand. Daarna maak je een georganiseerd plannetje en voert dat vervolgens stap voor stap uit.

Het overzicht krijgen over je situatie was eigenlijk nieuw voor mij. Het is ook een beetje raar om tegen jezelf te zeggen: "Je staat op het zevende relais van een route van acht touwlengtes, tot nu toe ging het klimmen prima, op wat routevindingsproblemen na en aan de overkant van het dal is het voorspelde onweer zojuist een uur te vroeg begonnen", terwijl het eerste zo klaar is als een klontje en het laatste de directe aanleiding voor de opkomende paniek.

In bovengenoemde situatie (mijn klimmaatje tijdens die tocht herkent hem vast al) concentreerde ik me, na vijf keer diep ademhalen, op de dingen die ik op dat moment aan het doen was en moest doen. Dat was dus eigenlijk het maken van het stappenplan, alleen ik had niet verder gedacht dan datgene waar ik mee bezig was. Dat lukte goed zonder verdere angstgevoelens, ik zekerde Frans netjes omhoog, alleen toen hij even later naast me stond en zich ingeklipt had, voelde ik toch weer de paniek opkomen rondom het onweer en ik herinner me nog dat het ombouwen van het relais niet zo denderend ging.

Ik vermoed dat het focussen op de situatie inderdaad heel goed had kunnen helpen om die paniek niet nog eens de kans te geven. We waren nu eenmaal waar we waren en daar konden we niet snel iets aan veranderen. Maar de paniek riep "Abseilen, abseilen, snel weg hier!".

Ok, dat laatste was dan wel een redelijke reaktie, maar 'snel weg hier' en 'abseilen' waren in dit geval toch heus twee tegenstelde zaken. Gelukkig vindt Frans het een stuk makkelijker het hoofd koel te houden en benoemde hoe het werkelijk zat: het routeverloop was verre van gunstig voor abseilen en we zouden zomaar anderhalf uur bezig kunnen zijn, in de kale wand, voor we beneden stonden. Doorklimmen kostte hooguit 30 minuten en waarschijnlijk was er boven een gunstige, beschutte abstieg. Dus we klommen door en bereikten veilig de top en daarna het dal, terwijl het onweer zich nog wat langer aan de overkant van het dal ophield.

De interessantste gedachte die ik had na het lezen van het artikel: plannen en ordenen zijn sowieso niet mijn sterkste kanten. Zou het kunnen zijn, dat moeite met ordenen en volgens plan uitvoeren van activiteiten in het dagelijks leven samenhangt met ontvankelijkheid voor paniek? Herkent iemand dat?

© van de foto: Jim Linwood

zondag 4 januari 2009

Wat Nu Weer???

Ik vind dat ik pech heb met dit blog: F. kan hem op www.nanskesklimlog.nl niet bereiken en ik krijg nu over mijn blog een lichtblauwe waas te zien, waarbij de links onbereikbaar zijn. Dat ziet er niet uit en is ook nog eens onhandig. Mijn excuses!

2008

Omhoog langs de rotsenHet leuke van een blog is, dat je af en toe eens terug kunt kijken op wat er zoal voorgevallen is. Dit was 2008 in blogposts:

Januari: In januari waren ze er nog, maar ik lijk in het afgelopen jaar de rotsklimspoken in België te hebben verjaagd. Ik voel me in ieder geval niet meer geïntimideerd wanneer ik in Freyr of Beez onderaan de rotsen sta, waar ik heel blij om ben. Klimdoelen voor dit jaar: vijven voorklimmen in Freyr.

Februari: Er is in mijn persoonlijke leven het een en ander veranderd in 2008. Aangezien ik deze werkdruk niet meer zo goed kon hebben en meer tijd wilde kunnen besteden aan dingen die ik ook belangrijk vind (klimmen, vrienden), ben ik in augustus vertrokken uit het kleine contingent full-time werkende vrouwen en hoor ik nu bij de 75% die part-time werkt. Tot nu toe bevalt dat uitstekend.

Maart: Als onderdeel van mijn 'meer-tijd-voor-klimmen'-leven, kwam er ook tijd, zin en ruimte om me op kliminstructie te storten. In het voorjaar begon ik voortvarend, maar sinds de zomer is het weer een beetje stil komen te liggen. Dit voorjaar ga ik echter weer even voortvarend door en hoop dat in de loop van 2009 te kunnen bekronen met een positief afgesloten examen.

April: Aan het einde van 2007 probeerde ik mijn eerste 6b en kwam boven. Dat smaakte naar meer, en 2008 werd een zessenjaar (in de hal dan). Ik had me voorgenomen om nog in 2008 een 6c te klimmen en dat heb ik dus op mijn laatste klimavond van het jaar gedaan. Ik had mezelf de spelregel opgelegd dat ik zoveel bloks mocht vragen als ik zelf wilde en die heb ik nodig gehad ook. Helaashelaas kwam ik niet boven, na 5 pogingen in een zware, verre pas tegen het einde, zat het er niet meer in. Maar hij gaat op herhaling!

Mei: Ik had me voorgenomen de seilrollenflaschenzug regematig te oefenen. Dát moet ik me nog maar eens voornemen.

Juni: 2008 werd het jaar van de slackline. Het vervolg: ik liep hem afgelopen vrijdagavond in de hal helemaal uit in de eerste poging en toen ik daarna draaien ging oefenen, lukte dat ook drie keer achter elkaar. Volgende project: erop springen (dat lukt al) en lopen.

Juli: Mijn weblog bij de NKBV trok een recordaantal bezoekers vanwege een niet zo leuke aanleiding: het ongeluk in de alpen, waarbij drie gezinsleden uit Almere omkwamen tijdens een bergtocht. Het werd geen goede zomer, want in augustus volgden de dramatische gebeurtenissen op de K2.

Augustus: In augustus is er BAZ!. Op naar de editie 2009.

September: Richard.

Oktober: Een week klimmen in Frankrijk ging dit jaar voor mij niet door, ik heb me in plaats daarvan vermaakt in de Ardennen. Zo klom ik mijn eerste 5c's voor in Freyr, hoera!

November: November?

December: Een nieuwe plek voor het blog, nanskesklimlog.nl geboren. Op naar een mooi 2009!

© foto: Ester Z. (of een andere deelnemer aan het Dave-weekend)

donderdag 25 december 2008

kerst

winter aan de ourtheEr heerst een serene kerstsfeer rondom mij. De poezen liggen te soezen voor de kachel, de kerstbrunch geeft een voldaan gevoel en ik heb nog even rust, voordat ik over een uurtje de keuken in ga om de maaltijd voor vanavond voor te bereiden.

Van deze gelegenheid wil ik graag gebruik maken om jullie allemaal te bedanken voor het regelmatig bezoeken van mijn blog het afgelopen jaar en natuurlijk om jullie een paar hele fijne dagen toe te wensen, met een goed begin van 2009.