Posts tonen met het label bergen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bergen. Alle posts tonen

dinsdag 18 september 2012

fotootjes

En hier dan wat fotootjes uit die stoere canyon: de Eriste, in de Spaanse Pyreneeën. © van de foto's: Dries en Jelle.

Team Eriste
Sprongske... BonZaaai!!
Afdalen aan touw, langs de waterval. 
En afdalen zonder touw... Glijbaan van 25 meter.
Welverdiende bocadillo, achter ons de 25-meter-glijbaan.

zondag 16 september 2012

canyoning is toch wel leuk!

De laatste week in de Pyreneeën vliegt voorbij! Maar niet zonder indruk achter te laten. Doordat we een kleine groep hadden, kon ik mee bij maar liefst drie canyon-activiteiten deze week en niet de minste canyons. Ik geloof dat ik toch om ben wat betreft canyoning, maar dat kan ook bijna niet anders met zulke pareltjes.

Woensdag de Foz de la Canal, een prachtige canyon om te zien, en helemaal voor mij, want de ene rappel (abseil) na de andere (onder andere een glij-rappel, een rappel langs een grote waterval en een heerlijk lange rappel aan het einde van de canyon) en geen sprongen, lekker rustig... De volgende dag stond de Sorrosal op het programma. In het staartje van deze canyon is een Via Ferrata gemaakt, die ik al een aantal keer gedaan heb (onder andere vorig jaar met Harry). Iedere keer kreeg ik weer zin in die enorme rappel die zich onder die via ferrata uitstrekt en afgelopen week was het dus zover.Sorrosal is ook echt een prachtige canyon, smal, met wanden van gelaagd en geplooid gesteente en heel gevarieerd (gelukkig moest de hoogste sprong eerst geïnspecteerd worden en ik was maar wat graag de vrijwilligster die langs het touw naar beneden ging!).

Als kers op de taart mocht ik gisteren met de 'grote mensen' mee. Er zijn de komende week geen deelnemers en dit weekend hebben de gidsen (acht stuks) dus vrij om voor zichzelf canyons te doen.We deden de Eriste, en wát een canyon is dat! Echt heel mooi om te zien en in te zijn, met een schitterende glijbaan van 25 meter en de ene spectaculaire rappel na de andere; de spectaculairste gaat onder het water van een smalle waterval door, dat in een boog van de rotsen stroomt. De sprongen waren geen probleem, hoewel ik moet bekennen dat Marijn zo lief was om zijn touw uit te gooien zodat ik de hoogste sprong kon rappellen.

Vandaag was dan mijn laatste volledige dag in Spanje. Het keukenteam van dienst (zie hiernaast) ging op stap om mij afscheid van de omgeving te kunnen laten nemen. We begonnen onze wandeling vrij hoog en klommen in een klein uurtje naar een zeer oude kluizenaarsgrot, waar enkele eeuwen later een kapelletje in is gebouwd. Met het prachtig uitzicht over de vallei en de Pre-Pyreneeën erachter was dit een waardig afscheid. Vanavond de laatste keer slapen in een tentje...

maandag 3 september 2012

weer en wind

Het is al een paar dagen fris in de Pyreneeën. Het is zonnig, maar de temperatuur schommelt rond de 22 graden en er staat heel veel wind, die zich vooral in vlagen en windstoten manifesteert. Tegen de 'kou' kunnen we ons kleden, maar de wind heeft al voor aardig wat overlast gezorgd. De vuren in onze keuken waaien regelmatig uit, een 2-seconden-tent vonden we na even zoeken terug op het veld naast dat van ons (hij stond niet vast dus...), de voortent van een caravan was deels losgetrokken en helaas is er ook een kampshelter gesneuveld die van de nokstokken werd getild door een plotselinge felle windstoot. Toen het doek weer neerkwam, kwamen de stokken niet weer in de daartoe voorziene gaatjes terecht en de nieuwe gaatjes waren heel rap flinke scheuren...

Doordat de luchtvochtigheid laag is, zijn de bergen van het massief van de Monte Perdido prachtig te zien vanuit het kamp, zonder de waas die er hartje zomer vaak omheen ligt. Het is bijna alsof je ze aan kunt raken. We koken in een keuken met uitzicht, hoe fantastisch kun je het hebben?

Op het internet verschijnen de eerste foto's van sneeuw in de alpen, maar sneeuw op de Monte Perdido zal nog wel even op zich laten wachten; ik denk niet dat ik dat mee ga maken. Al over twee weken ben ik weer in Nederland. Het zal wel weer wennen worden...

maandag 28 mei 2012

afscheid van Morzine

narcissen in de tuin van het chaletDe laatste gasten in Morzine had ik in de week voor pasen, dat was de eerste week van april. De twee weken daarna heb ik nog veel kunnen skiën en verder heb ik die gebruikt om op mijn gemak het chalet helemaal schoon achter te laten. Morzine liep langzaam leeg. De seizoenswerkers gingen naar huis of naar een zomerjob en heel veel toeristen waren er ook niet meer. Het bracht herinneringen terug aan de dag dat ik aankwam. Ik vroeg me toen serieus af of ik dit wel echt wilde en of ik het wel kon.

Gelukkig is het helemaal goed gekomen. Door een beetje buiten mijn 'comfort-zone' te gaan, heb ik hele leuke dingen meegemaakt en geleerd. Het opstarten van het seizoen was echt het lastigste. Er kwam in één keer zoveel nieuws op me af en ik vond het vooral erg lastig dat er helemaal niemand met wie ik dingen samen kon bespreken. Toen Paul en Fred, de hosts van het andere chalet van skichalets.nl in Morzine, aan waren gekomen, hebben we meteen een aantal dingen samen ondernomen. Dat maakte een heel verschil. We hadden het over de dingen waarover een beslissing genomen moest worden en het maakt niet uit dat ik dan vervolgens die beslissing toch nog in mijn eentje nam. Het gegeven dat er nog iemand even mee had gekeken en gedacht, die met dezelfde vragen zat (mogelijkheden en onmogelijkheden van het budget bijvoorbeeld), vond ik echt een verademing. Trouwens, de mensen van skichalets waren ook helemaal niet te beroerd om mee te denken. Ik had ze een paar dagen na aankomst meteen verteld dat ik me nogal onzeker voelde over alles. Hun reactie dat ze er alle vertrouwen in hadden dat het goed zou komen en dat ze het fijn vonden dat ik ze liet weten hoe me voelde, in plaats van maar zo'n beetje zelf aan te rommelen tot het misschien echt mis ging, hielp gek genoeg al enorm. Misschien nog wel meer dan de (goede) tips die ik ook van ze kreeg. Louise van de skischool had het al gezegd: "Zodra de eerste gasten er zijn, gaat het vanzelf, je zult het zien."

En ik zag het. Bovendien ging het niet alleen vanzelf, maar ook snel. In december hoorde ik het iemand al zeggen: het seizoen is zó voorbij! Toen dacht ik nog: vier maanden, die zijn echt niet zomaar voorbij! Maar inderdaad. Vier maanden zijn wel zomaar voorbij. Zelfs als je allemaal nieuwe dingen doet.

En zulke leuke nieuwe dingen! Dat het skiën is bevallen heb je al kunnen lezen, maar wat óók heel erg is bevallen, ondanks de wat moeizame start, is het werken in het chalet. Veel mensen 'in the business' en daarbuiten vinden dat chalethost zo ontzettend hard werken is. Nu weet ik niet wat andere mensen zoal gewend zijn aan 'hard werken', maar van de seizoenswerkers in de horeca zijn er maar weinig die zoveel tijd op de ski's kunnen doorbrengen en in vergelijking met een baan in het onderwijs is chalethost hemels qua hard werken. Ok, je werkt veel, van kwart over zeven tot elf en van vier tot half tien, zes dagen per week, met op de wisseldag en de boodschappendag nog een paar uur extra (en op je vrije dag, niet te vergeten, nog wel even het ontbijt draaien), maar hé, als het af is, is het af! Kom daar maar eens om in het onderwijs. En die negen-urige werkdag krijg je er op school ook gratis bij, net als die zevendaagse werkweek. Als ik eerlijk ben? Het smaakt wel een beetje naar meer!

vrijdag 25 mei 2012

verstuikte enkel

Ik zit met mijn pootje omhoog dit stukje te typen. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Het was de bedoeling dat ik op een ladder stond met kluskleren aan en kozijnen en luiken aan het schilderen was. En tussendoor een beetje aan het spelen was op de rotsen en op de wandelpaden rondom Argentière en Ailefroide in de Franse Alpen, al dan niet vergezeld van mijn gastvrouw en gastheer. Maar helaas eindigde eergisteren dat spelen op de rotsen niet op de standplaats, maar hangend in het touw, met verstuikte enkel. Beetje jammer...

Ik ben in Les Vigneaux, een klein dorp in de Franse Ecrins. Ik ben sinds vorige week woensdag te gast bij Anne en Geert van Entre Terre et Ciel en ik kwam hier om te helpen met klussen. Ik hoop dat ik na het weekend weer een beetje in staat ben wat te doen, want dat zitten met mijn been omhoog en dat voetje voor voetje schuifelen (wat ik gelukkig al wel weer kan), dat vind ik maar niks!

Ik vind het ook maar niks dat ik juist weer een beetje aan het klimmen was en nu wéér de rotsen niet kan voelen, terwijl ik er zo dichtbij ben! Maar ik treur niet, want zelfs zittend op een stoel is het hier een en al berggevoel. De hoge toppen rondom hebben nog steeds een witte hoed, maar hier wat lager is de natuur na de koude winter volop aan het genieten van de inmiddels zomerse temperaturen en wij dus ook. Er klinkt vogelgezang de hele dag door, de bomen zijn gehuld in een prachtig lichte kleur groen en overal komen de bloemen te voorschijn.

Helaas is het dus een paar dagen wel een beetje een kleine wereld. Ik hoop dat ik snel weer wat mobieler ga zijn, duim maar voor me.

maandag 21 mei 2012

februari tot april...

"Leef je nog, hoe gaat het met je, wanneer kom je terug, wat ga je hierna doen?" Ik had het al aan de regelmatig vragen per email, sms en telefoon kunnen weten: ik blog veel te weinig! Ik had het ook zo naar mijn zin in Morzine, het kwam er gewoon niet van om er af en toe even rustig voor te gaan zitten. Ik heb wel heel veel op facebook gepost tussendoor, dat gaat sneller en ik leg me sneller neer bij niet al te goed lopende zinnen, maar ik vergat dan dat het handig is om af en toe een compilatie ook nog hier te plaatsen. Excuses dus bij deze!

Eind april ben ik uit Morzine vertrokken en via Nederland en een leuke klimweek in Zuid-Frankrijk vorige week in de Ecrins neergestreken. Daarover binnenkort meer, nu eerst maar eens wat flarden uit de maanden die ik niet geblogd heb. Skiën, skiën, skiën...Van facebook dus.

Februari:

16 februari:
Gespeeld in de poeder, en maar vier keer onderuit gegaan in een bochtje (en laten we zeggen 34 keer maar net overeind gebleven, haha!), vast komen te zitten in een net iets te lastig stuk voor mijn kunnen (bomen, oversneeuwde beekgeul), op kunnen lossen met 1 keer omhoog klimmen en daarna toch nog twee keer vallen in die greppel en ook twee keer opnieuw een verloren ski onderbinden, wat beslist geen handige actie is als de sneeuw tot je knieën komt. Heel veel gelachen en vooral het gevoel gekregen dat het iets is wat ik durf en kan, vooral de bocht linksom en op mijn rechterbeen, trouwens.

26 februari:
Toen ik hier half december aankwam, werd het al gezegd: het seizoen gaat sneller dan je denkt. Ik geloofde er niets van, vier maanden, dat is echt niet zomaar voorbij. Maar nu is het al bijna maart en ik heb het gevoel dat ik nog maar net begonnen ben... De sneeuwcondities waren gisteren ondanks de hoge temperatuur weer eens super, wat is het leven hier toch slecht.

Maart:

11 maart:
Prachtig lenteweer hier, terwijl ook de sneeuw nog steeds in de tuin (en op de pistes) ligt. Mooi om te zien hoe de ene hoek al helemaal sneeuwvrij is, terwijl de sneeuw in de andere nog eindeloos (en dik) blijft liggen. Waar de sneeuw weg is, zetten we dus de tuinbank neer: daar is de meeste zon! Maar nu eerst paprika roosteren voor het voorgerecht en het chalet schoonmaken.

19 maart:
Verse sneeuw in Morzine en een paar dagen vrij. En wat voor sneeuw! We vonden een paar mooie 'blauwe' hellingen met centimeters vers, we oefenden bochtjes en: ik viel niet! Sterker nog, ik had een van mijn beste dagen tot nu toe (de sneeuw hielp daar absoluut bij) en had voor het eerst het gevoel dat mijn ski's gewoon een deel van mij waren, zo makkelijk ging alles.

Toen alle verse sneeuw langs de pistes wel zo'n beetje gespoord was, gingen we naar de plek waar ik de laatste dagen naast de piste mijn buckelvaardigheden had geoefend. En ook daar ging het supergoed: ik ging voor het eerst achter elkaar naar beneden zonder 'paniek'stops tussendoor en tja, en dan zie je even later, onderweg naar de lunchstop, onder de lift die ene zwarte piste liggen die je tot nu toe nog niet had gedaan, omdat het bovenste stuk al weken 1 grote ijsplaat was. Met eveneens een prachtige laag verse sneeuw en buckels die er niet al te intimiderend uitzagen.

Mijn skimaatjes hadden meer trek in lunch, dus we spraken af in het restaurant en ik hopte over de rand. Absoluut de beste beslissing van de dag, want wat ging het lekker en wat kwam ik trots beneden. Een onbekende zwarte buckelpiste, en echt skiënd gedaan, niet in stukjes gehakt 'net gered'! Bovenlichaam stil proberen te houden, mijn knieën de terreinoneffenheden lekker zelf laten uitzoeken en het lukte me om de meeste bochtjes netjes af te maken voor de volgende buckel gerond moest worden. Woeh!!!!

22 maart
Ik heb gisteren 'hobbelige-piste-les' gehad, (die les was een spotgoedkope seizoenswerkers-aanbieding van een van de skischolen hier), 
Le Stade (de piste achter het chalet) ziet er akelig buckelig en los uit, niet makkelijk skiën, te oordelen naar hoe het merendeel van de skiers naar beneden komt en ik zou het bijna even gaan proberen. Maar er is nog wat huishouden te doen, morgen weer gasten, en daarna eten bij mijn collega's van het andere chalet van Skichalets.nl.

April:

11 april:
Het is bijna niet te geloven, maar nadat we gisteren wéér een heerlijke skidag hadden (het gaat maar niet vervelen...), hebben we vandaag: een laag verse sneeuw! Er moet nog even gewerkt worden in het chalet, maar tegen de middag schijnt er misschien een zonnetje en ga ik hoe dan ook naar boven!

17 april (na nog een paar dagen sneeuwval):
Ik kan het, poederskiën! Ik was een dagje op stap met Antoine en Leontine. Ik kreeg 1 aanwijzing van instructeur Antoine na de eerste onvermijdelijke valpartij door een gemiste bocht en ik had het grapje door. Er kan absoluut nog heel wat bijgeschaafd worden, maar ik máák die bochten, wanneer ik ze wil en gecontroleerd. Meestal dan toch. Nu wel ver-schrik-ke-lijk moe! (Ook al waren het uiteindelijk maar vier afdalingen off-piste, of zal ik die laatste, door de poor-man's-powder naar het dal, ook meerekenen?)

20 april:
Laatste dag in Morzine. Het is een regenachtige ochtend en het dorp is uitgestorven, net als toen ik hier aankwam in december. Verschil 1: dertig meter hoger op de helling begint de sneeuw. Verschil 2: ik voel me een stuk meer thuis in het dorp dan vier maanden geleden! Hopelijk klaart het vanmiddag op, dan gaan we nog even de verse sneeuw op de pistes opzoeken (en misschien duik ik er nog even naast ook), mooi afscheid.

zaterdag 11 februari 2012

alleen zetels

Mijn gasten van afgelopen twee weken zijn een uurtje geleden vertrokken en de nieuwe gasten arriveren pas na zessen, dus de wisseldag-hectiek is te overzien vandaag. Deze gasten waren er twee weken, en ze hadden niet speciaal voor het catered skichalet-concept geboekt, maar voor het chalet, en de catering kwam er handig bij, als het ware. Dat bleek toch niet zo handig te zijn voor ze, omdat ze eigenlijk wel gesteld waren op hun vrijheid. Ze hebben daardoor heel weinig van mijn diensten gebruik gemaakt. Dat was wel even een omschakeling, van gastvrouw zijn naar iemand die af en toe in het chalet komt om wat eten klaar te maken of schoon te maken. Ik vind het eerste leuker, weet ik nu.

Afgelopen week zijn ze drie keer extra uit eten geweest (ik zou bijna denken dat mijn maaltijden niet voldeden, maar volgens wat ze gecommuniceerd hebben, was dat niet het probleem) en ik heb daarom zowel woensdag als donderdag de hele dag kunnen skiën. Ik heb van die gelegenheid dankbaar gebruik gemaakt om naar Avoriaz en verder te gaan, want aan die kant van Morzine heb je toegang tot het hele gebied van Les Portes du Soleil en kun je prachtige lange tochten maken. Niet zo handig als ik pas om elf uur bij het chalet weg kan en even na half vier weer beneden moet zijn, omdat de heen- en terugreis van het chalet naar Avoriaz toch beide ruim drie kwartier neemt over inmiddels bekende pistes en liften en ik dan dus anderhalf uur van de paar uur die ik heb aan het forensen ben. Maar voor een hele dag is het heerlijk en bovendien was deze week één van de X-Snow-weken, van X-Adventure, in Les Crosets, een uurtje cabinelift, stoeltjesliften en pistes hiervandaan.

Ik had geen telefoonnummers, dus ik moest op de bonnefooi die kant op en wonder boven wonder trof ik inderdaad op donderdag een groep bekenden van X-Adventure aan. 's Middags heb ik met Tim, Maarten en Bram, boarders alle drie, van Les Crosets naar Morgins en terug geskied. "We pakken geen slepers, alleen zetels" (ja, dat laatste is Vlaams voor stoeltjes). Maar ja, er zat dus toch een sleeplift in tijdens de terugtocht en ik kreeg tot twee keer toe gedemonstreerd waarom boarders geen slepers nemen! De eerste keer kwam Bram, de boarder in kwestie, zo hardhandig met een liftpilon in aanraking, dat ik ben uitgestapt om te checken of alles in orde was (ik zat vlak achter hem). Dat was het, min of meer. Naar beneden geskied voor de tweede poging, die ook mislukte, maar ik zat weer achter hem en kon hem dit keer oppikken op de andere helft van mijn ankertje. Nee, sleepliften zijn niet ontworpen voor boarders, dat is duidelijk.

Diezelfde dag zorgde Tim ervoor dat ik ook mijn eerste zwarte piste deed. Ik zag hem aan voor een blauwe, dus ging veel te hard (en onderuit), maar daarmee heb ik nu ook ervaring op zwart... Dit schreef ik die avond op facebook:

En toen schopte iemand me dus de zwarte piste af. Een hele korte maar. Ik dacht nog: best steil voor een blauwe, en maakte geheel argeloos flink snelheid. Er kwam namelijk een kort heuvel-op-stukje. Helaas, anticiperen met die snelheid is een kunst: het werd dus een kleine lancering die ik niet onder controle kreeg. Mijn eerste zwarte werd beloond met een glij-duikeling; beide ski's kwijt, slechts 4 meter hoger dit keer. Maar ik durf nu wel! Sowieso is op stap met drie snowboarders van 25 een leuke manier om van snelheidsangst af te komen...

Maar of er de komende weken zoveel van skiën gaat komen, weet ik niet. Het gaat in ieder geval wel druk worden in Morzine. De drie Franse vakantie-regio's hebben de komende drie weken na elkaar hun vakantieweek (Vacances d'Hiver). De Engelse voorjaarsvakantie aankomende week (Half Term) en daarna de twee Nederlandse voorjaarsvakantie-regio's vallen precies daarmee samen. De komende week dus Engelse gasten met tieners, daarna Nederlandse gasten met kinderen. Misschien moet ik me maar eens gaan bekwamen in de zwarte pistes van het gebied boven het chalet, in de paar uur die ik heb...

donderdag 26 januari 2012

en nog maar wat statusupdates van facebook

Voor hen zonder facebook, dit was gisteren:

Een dag lang skiën, een tocht gemaakt langs vier verschillende ski-resorts in de Portes du Soleil vandaag; ik was wel vrij kapot op de laatste drie pistes terug naar Avoriaz... "We doen het rustig aan vandaag", zei de skileraar nog, en een half uur later dook hij voor de eerste keer keer off-piste, door tientallen centimeters verse sneeuw! Dat herhaalde zich een keer of vier. Ik ging bij praktisch iedere bocht rechtsom fantastisch onderuit, maar had vreselijk veel plezier (en vreselijk veel sneeuw onder mijn jas, hoera voor de sneeuwvanger!). Ook nog maar een paar lessen poeder-skiën boeken dan?

Vandaag een heerlijk dag vol zon gehad, met weer fantastische sneeuwcondities op de meeste pistes en massa's prachtige afdalingen en het ging wéér soepeler dan de voorgaande dagen. Morgen de laatste lesdag. Skileraar Pascal heeft ons met zwarte pistes gedreigd... Ik doe mijn mantra vanavond voor het slapen gaan (schattig Frans accent er zelf bij denken): "Keep your hands forward! Stroke the dog!"

(en nee, die laatste kan ik niet uitleggen, maar het is een houding-handigheidje).

zaterdag 21 januari 2012

skiles

Het heeft gisteren en vannacht weer flink gesneeuwd, na een week prachtig wintersportweer. We hadden tot gisteren strakblauwe luchten, fijne temperaturen en over het algemeen heerlijke sneeuw op de pistes; de gasten van deze week hadden geluk! Behalve dan met hun laatste dagje, maar toen ze gisteren besneeuwd en nat thuiskwamen na een ochtend skiën met slecht zicht, hebben we er gewoon een leuke laatste middag van gemaakt, met Vin Chaud, appeltaart en warme choco voor de kinderen.

Ik vind het ondertussen heerlijk om 'op wintersport' te zijn en niet alles in een of twee weken te hoeven proppen! Tien dagen geleden bond ik voor het eerst weer de ski's onder, na een jaar of tien, en ik had mezelf twee uur prive-les cadeau gedaan. Van het eerste onwennige bochtje in iets wat niet eens een bocht in Pflug (eeh, chasse neige dus) mocht heten in (iets meer dan) twee uur tijd naar de oude vertrouwde parallel-bochtjes met de stokken. Zo grappig om te merken dat je lijf je hoofd gewoon minstens acht stappen vooruit is; Instructeur Patrice had allemaal trucjes om een bepaalde lichaamshouding tevoorschijn te toveren en omdat ik het jaren geleden allemaal al geleerd en geoefend had, werden er allerlei bewegingen wakker die zomaar goed gingen, zonder dat ik er over na hoefde te denken. Dat nadenken kon ik sowieso beter laten, nadenken over motoriek is niet echt een aanrader voor vlotte vooruitgang.

Afgelopen woensdag mocht ik ook nog een ochtend met een groepsles meedoen. Lily heeft daar nog een paar balans-puntjes op de i gezet en we hebben carve-turns geoefend, die waarbij je echt helemaal NIETS hoeft te doen om de bocht te maken, behalve de juiste houding aannemen. Leuk-leuk-leuk! Ik kan weer even vooruit de komende tijd.

Op de foto hiernaast kun je het dak van mijn chalet zien. Tussen mijn hoofd en de boom zijn twee chalets direct aan de piste, het chalet daarachter is het chalet waar ik mijn gasten ontvang. Ik skiede na deze foto omlaag, om de boom heen het pad af, en belandde in de achtertuin :-)

©van de foto's: Patrice van easy2ride

dinsdag 27 december 2011

updates

Omdat niet iedereen Facebook heeft, mijn Facebook heeft, of mij leest:

25 december, uurtje of negen 's avonds:
Het is 17 jaar geleden dat ik voor het laatst met kerstmis gewerkt heb, toen in de zorg, nu in de, eeh, zal ik het maar horeca noemen? Kerstdiner achter de rug, gasten tevreden, nanske tevreden, de keuken, niet eens zo'n vreselijke puinhoop! Hoop dat ik het met een uurtje aan kant heb inclusief dweilen, dan kan ik vannacht eens wat langer slapen dan 6 uur.

26 december, uurtje of kwart over zes 's avonds:
Het ging allemaal supervoorspoedig, mijn tijdschema bleek helemaal in orde. Om 18.55 stond het voorgerecht op tafel, de oven was warm, de vis klaar om er in gezet te worden, de worteltjes op het punt van glaceren (laatste minutenwerk), de rijst geweekt en klaar om opgezet te worden en de soep warm aan het worden. Ik wachtte tot ik de voordeur hoorde met het in gang zetten van het hoofdgerecht. Ik hoorde alleen geen voordeur. En toen keek ik op de klok. Het was 18.00.... Ik had een uur en een kwartier in mijn schema overgeslagen. Ik kan dus volgende week een uur later met de mis-en-place beginnen :-) Gelukkig had ik gewacht met de bereiding van het hoofdgerecht, anders had ik nu een probleem...

27 december, uurtje of tien 's morg... eeh, in de voormiddag:
Ik dacht dat ik dit jaar één nieuwe taal ging leren. Toen ging ik naar Morzine en kwam daar gratis en voor niets een tweede, min of meer nieuwe, taal bij. Maar zonder dat ik er erg in had, blijk ik een derde taal geleerd te hebben. En eigenlijk wist ik dat al toen ik dit schreef. Ik heb deze week namelijk Vlaamse gasten en zonder veel moeite ga ik weer te voet, of stap ik, zet ik tasjes op tafel, ga ik een schoteldoek halen om de tafel af te kuisen en schrijf ik 'patatten schillen' op mijn werkschema.

woensdag 21 december 2011

aankomst in Morzine (lang!)

Vorige week woensdag maakte ik kennis met een druilerig Morzine. De taxi zette mij in de regen af in een nieuwbouwchaletwijkje, waar ik niet vond wat ik verwachtte, namelijk het woonhuis van de eigenaresse van het chalet en van het studiootje waar ik deze maanden slaap. Weliswaar stond de achternaam van deze mevrouw op een bordje naast de bel, maar de voornamen klopten niet en bovendien was er niemand thuis. Daar stond ik dan met al mijn bagage, in de regen, waar moest ik heen? Kantoor in Nederland gebeld, nummer gekregen van degene waar ik heen moest, haar gebeld om te vragen hoe ik bij haar moest komen en toen het taxibedrijf maar weer gebeld, want deze uiterst vriendelijke dame sprak alleen maar Frans en hoewel ze uiteindelijk leek te begrijpen waar ik me bevond, begreep ik de richtingaanwijzingen die ze me gaf in het Frans maar half, of nog minder. En het regende nog steeds...

Kort daarna kwam er een auto bij het huis aan, de jonge vader die uitstapte keek mij natuurlijk vragend aan en gelukkig bleek hij Engels te spreken. Toen hij begreep bij wie ik moest zijn, wees hij me het huis aan, 20 meter lager aan de hoofdweg. Ik kon dus de taxi weer afbellen en vijf minuten later stond ik voor de deur van een lieve moeke van in de 70, die mij warm ontving met een koffie en iets lekkers.

Even later kreeg ik de sleutel van mijn studiootje en hoewel dat oud en incourant is, is het heel privé en behoorlijk ruim. Het was wel een opluchting dat het me zo beviel, want ik voelde me verder helemaal niet lekker in mijn vel. Ik vroeg me serieus af waar ik in 's hemelsnaam aan begonnen was. Ik miste Ronda, ik hoorde alleen maar Frans om me heen in plaats van het inmiddels zo bekende Spaans, het regende, en ik wist ook wat betreft het werk helemaal van niets en maakte me dus zorgen over alles.

Toen ik 's middags het dorp in ging, werd het er allemaal niet echt beter op. "Je kiest zelf een skiverhuur waarmee je wilt samenwerken", stond er in de handleiding. Maar hoe kies je uit meer dan 25 skishops binnen een paar dagen degene waar jij mee wilt samenwerken? En hoe moest het met de skischool? En hoe doe je dat eigenlijk, dat regelen van een samenwerking? En zou mijn menu niet toch buiten budget zijn? En zou alles wat ik nodig heb wel bezorgd kunnen worden, want ik heb geen auto? En zouden ze bij de VVV wel Engels spreken en me begrijpen? En waarom lopen alle andere seizoenswerkers hier rond alsof ze het wel allemaal weten? En, en, en... En zou het eigenlijk niet gewoon zo zijn dat ik dit helemaal niet kan?

Ik ging die middag nog naar de VVV, waar ze wel Engels spraken, maar behalve een stapel folders werd ik er niet veel wijzer, want ik had op dat moment nog helemaal geen gerichte vragen en tja, dan is het lastig antwoord geven. Ik voelde me intussen net zoals mijn vierdeklassers indertijd, die aan mijn bureau stonden en op de vraag "Wat snap je niet?" als antwoord gaven: "Ik snap er helemaal niks van!!" Wat had ik op dat moment graag even een begrijpende juf gehad achter de balie, die samen met mij het grote niks probeerde te verkleinen tot iets wat weer te vatten is... Gelukkig vond ik een koffiehuisje met WiFi, dat gerund werd door een Engelse, met voornamelijk Engelse clientèle en een heel rustige, fijne sfeer. Daar hoorde ik een taal die ik begreep, ik kreeg een lekker grote kop warme koffie verkeerd en ik skypte met ~C, die, wat een timing, die middag vroeg thuis was.

De volgende ochtend herinnerde ik me, dat de vierdeklasser die er niks van snapt en de juf die het grote niks probeert te verkleinen in dit geval dezelfde persoon moest zijn (dank je wel Wilma, als je dit leest) en vanaf dat moment ging het beter. De juf deelde het grote niks op in stapjes die de vierdeklasser op dat moment wel kon zetten en hoewel ik nog steeds af en toe de druk voelde opkomen rondom de stukjes die ik nog niet kon overzien, ben ik maar gewoon aan de slag gegaan. De regen was inmiddels overgegaan in sneeuw en dat maakt een heel verschil in zo'n bergdorpje!

Ik ben die middag langs gegaan bij de drie grotere skischoolbureaus en bij de tweede zat Louise. Zij antwoordde op mijn "Je ne parle pas tres bien le francais" met "Moi non plus!". Ze bleek Britse te zijn en ik heb even mijn hart mogen luchten bij haar. Ze begreep het helemaal, ze had ook een paar jaar een chalet gerund. Ze drukte me op het hart dat iedereen zich zo voelt in het begin en dat het allemaal over is zodra de eerste gasten er zijn en dat het perfect normaal is om te denken "Wat doe ik hier en waarom ben ik hier in 's hemelsnaam aan begonnen, want ik kan het helemaal niet."

Nu, bijna een week later, weet ik dat ze gelijk heeft. De dingen die vorige week nog één grote berg vormden en die nooit zouden gaan lukken, staan zo langzamerhand allemaal op de rails: de voorraadkast is gevuld, de skischool is geregeld, de skiverhuur is geregeld, het contract met de liftpasorganisatie is ondertekend, de huiskamer is gezellig gemaakt en ik heb telefonisch en per mail contact gehad met mijn eerste gasten. Nu ja, het enige waar ik me nu nog zorgen over maak, is het menu, maar over tien dagen heb ik alles een keer klaargemaakt en dan heb ik ook dat achter de rug :-)

donderdag 3 november 2011

werken in de alpen

Het is echt herfst in Nederland; wat een prachtige kleuren en on-Spaans laaghangende luchten! Niet iedereen deelt mijn enthousiasme, maar het is natuurlijk ook makkelijk om enthousiast te zijn wanneer je over een paar dagen weer vlakbij de Costa del Sol zit...

Mijn weekje Nederland was onder andere gepland om op sollicitatiegesprek te gaan bij Skichalets.nl, waar ik had gesolliciteerd als chaletstaf voor het winterseizoen. En ik kan nu trots melden dat ik ben aangenomen! Van december tot april kun je me dus tegenkomen als host/kok in een van de catered skichalets van Skichalets.nl, waarschijnlijk in een klein chalet voor zes personen in Frankrijk.

Ja, dat las je goed, Frankrijk; daar waar ze Frans spreken, zo'n beetje de enige vakantie-landen-taal die ik nog niet zo goed beheers. Ik ging weg om een jaar in de bergen door te brengen en ik kom terug met twee nieuwe talen in mijn taalvaardigheidspakketje... Wie weet wat ik daar nog voor leuks mee kan doen in de toekomst!

vrijdag 18 februari 2011

Een nieuw begin?

Er is veel veranderd in het afgelopen jaar, doordat M. en ik begin april een punt hebben gezet achter ons samenzijn. We kijken terug op mooie jaren, maar we konden uiteindelijk niet meer het aanknopingspunt vinden om samen een nieuwe start te maken toen de relatie daarom vroeg. Dit voelden we gelukkig allebei zo en we hebben alles met veel respect naar wat er was kunnen afwikkelen.

Bivak bij het middenstation, op de achtergrond de Aiguille du MidiDit betekende afscheid nemen, maar ook nieuwe kansen zien! En ik heb het aangedurfd om dan ook maar meteen de bezem er flink doorheen te halen. Een lang gekoesterde, maar eerder niet echt realistische wens van mij, is om een jaar lang door te kunnen brengen in de bergen. Daar de zomer te zien overgaan in de herfst en de herfst in de winter, meemaken hoe het is om vier maanden lang alleen maar sneeuw te zien, toeristen zien komen, zien gaan en weer terug zien komen, de bloemen in het voorjaar mee te maken en te ontdekken hoe het is in de rustige maanden. Kortom, deel zijn van, in plaats van even er in en er dan weer uit.

Met mijn achtergrond als juf is dat best lastig natuurlijk, maar gelukkig heb ik inmiddels aardig wat mensen in mijn bergennetwerk die mij een beetje op weg hebben geholpen, met tips en met contacten. Zodat ik kon bepalen wat ik wel en wat ik niet wilde en wat er wel en wat er niet realistisch is. Het allerliefste zou ik een plekje vinden in de Spaanse Pyreneeën, meer specifiek in het Castilliaanse gedeelte, omdat ik heel graag beter Spaans leer spreken dan ik nu doe en ik de Pyreneeën een prachtig gebergte vind. Helaas heb ik nu juist daar het minste contacten. En zomaar op cv een buitenlandse dame met jarenlange onderwijservaring en geen enkele horeca- of gastenindustrie-ervaring aannemen, dat lijkt tot nu toe een beetje te avontuurlijk te zijn voor de gemiddelde Spaanse berghut.

Maar ja, wie wilde er ook alweer het avontuur? Ikzelf toch? Dan moest ik ook maar het idee durven loslaten dat ik pas wegga als ik daadwerkelijk plek heb om een jaar te blijven. Uit betrouwbare bron heb ik inmiddels vernomen dat het, ook in Spanje (juist in Spanje?) toch het beste werkt om eerst zichtbaar te worden en daarna pas te gaan kijken of er een wat langduriger plekje voor je is.

Dus ik heb inmiddels gesolliciteerd op een plaatsje in het team bij X-Adventure. Als ik daar in juli aan de slag kan, ben ik in ieder geval twee van de twaalf maanden onderdak en kan ik alvast mijn neus laten zien aan eigenaren van pensions, horeca, winkels of hutten, die een hulpje kunnen gebruiken dat niet veel vraagt en wel graag de handen uit de mouwen steekt. Ik vind het reuzespannend, maar ook reuzeleuk!

donderdag 1 oktober 2009

arête des papillons

arete de papillons in het avondlichtHet is donderdag 29 juli, elf uur. We zitten, zonder vaste plannen, maar met klimspullen, op het terras van het middenstation van de kabelbaan naar de Aiguille du Midi. Na de leuke, maar niet helemaal ten einde gebrachte tocht van gisteren hebben we uitgeslapen en zijn we hier na het ontbijt neergestreken voor een kop koffie.

Niet iedereen van het vijfkoppige gezelschap heeft zin om vandaag weer een klimtocht te ondernemen, na de snelle acclimatisatie van gisteren. Maar Vincent en ik hebben juist weer weinig zin in een rustdag. Vincent heeft gisteren niet meegeklommen en ik heb na twee weken bergen weinig last van de ijle lucht én ik ga morgen alweer naar huis, dus wij staan juist te trappelen om iets moois te gaan doen op het graniet van het Mont-Blancmassief. De weerberichten die M. ons vanuit het dal stuurt, zijn stabiel en Bas laat in het boekje zijn oog vallen op de Papillonsgraat van de Aiguille du Peigne, de route die we gisteren de hele dag tegenover ons hadden en die eigenlijk als enige in aanmerking komt, omdat we nu niet bepaald een alpine start hebben gemaakt.

Vergeleken bij de Contamine is het een eenvoudige route: voornamelijk vierdegraads klimmen, 5c max (maar die passage is met een touw vergemakkelijkt), 12 touwlengtes en een aanloop over blokkenterrein, in plaats van over sneeuw. Hee, dat lijkt verdacht veel op mijn voorstelling vooraf van mijn eerste alpine klimervaring! Ik ben helemaal voor en zo gaan we om half twaalf met zijn drieën op weg naar de instap van de Arête des Papillons.

We zijn inmiddels een beetje bekend met de omgeving en kunnen de instap gemakkelijk vinden. Het klauteren over de blokken duurt precies lang genoeg om leuk te blijven en dan staan we op een plateautje, waar we ons in kunnen binden. Het is natuurlijk relatief laat, we zien echt helemaal niemand voor ons op deze gewilde rotstour, maar we verwachten deze route, ruim onder ons klimniveau, vlot te kunnen klimmen. We gaan in lopende zekering, met de extra beveiliging van een ti-blocje.

Er hangen wat dunne wolken op onze hoogte rondom de rotsen, maar die houden ook de ergste zonneschijn weg, waardoor de temperatuur lekker aangenaam is. Ik begin met beduidend minder zenuwen dan gisteren te klimmen en merk meteen dat ik gisteren al uitgebreid kennis heb gemaakt met de rotsstructuur, in lastiger omstandigheden. Ik durf mijn voeten overal op te zetten en dat maakt de route gevoelsmatig nog makkelijker dan hij al is. Het adagium 'niet vallen' is gemakkelijk op te volgen.nanske op luchtige arete de papillons

Het is een echte graat-route, bij tijden zeer luchtig, maar dat is niet iets waar ik snel last van heb, dus ik geniet met volle teugen. Mooie rots, een omgeving waar maar weinig mensen zich in begeven en een hele middag gefocused op klimmen, klimmen, klimmen. Het gegeven dat ik me als naklimmer verder niet druk hoef te maken over routeverloop en mentale voorklimspelletjes helpt zeker ook.

We stuiten halverwege op een langzame touwgroep, die naar eigen zeggen te langzaam vordert en al een hele tijd bezig is in de route. Ze hopen zelfs dat ze de lift nog halen. Het is twee uur in de middag, we kunnen ons niet voorstellen dat ze niet op tijd terug zullen zijn (rond half zeven) en dat zeggen we hen ook. Even later halen zij ons weer in, doordat wij een verkeerde inschatting van het routeverloop hebben gemaakt en we nu in plaats van een 5a een 5c-lengte voor ons hebben die we uitzekeren, maar inderdaad blijven ze langzaam, want twee lengtes later halen wij hen voor de tweede keer in. Het is 4 uur, het is nog maar een klein stukje naar het abseil-/abstiegpunt en we vertellen hen nogmaals dat ze het vast wel gaan halen.

Een kwartier later zijn wij aan het einde van de route, veel te snel naar mijn smaak! Je kunt hier op twee manieren naar beneden, rechts van de graat af en links van de graat af. Wij kiezen voor rechts, één keer abseilen en daarna afdalen/afklimmen door een couloir. Het gaat redelijk vlot en niet lang daarna vinden we het pad dat we de beide dagen daarvoor ook al gelopen hebben. Remy en Saskia weten ook dat we daar langs zullen komen en ze lopen ons tegemoet. Om kwart voor zes strijken we weer neer op het terrasje waar we die ochtend vandaan zijn vertrokken. Van de andere touwgroep geen spoor, pas bij het omroepen van de laatste lift zien en horen we ze, op nog zeker een kwartier afstand van het station, maar de inderhaast gewaarschuwde liftmedewerker toont zich onverbiddelijk.

"En, smaakt het naar meer?" Het is weer Saskia die de vraag stelt. Ja, het smaakt naar meer. Een route als vandaag, prettige temperaturen, fijne klimpartners, het beleven van focus op de beweging, van de rots tegen je handen, van basaal 'zijn', dat alles vind ik fantastisch. Maar ik heb in de afgelopen dagen ook de kleine dingen leren kennen die in de Alpen zomaar uit kunnen groeien tot kleine of grote drama's: tijd verkeerd ingeschat (de twee late klimmers konden trouwens met de allerlaatste lift tussen de vuilnisbakken naar beneden), een abseiltouw dat vastzit, verwonding door een steen die losschiet, de route verkeerd gelezen, een discutabele standplaats; allemaal gebeurd. En dan heb ik het nog niet eens over allerlei zaken die we niet zijn tegengekomen dit keer, maar die toch meer dan normaal zijn als je in de bergen bent: een weersomslag, een tuimeling, of materiaal dat in de diepte verdwijnt. Ik weet ook wel dat al die dingen vaak zo zullen aflopen als in de afgelopen dagen, namelijk goed, en ik weet ook dat deze dingen juist zorgen voor dat basale gevoel dat ik zo fijn vind. Maar ik weet niet zeker of ik het mentale spelletje wel aan wil gaan.

© van de foto's: Bas en Vincent

donderdag 13 augustus 2009

alpien klimmen

29 juni, 19.30   "Hoeveel touwlengtes had je in gedachten?" Bas heeft plannen gemaakt voor de aankomende zomer in de Alpen. Al een paar weken geleden heb ik aangekondigd graag een dagje mee te klimmen. Ik heb nog helemaal geen ervaring in de Alpen, maar zou zo dolgraag een lange route meeklimmen. Onze vakanties overlappen precies een paar dagen; een paar dagen voordat ik weer terug moet naar Nederland, arriveren Bas en consorten. Een prachtige kans, leek me zo.

routes op de Aiguille du PeigneEn nu zit ik aan de keukentafel bij Bas en geef antwoord op zijn vraag. "Hoeveel lengtes? Nou ja, iets tussen de acht en de twaalf. Ik heb nog niet eerder meer dan tien touwlengtes geklommen, dus dat lijkt me wel realistisch." "OK. Ik heb een mooie route uitgezocht, 16 lengtes, moeilijkste lengte 6a." Slik. Ik dacht ook aan 5b max, eigenlijk. En bij het lezen van de beschrijving blijkt dat je om bij de route te komen over een sneeuwveldje moet, dat niet vlak is. "Eeh Bas, ik heb géén C1 gedaan he? Ik heb nog nooit stijgijzers omgehad, ik heb geen ervaring met remmen in de sneeuw en weet niet hoe ik een pickel moet vasthouden..."



28 juli, 13.30   We hebben afgesproken op het middenstation van de kabelbaan naar de Aiguille du Midi. M. en ik komen van boven, uit de gletscherwereld waar we vanochtend naar toe zijn opgestegen met mechanische middelen. De geleende stijgijzers bungelen in hun zakje aan mijn kleine klimrugzakje, naast mijn helm en schoentjes. Ik heb het rugzakje op mijn buik, want op mijn rug draag ik de kampeerbenodigdheden en mijn eten voor drie dagen. Bas, Saskia, Remy en Vincent arriveren van beneden, met nog dikkere rugzakken en een enorme haulbag.

Al snel hebben we bij het meertje op de Plan d'Aiguille een plekje gevonden voor de tenten, we zwaaien M. uit die weer naar het dal gaat en dan pakken we regenpakken, stijgijzers en pickel in, om de aanloop te gaan verkennen en om mij een mini-stoomcursus sneeuwveldjes overschrijden te geven.

Een uur of twee later glijd ik voor de zoveelste keer op mijn kont door de sneeuw en plotseling springt Bas in mijn rug om me nog wat extra vaart mee te geven in mijn 'val'. En ik schrik niet eens. Alsof ik het al jaren doe, draai ik me snel om, graaf mijn knieën in de sneeuw en duw me uit op mijn pickel. Ik geniet. Zo in de zachte middagsneeuw is dit gewoon spelen. "Je bent geslaagd. Nu gaan we nog even lopen met stijgijzers onder."



29 juli, 5.15   Ik druk mijn alarm uit. Ok, dus dit is een 'alpine start'. De klimrugzak is gisteravond helemaal ingepakt en ligt klaar; het is al een beetje licht aan het worden. Voel ik zenuwen? Ik heb lekker geslapen, maar mijn darmen voelen wiebelig en laten me weten dat ik nu wel heel snel een plekje moet gaan zoeken. Dan thee zetten, een paar hartkeks met Nutella en we gaan op weg.

Ik voel lichtjes de spanning van niet precies weten wat er komen gaat en ben heel blij dat ik 'op sleeptouw' mee ben en dus de zenuwen van zelf routezoeken en voorklimmen op mobiele zekeringen niet voel. Onderaan het sneeuwveld hannes ik een hele tijd met de riempjes van de zeer ouderwetse stijgijzers. In mijn herinnering zie ik mezelf zitten aan de rand van de Loosdrechtse Plassen om mijn Friese doorlopers voor de zoveelste keer vaster om mijn schoen te snoeren en ik ben blij dat het nu tien graden boven nul is en niet vijf graden onder.

Als ik dan eindelijk kan vertrekken naar het begin van de route, zitten Saskia en Vincent nog op een steen iets verder van mij af. Even later zie ik Sas alleen achter me aan komen. Vincent heeft besloten om om te draaien. Zijn ontbijt verdween tijdens de aanloop al tussen de rotsblokken en hij voelt zich niet fit genoeg om de route te beginnen. Remy klaagt ook over misselijkheid en eerlijk gezegd begin ik nu ook de zenuwen te voelen in mijn buik. Of is het toch het bergwater dat mijn darmen sneller wil passeren dan goed is voor de stoelgang?



8.30   Het is later dan gepland als Bas aan de route begint. Het is niet helemaal duidelijk hoe de route loopt ("ja, zo gaat dat in de Alpen"), en Bas klimt langzamer dan ik van hem zou verwachten in een viertje. Op de standplaats aangekomen, blijkt dan ook dat het viertje iets verder naar links ligt. Leuk, zo'n opwarmer; ik kan meteen goed wennen aan het klimmen op het stekelige graniet, want erg veel treden en grepen zijn er niet. Wel een pracht van een hoekversnijding/plaat-combinatie, maar die had ik toch liever wat later op de dag voor het eerst gehad. Bij de vierde pas die ik maak, duw ik uit op een stuk rots dat loskomt. Ik val niet, maar het blok van een kubieke decimeter wel en stuitert tegen de schouder van de zekeraar van een andere touwgroep vlak onder ons. Na de eerste pijn en schrik blijkt het gelukkig mee te vallen, maar heel erg veel zelfvertrouwen krijg ik er niet van. Even later snijd ik mijn vinger open aan het messcherpe graniet en mijn alpine initiatie lijkt compleet. Vandaag is overigens ook het alpine debuut van de eerder door mij bekogelde zekeraar. Onder ons klimt Remy naar het juiste relais en Bas vindt een manier om weer in de route te komen.

Na de tweede lengte volgt een korte traverse, waardering 2. Die mag ik doen. Ik vind geen standplaatshaken, maar wat erna komt ziet er niet doenbaar uit voor iemand zonder al te veel ervaring met zelf leggen van zekeringen en ik bouw een standplaats met wat friends en laat Bas komen. Het voelt fijn om in de route te zijn, maar ik baal na de vierde lengte een beetje dat ik het gevoel van spanning niet kwijt lijk te raken. Dat ben ik niet gewend, meestal is dat uiterlijk in de derde lengte verdwenen. Bas stelt voor om even een reepje naar binnen te werken, maar daar moet ik nu eigenlijk helemaal niet aan denken. Toch maar eentje uitgepakt en een piepklein knabbeltje genomen, drie havermoutjes en een rozijn. Het valt al meteen niet goed. Ik heb geen zin om het veel te zoete minihapje door te slikken, maar doe het toch. Als Bas wil gaan klimmen, overvalt me een duizelig gevoel en het gevoel te moeten overgeven. Ik stop mijn hoofd tussen mijn knieën en het trekt gelukkig weg, maar ik ben nu wel vastbesloten om me even discreet terug te trekken met een wc-rol in de hand. Gelukkig bevinden we ons op een blokkenterrein-achtige standplaats en ik vind een mooi plekje om mijn beenlussen los te gooien. Het is het beste besluit van de dag geweest, want ik ben zenuwen, misselijkheid en spanning in één keer kwijt. Ik begin nu plezier in het klimmen te krijgen. Het is wel echt werken, je krijgt in deze route de vijfjes niet kado en ik trek hier en daar aan een friend of een setje om een beetje tempo er in te houden. Ik wen aan het graniet en aan de vele wrijvingspassen die in deze hoekversnijdingachtige route nodig zijn.



12.30   Het is duidelijk dat we niet zo snel vorderen en dat het waarschijnlijk niet gaat lukken om de route uit te kunnen klimmen. standplaats op de Aiguiulle du PeigneMaar het weer is prachtig, we kunnen op bijna elke plek makkelijk over de route abseilen (de terugtocht is sowieso abseilend) en we klimmen dus lekker door totdat het genoeg is geweest. Op de zevende of achtste standplaats staat Remy naast mij en zekert Saskia na. Ik zeker Bas omhoog door een schoorsteen en aan de geluiden te horen wordt het daar lastig. Remy voelt zich al de hele route niet lekker; ook hij raakt de spanning niet kwijt. Ik vind dat heel logisch klinken, nauwelijks geacclimatiseerd moet híj tenslotte een deel van die pittige vijfjes voorklimmen, ik zou er niet aan moeten denken. De kreten die we van Bas horen, maken het er niet beter op. Even later wurm ik me door de lengte, met dank aan enkele friends en dan sta ik boven op een pracht van een brede en lange richel, in het zonnetje, met een klein rotstuintje aan mijn voeten. Ondertussen horen we vanaf de standplaats onder ons roepen dat Remy het wel mooi geweest vindt. We gooien het touw waaraan ik omhoog ben gekomen nog eens naar beneden en laten Saskia en Remy naar onze prachtige richel nakomen.

We weten niet helemaal zeker of we nog goed zitten, Remy voelt zich niet fit, het is sowieso te laat om de top te halen, en toch geniet ik van het puntje van mijn tenen tot in de haarwortels en ben dik tevreden met wat we voor elkaar hebben gekregen. De zon schijnt, het is windstil, het uitzicht gaat tot in de Écrins, de klimschoentjes zijn uit en we lunchen op wat ik nu de mooiste richel van de Alpen vind. Maar het antwoord op de vraag van Saskia hoe het bevalt, dat alpine klimmen, moet ik echter toch nog even schuldig blijven. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd mijn hoofd niet uit kunnen zetten tijdens het klimmen en dat is niet fijn. Bij het sportklimmen heeft het me tot afgelopen voorjaar gekost om daar een beetje mee te leren omgaan en ik weet niet of ik zin heb om dat hele proces nog eens aan te gaan. Maar ik moet toegeven: hier zo te zitten, leunend tegen de rots, midden in de bergwereld en er zelf zijn gekomen; het is wel heerlijk.

© bovenste foto: Christophe Heydel, creative commons nc-nd

zondag 24 augustus 2008

terug

De vakantie in tien punten:

1) Ik heb ontdekt dat ik etappes van een uur of drie, vier best prettig vind. Maar je middagen in de hut zijn wel lang.

2) In de Spaanse berghutten in de Pyreneeën eet je weliswaar wat de pot schaft, maar dat is absoluut geen straf.

3) Na een week niet douchen is een douche op de camping het toppunt van luxe.

4) Niet alleen met stokken lopen is fijn voor de knieën, maar met kleine stapjes omhoog lopen helpt ook.

7) Handschoenen mee op huttentocht bleek weer geen overbodige luxe, zelfs niet in hartje augustus onder de 2500 meter in de zuidelijke Pyreneeën. We liepen door anderhalve centimeter sneeuw, terwijl het om ons heen nog viel. Prachtig!

8) We hebben gemzen gezien (in de sneeuw), vier gieren, diverse andere roofvogels, een alpenmarmot van heel dichtbij, en telkens weer kikkertjes, in het gras of in het water.

9) Ziek worden tot spugen aan toe, zodat je geen stap meer kunt zetten, kan alleen op een mooie, zonnige dag. Gelukkig was dat het.

10) De leukste berghut had het beste eten en het slechtste sanitair (maar dat went).

donderdag 24 juli 2008

ongeluk in de alpen

Ik zit me al een hele middag af te vragen waar toch ineens al dat verkeer op mijn weblog vandaan komt. EenVandaag bracht de uitkomst: het ongeluk in het Mont Blanc-gebied, waarbij een Nederlandse vader en zijn drie kinderen zijn omgekomen. Heel journalistiek Nederland weet vandaag de NKBV te vinden en dus ook deze weblogs.

Frits Vrijland maakt overuren. Niet alleen zat hij net in EenVandaag, maar ik vond ook een genuanceerd artikel in het Reformatorisch Dagblad, waarin hij uitgebreid geciteerd wordt.

Een ongeluk drukt je weer even met je neus op de feiten: de zwaartekracht is een factor van betekenis. "Houd je rekening met deze risico's, wanneer je de bergsport beoefent?", vroeg de reporter van EenVandaag. Vrijland ontweek deze vraag een beetje, door te verwijzen naar een goede voorbereiding. Maar juist dankzij die voorbereiding houd je inderdaad rekening met de risico's. Hetzelfde doe je, als je je autogordel omdoet, of wanneer je besluit bij afnemend tij niet de zee in te gaan. Je kent de risico's. Je weegt ze af tegen dat, wat het aangaan van de risico's je brengt.

Er zijn doodsoorzaken die niet te vermijden zijn en er zijn doodsoorzaken die wel te vermijden zijn. Bergbeklimmen hoort tot het laatste. En natuurlijk hoop ik op een lang en gelukkig leven, wie niet? Maar volgens mij is het vermijden van bergen beklimmen geen garantie voor een lang en gelukkig leven. Niet autorijden ook niet. Zelfs gezond leven is dat niet.

Ik hoop dat mijn omgeving aan mij blijft vragen, waarom ik wil klimmen, wat het mij brengt. Ik kan daar helemaal geen eenduidig 'dit-is-het'-antwoord op geven. Maar ik hoop dat ik kan overbrengen dat het heel veel voor mij betekent en ik hoop dat mensen zich dát herinneren, mocht er onverhoopt iets mis gaan. Mijn gedachten gaan naar de moeder van het gezin en naar de vier mensen, die iets deden, wat vermoedelijk veel voor hen betekende.

dinsdag 18 maart 2008

het is maar een expeditie

"Het is maar een expeditie, hoor", zegt Menno Boermans (in een artikel in de Volkskrant). In vergelijking met wat er gaande is in Tibet is dat natuurlijk waar, maar als je ergens een lange tijd naar toe werkt, moet het toch wel even slikken zijn wanneer het allemaal mogelijk niet doorgaat. Voor wie het wil volgen is hier de website van de Nederlandse Shisha Pangma Expeditie.