Posts tonen met het label technieken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label technieken. Alle posts tonen

zondag 10 juli 2011

Ettringen 2e en 3e dag

Artificieel klimmen is klimmen met gebruik van materialen om omhoog te komen. We werden wegwijs gemaakt in het gebruik van touwladders, daisy chains en het fifihaakje en daarna moesten we aan het werk, 10 meter omhoog in een spleet. Zolang ik hardop bleef praten, ging het goed: "Zo, fifihaakje zit vast, nu touw inclippen." Klaar. Wat nu? O ja: "Volgende friend plaatsen. Ok." En dan ook weer? Eeh, ja: "Laagste karabiner met touwladder losmaken en in de nieuw geplaatste friend hangen. Zo." Eeh, dan...? ... "Oh ja, Fifihaakje losmaken, omhoog. Fifihaakje vast. Goed." "Oh, eeh, touw inclippen! Zo, eeh, en nu? Friend." En dat tien keer achter elkaar, haha!

In de volgende route moest je goed kijken welke maat zekering je nodig had. De spleet werd bovendien steeds kleiner en de zekeringen dus ook. Daar dan toch in gaan hangen en in omhoog klimmen maakt absoluut dat het vertrouwen in het materiaal stijgt, en dat was nu precies de bedoeling. Erg leuk om te doen, en weer heel anders dan gewoon klimmen.


De derde dag, maandag, was gereserveerd voor onvervalste spleetklimtechniek. Onze juf en onze meesters hadden dit keer een gebiedje opgezocht waar je echt heel weinig routes vindt met grepen en treetjes. Alleen spleten, met niks om je aan vast te houden. Gelukkig blijken je handen uitstekend te blijven klemmen in de spleten, wanneer je je vingers en duim zo manipuleert dat deze je hand breed weten te maken. En serieus, het zit dan echt vast. Vaster dan menig gladde greep in een afgeklommen kalkgebied.

De voeten is een andere zaak. Daar had ik vooral veel moeite mee. Hoe krijg je je voet zo in de spleet, dattie vast zit zonder je tenen te breken tegen de rand van de spleet? En zo, dat je niet helemaal dubbelgevouwen zit, waardoor je je niet meer omhoog kunt duwen? Uiteindelijk is het me wel een beetje gelukt, maar echt vanzelfsprekend wilde het maar niet worden. Terwijl de handen zich wel steeds veiliger voelden op de plekken waar ik ze wurmde. Zou ik het vaker doen, gaat het vast normaal worden, maar ja, dat zit er dit jaar even niet in.

We sloten in het zonnetje af bij een pizzeria in het dorp; het was weer een heerlijk en leerzaam regioweekend, ik zal ze gaan missen volgend jaar!

© foto: Loek Timmermans

woensdag 27 april 2011

klimmen in Ettringen

Het was een welbesteed Paasweekeind in Ettringen, met veel lol, mooi weer en prachtige klimervaringen. De actieve instructeurs van de regio werden dit weekend op sleeptouw genomen door drie doorgewinterde 'crackclimbers': Bas, Vincent en Saskia. Zij maakten ons op zondag en maandag wegwijs in bigwall-technieken en de techniek van het spleetklimmen, maar op zaterdag begonnen we niet al te exotisch, met klimmen in zelf af te zekeren routes.friendje plaatsen

We klommen deze dag in Kottenheim. Daar liggen verschillende lage rotsmassiefjes verspreid door het bos, in een sfeer die een beetje vergelijkbaar is met Fontainebleau. Alleen bestaan de rotsen niet uit compact en afgerond zandsteen, maar uit spletenrijk basalt, met hoekige randen. De spleten maken het ideaal om te oefenen met het plaatsen van friends en hier en daar een nutje en dat was dan ook de opdracht van vandaag. Saskia en Vincent hadden in wat geschikte routes een toprope uitgehangen en daarin konden we naar hartelust oefenen met het vinden van een goed rustmoment om een zekering te plaatsen. Het voorklimmen van een op die manier uitgewerkte route is daarna geen probleem meer. Aan het einde van de middag heb ik zelfs een 5c op mobiele zekeringen geklommen, zonder de route eerst toprope uitgezocht te hebben en daar ben ik best trots op, schijtlijster als ik kan zijn.

Op zondag en maandag stonden twee heel nieuwe technieken op het oefenprogramma, artificieel (big wall-)klimmen en spleetklimmen. De moeite waard om even wat meer aandacht aan te besteden in een volgende blog, dus die twee dagen hou je nog van me te goed. Helaas was er zondag ook een minpuntje: een op zich onschuldige toprope-val van een medeklimmer eindigde in het ziekenhuis, omdat hij met zijn buik zo ongelukkig terechtkwam op een rotsrand, dat het ziekenhuis hem vasthield om direct in te kunnen grijpen mochten er inwendige bloedingen ontstaan. Gelukkig is dat scenario uitgebleven en kon hij op maandagavond mee terugrijden naar huis, waar hij nu, hopelijk snel, herstelt van zijn buikspier-kneuzing.

© van de foto: Vincent

vrijdag 22 april 2011

eindelijk ettringen

Vorig jaar namen de paasdagen een on-pasige wending; na een week dubben en praten en terugblikken en vooruitblikken besloten M. en ik toen definitief dat we de volgende Pasen niet meer samen zouden vieren. Hoewel, on-pasig; Pasen is ook opstaan en een nieuw begin en dat is het einde van een relatie zeker.

Deze Pasen is er ook iets nieuws, namelijk Ettringen. Bas en Vincent hebben voor de regio een scholingsweekend voor kader/kliminstructeurs opgezet. Nuts en friends plaatsen vormt de hoofdmoot van de scholing en het is ze gelukt om een gevarieerd programma te maken, met bigwall- en artificiële technieken op zondag en spleetklimmen op maandag.

Het belooft lekker weer te worden en ik heb er veel zin in!

vrijdag 15 april 2011

vicieuze cirkel

Tjonge, wat is het toch lastig om een blog bij te houden als je druk aan het leven bent! Het klimmen gaat erg lekker. Ik moet er nog even van genieten, want vanaf de zomer zal twee keer in de week klimmen in de hal er niet meer in zitten. Tot mijn verbazing boulder ik tegenwoordig vijven in de laddercomptitie. Ik houd het langer vol om pogingen te doen in voor mij lastigere boulders en mijn lichaamsspanning is duidelijk toegenomen sinds de gevolgde trainingen in januari en februari. Dat helpt enorm in lastige boulders. Bovendien klim ik nu vaker boulders waarbij lichaamsspanning een rol speelt en dat helpt dan weer enorm bij het sterker maken van de spieren die een rol spelen bij het instandhouden van de lichaamsspanning. Wat een leuke vicieuze cirkel!

zaterdag 19 februari 2011

inlees-oefeningen

Een maand geleden ben ik weer gestart met een paar weken klimtraining. Twee jaar geleden deed ik ook mee met een training, die duurde toen 16 weken en die training ging uit van een strak schema: een paar weken maximaalkracht, een paar weken kracht-uithoudingsvermogen en coordinatie en een paar weken duur. De training van dit jaar is meer gericht op het aangereikt krijgen van allerlei technieken om aan de hand daarvan zelf je training gestalte te kunnen geven, en tegelijkertijd op het verbeteren van techniek en tactiek.

Vorige week hadden we huiswerk. We moesten een route die we niet kenden helemaal uittekenen en daarbij bepalen hoe je daar de beweging gaat maken (rechterhand of linkerhand, eventueel voetplaatsing er bij meenmen). Daarna je de route inprenten zoals je hem getekend had en daarna klimmen. Inlezen-plus dus.

Inlezen vond ik vroeger een rampenplan, maar naarmate ik het gewoon vaker doe, gaat het steeds makkelijker. Behalve dan de 'lastige plekjes'. Door de tekenopdracht, ontdekte ik dat ik vaak niet doorzet als ik het niet snel zie. Dan sla ik een klein stukje over van de route, en begin weer bij een plek waar het helemaal duidelijk is hoe die greep moet worden aangepakt. Eigenlijk is dat helemaal niet handig, natuurlijk. Want juist dat is de plek, die waarschijnlijk ook tijdens het klimmen niet een-twee-drie gaat lukken.

Door de opdracht moest ik de twee lastige plekjes wel tot de bodem uitzoeken en daar heb ik best even een tijdje over gedaan. Te lang om nog leuk te zijn voor mijn zekeraar, als ik op de gewone manier had ingelezen. Maar nu had ik alle tijd en het resultaat was er wel naar! Ik kende de route nog niet, maar ik klom hem supersoepel alsof ik hem in de afgelopen weken al een paar keer had gedaan.

Gisteren kregen we een vervolg op deze tactiek-opdracht: zoek een bekende route uit die onder je on-sight-niveau ligt, lees die helemaal in, prent hem vervolgens helemaal in en dan een blinddoek om en klimmen maar... Voeten mogen overal terecht komen, maar de handen moeten naar de grepen die bij de route horen (en die dus zijn ingelezen).

Wat een openbaring was deze oefening. Ik had er ook dit keer weer lang over gedaan. Het duurde zeker wel tien minuten, denk ik, voordat ik de grepen en het verloop ervan kon onthouden zonder naar de route te kijken. Maar toen ging het klimmen daarna wel bijna alsof ik gewoon keek en het was een heel lekker gevoel, heel erg 'in control' en erg gefocust. Ik ben stiekem toch wel een beetje benieuwd of ik dit ook zo zou kunnen met een helemaal nieuwe route...

zondag 6 september 2009

reddingstechnieken

Dit weekend staat in het teken van reddingen. Geen echte gelukkig, gisteren en vandaag oefenen we in Bergschenhoek op Monte Cervino reddingstechnieken en -casussen, om tijdens het SKI-examen goed beslagen ten ijs te komen. De Seilrollen-Flaschenzug bleek er eindelijk goed in te zitten. Ik had hem alweer een poos niet meer gedaan, nadat ik hem vorig jaar voorjaar en afgelopen voorjaar een aantal dagen dagelijks oefende aan bijvoorbeeld het keukenkastje, de deurknop, een huishoudtrap en diverse stoelleuningen. En die oefenmomenten waren niet voor niets: ik wist hem nog en ik legde hem ook in een acceptabel tempo. Selbstseilrolle wist ik ook nog (nooit meer geoefend nadat ik hem geleerd had) en de afbindknoop van de halve mastworp ook, alleen was het tempo daar behoorlijk uit, doordat ik niet helemaal zeker wist of hij goed zat (wat hij overigens wel zat).

Ook overige technieken zitten behoorlijk, daarover hoef ik me niet zoveel zorgen te maken. Wat ik wel echt lastig vind, is het beoordelen van een situatie en snel de juiste oplossing vinden. Dat lukt het beste wanneer ik een vergelijkbare situatie al eens aan de hand gehad heb, of in weinig (bekende) stappen naar een bekende situatie toe kan werken. Veel oefenen dus! Het weer was gisteren onverwacht lekker, vandaag ziet het er wat bewolkter uit boven mijn huis; hopelijk klaart het nog wat op.

donderdag 27 augustus 2009

spotten is een kunst 2

Nog maar twee nachtjes slapen en dan gaan we weer Boulderen Aan Zee!

Boulderen staat voor klimmen tot een hoogte waar vandaan een val niet zulke grote gevolgen heeft, dus er wordt bij het boulderen zonder touwen geklommen. Nu zijn er natuurlijk legio gevallen bekend van mensen die een arm of een enkel braken toen ze van een keukentrapje afvielen, dus boulderaars zijn gewaarschuwd en gewaarschuwde mensen zorgen voor een gepolsterde mat op de grond onder hun vallinie.

De eerste twee jaren dat BAZ! werd georganiseerd, beschikte maar een klein gedeelte van de boulders over dikke turnmatten als valmat en daarom werd iedereen geadviseerd om ook eigen crashpads mee te nemen. Gelukkig is dat sinds vorig jaar niet meer nodig en worden er, ik neem aan uit diverse hallen, dikke valmatten aangevoerd om onze ledematen te beschermen.

Bij boulderen horen niet alleen matten, maar ook spotters. De spotter staat op de grond en zorgt dat hij klaarstaat om de klimmer bij een val snel in de juiste richting te begeleiden (dus óp het crashpad en niet ernaast). Bij de grote matten luistert dat niet zo precies (de mat is praktisch overal) en kun je als spotter niet zo heel veel verkeerd doen. Met een klein crashpad is het spotten meer nodig en ook lastiger.

Ruim een jaar geleden schreef ik al een blogje over spotten, onder de titel spotten is een kunst, met een link naar een artikel aan waarin verschillende spottechnieken worden uitgelegd. Twee weken geleden plaatste Rogier van Rijn twee filmpjes op zijn weblog, onder de titel zoek de verschillen.

Spotten ís een kunst, bekijk de filmpjes...

dinsdag 5 mei 2009

voorklimzenuwen

"Doe hem maar, het is een leuke route, je kunt hem wel."

Ik sta met R. onderaan een 6a+ hoekversnijding en W. en F. doen hun best om me over te halen deze route in te gaan. Het is dag twee van mijn klimweek in Frankrijk en ik heb me voorgenomen een zes in te gaan vandaag. We hebben, naar trainingsvoorbeeld, progressief ingeklommen in een 4, een 5a en een 5b en theoretisch ben ik er dus helemaal klaar voor. Maar oei, wat beginnen de zenuwen op te spelen!

Mijn innerlijke (en ongetwijfeld ook deels uiterlijke) dialoog gaat ongeveer als volgt:
Kan ik dit echt wel? Moet het meteen een 6a+ zijn? Nu ja, het is wel een hoekversnijding en daar hou ik wel van, bovendien ziet hij er inderdaad te doen uit. Maar zal ik niet toch maar eerst een 6 naklimmen? Tuurlijk niet, dan ga je die route alleen maar eng vinden en dan denk je helemaal dat je het niet kunt. Maar wil ik eigenlijk wel voorklimmen in een 6a? Is dat niet te hoog gegrepen? Hee, komop, "Jij moet gewoon de 6a's in Freyr gaan klimmen", hoor ik de trainer nog zeggen. En dit is niet Freyr, dit is Frankrijk, met twee keer zoveel haken en een luchtiger waardering. In de hal klim ik ook 6a's, meestal met redelijk gemak. Maar ook wel eens niet met gemak en als dat dan in deze route gebeurt, dan val ik. Precies, dan val je. Dat moet dan maar. Overigens zijn de haken meestal zo geplaatst, dat je niet ver valt bij de moeilijke stukken, dus hou nou eens op met piepen. Brrr, wat is dit eng.

Uiteindelijk doe ik mijn best om alle gedachten opzij te zetten en ik begin het touw uit te leggen onder de route. Het besluit is genomen, ik ga het doen.

De zenuwen voel ik nog steeds. Ik dwing mezelf mijn ademhaling laag te houden en dat helpt wel. Door de zenuwen hebben de negatieve gedachten het lef om toch steeds weer even de kop op te steken, maar ook daartegen heb ik een truukje: ik focus me op wat ik op dat moment aan het doen ben, en gelukkig werkt ook dat. Het helpt enorm dat ik me sterk voel en fysiek goed voorbereid op wat ik wil.

Toch wel lastig...
Ik bind me in, hang setjes aan mijn gordel, R. staat klaar om me te zekeren en ik kijk de route omhoog. Waar zitten de haken? Na het vinden van de derde haak nemen de zenuwen mijn denkvermogen over, haastig glijdt mijn blik langs de nog resterende haken naar het relais, brr, best een eind klimmen. Dan: waar is het rustpunt voor de eerste haak en hoe ga ik omhoog? Ik kijk nog een keer naar mijn zekeraar en naar mijn inbindknoop en stap de route in. Als ik de eerste haak heb ingehangen, hoor ik van onderaf dat dat de haak was van de route ernaast. Hmm, blijk ik het onderste stuk ook nog eens verkeerd te hebben ingelezen! Niet erg, want ik was toch van haak naar haak aan het denken. Het inhangen van de tweede haak is geen probleem, tussen twee en drie word ik toch weer een beetje zenuwachtig, maar met wat ademhalingsconcentratie is dat snel weg en ik bereik de derde haak. Blok! (lees: ik wil niet vallen) Pfft.

Maar dan wordt het lastig. Komt dat nu omdat ik maar tot haak drie heb ingelezen? Het zou me niets verbazen. De route wordt nu fysieker en hoewel de grepen uitstekend zijn, weten mijn negatieve gedachten ineens zeker dat ik het niet ga halen, dat mijn krachten uitgeput zullen zijn en dat ik moet gaan loslaten voor ik weer iets prettigs heb, wanneer ik ook nog maar één stap verder zet. Inderdaad heb ik me in het verleden juist in dit soort situaties regelmatig vastgeklommen, maar kan die gedachte nu even uit? Nee hoor, daar gaan we al. Ik vergeet te ademen en ik vergeet te focussen op hoe ik sta en op wat ik vastheb, ik maak vervolgens twee wanhopige passen om mijn voeten maar weer op fijne treden te krijgen en raak daarbij natuurlijk volkomen uit de route, met mijn voeten ook nog eens achter het touw. Ik heb dat laatste zelf gelukkig niet door, want nog meer zenuwen erbij kan ik nu niet hebben. De toeschouwers beneden houden gelukkig wijselijk hun mond en sturen alleen een hele hoop 'niet vallen!'-gedachten naar boven.

Maar dan begint toch ervaring een rol te spelen. Ineens besef ik dat er weliswaar een kans is dat ik ga vallen, maar dat die kans alleen maar groter wordt wanneer ik in paniek raak. Ik moet die zenuwen dus weg zien te krijgen, voor ik iets anders ga doen; ik begin me weer op mijn ademhaling te concentreren en ontdek dat ik eigenlijk best goed vast heb en dat er helemaal niks aan het glijden is en dat alleen mijn voeten vreselijk slecht geplaatst zijn (het touw heb ik nog steeds niet door). Bovendien zie ik boven me waar ik ongeveer heen moet en waar waarschijnlijk een fijne greep zit. Daarheen dan maar! Ik plaats één voet een stukje terug, meer onder me en duw uit, ik zwaai mijn hand naar boven en warempel, die blijft op een heerlijk ruw, vlak stuk prachtig op wrijwing liggen. Ik hijs me aan die 'greep' omhoog, vind nog wat dingen voor mijn handen, de voeten volgen zo'n beetje en eindelijk, vier passen later heb ik ingeklikt en sta ik uit te hijgen op een plateautje.

Voeten
Nu hoor ik pas dat ik mijn voeten allebei achter het touw geplaatst had. Hmm. Het is niet de eerste keer dat ik uit een naar mijn idee 'gevaarlijke' situatie weg wil komen en me daarbij juist in een gevaarlijker situatie klim. Misschien is dit een mooi moment om het de laatste keer te laten zijn. Het is me tenslotte nu gelukt om de paniekgolf te onderdrukken, dat kan ik dus. Dan kan ik dat een volgende keer ook, maar dan wat eerder. En ik neem me meteen voor om in mijn herneem-focus vooral de voeten aandacht te schenken.

De rest van de route blijf ik eng vinden, maar qua klimmen is het eigenlijk heel leuk en bovendien goed te doen. Ik voel me opgelucht en trots als ik het relais bereik: 6a voorgeklommen, tjonge!

Later die dag doe ik hem nog een keer, ik weet nu dat ik hem kan. Ik voel weer die angst bij de passage waar ik 's morgens de controle verloor, maar dit keer lukt het me om eerder in te grijpen en ik klim gewoon door, geen bloks nodig, niet gevallen. Mijn voetenwerk was weliswaar nog niet helemaal in zicht tijdens mijn angstmoment, maar ach, de week is nog lang.

woensdag 15 april 2009

nog eens training

De trainingsweken zijn bijna ten einde. We zijn nu met duurtraining bezig en we mogen (moeten!) eindelijk weer verzuren. In de eerste 12 weken klommen we vooral bóven ons eigen niveau, korte en krachtige bewegingen. Nu klimmen we vooral onder ons niveau, maar dan wel iedere route drie keer! Tot drie maanden geleden schreef ik op dit blog regelmatig iets over overhangen en dat ik daar niet zo vriendjes mee was. Inmiddels heb ik drie maanden lang twee keer per week overhangen geklommen en ik draai er mijn hand niet meer voor om. Nu ja, ok, ik vind het nog steeds heftig en zwaar, maar ik kán het nu en ik ga ervoor, ook wanneer mijn spieren vermoeid zijn en het lijkt of het niet meer gaat lukken.

Ik ben ook duidelijk sterker geworden. Gisteren moest ik de twee-seconden-oefening doen, in een 5c (op niveau dus). De twee-seconden-oefening bestaat er uit, dat je je hand steeds twee seconden boven de greep laat zweven, voor je hem vastpakt. In de route die ik deed, kwam dat telkens weer neer op een opblokpas: met de ene arm trek je jezelf naar de wand en behalve spanning op die arm houd je ook je lichaamsspanning twee tellen vast, terwijl je andere hand bij de volgende greep zweeft. Het was zwaar, maar absoluut niet onmogelijk, ik wist alles wat ik had netjes te combineren en in te zetten. Pas toen ik me liet zakken, en de route nog even snel door mijn gedachten liet gaan, realiseerde ik me dat het de ene opblokpas na de andere was geweest en dat ik 12 weken geleden nauwelijks één opblokpas kon volhouden, laat staan meerdere keren achter elkaar!

Bij de hangoefening op het campusbord kon ik gisteren vier keer tien seconden hangen aan zes vingers (ik begon vijf weken geleden met twee keer vijf plus twee keer zes) en zelfs het optrekken gaat beter, hoewel ik nog niet zelfstandig één keer trek en dat had ik stiekem toch wel leuk gevonden. Maar ik heb nog anderhalve week, dus wie weet.

overhang in de ElzasIk ben zo blij dat ik me heb ingeschreven indertijd voor deze training. Het aangereikt krijgen van routes om te klimmen is in het begin even wennen, klimmen 'voor de leuk' is er niet meer bij (de trainer koos routes die je zwakke plekken trainden) en aanvankelijk was bovendien alles een beetje frustrerend, omdat we die eerste weken voornamelijk (ruim) boven niveau klommen. Na vijf weken begon ik duidelijk te merken dat er progressie was en nam de frustratie af en de lol toe en dat is alleen maar beter geworden. Het lijkt me alleen nog wel lastig om straks in mei, nadat de training is afgelopen, zelfstandig de vorm vast te houden. Ik hoop dat we daar nog een paar tips voor krijgen. Wat mij betreft volgend jaar weer zo'n training! En voor nu: misschien kan ik zo'n overhangende 6c dit jaar gewoon klimmen :-)

zondag 8 juni 2008

oefenen: mentaal trainen

Maarten Faas reageerde op mijn vorig bericht en maakte nog eens duidelijk dat het voor het aanleren van vaardigheden inderdaad heel belangrijk is dat er, nadat is verteld en getoond hoe het zit, ook geoefend kan worden. Niet een enkel keertje, maar herhaaldelijk, zodat je de handelingen 'mentaal automatiseert'.

Ik dank Maarten voor de reaktie en wil even reageren op dat laatste stukje. Ik ben het namelijk niet helemaal met die verwoording eens (hoewel ik er van overtuigd ben dat we hetzelfde bedoelen). Het gaat er bij fysieke vaardigheden namelijk juist om dat we ze fysiek automatiseren, 'in de vingers krijgen'. Mentaal automatiseren werkt alleen voor dingen die je mentaal doet, zoals bijvoorbeeld het automatiseren van de tafels van vermenigvuldiging. Je kunt iemand een hele verhandeling geven over de te nemen stappen bij het leren fietsen en iemand kan die hele verhandeling uit zijn hoofd leren, maar geef je diegene vervolgens een fiets, valtie gewoon om.

Dat gezegd hebbende, komt nu het leuke. Maartens 'mentaal automatiseren' kan toch wel met fysieke vaardigheden! Het is namelijk heel goed mogelijk en ook heel nuttig om mentaal een fysieke vaardigheid te 'oefenen'.

Ik leerde de techniek tijdens mijn motorrijlssen. De instructeurs zeiden natuurlijk tussen de bedrijven door allerlei handige truukjes, die je dan een keer oefent, maar niet vaak genoeg (alleen al omdat sommige truukjes er vooral in geval van nood zijn en je dat niet zomaar kunt nabootsen). Daarbij gaf een van hen de tip om ook mentaal te trainen. Dat houdt in, dat je in gedachten heel precies de handelingen doet, voelt, die je in een bepaalde situatie uit moet voeren. Zeker wanneer zo'n handeling tegennatuurlijk is, is dat een goede manier om de kans groter te maken dat je het goede doet, mocht de situatie zich voordoen. Voorwaarde is wel, dat je de losse handelingen beheerst, dus in de vingers hebt, anders heeft het niet zo veel zin.

Dit werkt natuurlijk ook voor de Seilrollen-Flaschenzug. Dat is handig, want nu kan ik oefenen terwijl ik op zondagochtend in mijn bed lig en geen zin heb om op te staan...

zaterdag 31 mei 2008

oefenen: reddingstechnieken - seilrollen-flaschenzug

Anderhalf jaar geleden heb ik een klimmaatje een seilrollen-flaschenzug zien bouwen in een werkelijk ongekend tempo. Dat was ook nodig, want een medeklimmer had een val gemaakt en het leek raadzaam hem op die plek (half in het water) niet al te lang te laten hangen. De snelheid waarmee ze dat deed, maakte enorme indruk op mij; het was duidelijk dat ze het gewoon 'in de vingers had', haar handen deden wat ze moesten doen en plotseling was daar de seilrollenflaschenzug.

Ze vertelde dat ze hem een jaar daarvoor op een C2-(of 3-)cursus tien dagen lang iedere dag had moeten doen, tot vervelens toe en dat ze 'gewoon' die handelingen weer deed.

Al een paar keer ben ik sindsdien aan het oefenen geslagen. Onder andere in oktober afgelopen jaar. Op een regenachtige middag tijdens de klimvakantie in Kroatië oefenden we reddingstechnieken op het balkon en ik bleek er niet zoveel meer van te bakken. Mijn handen deden het in ieder geval niet vanzelf. Dus ik heb weer mijn oefentouw in de woonkamer gelegd en oefende een paar avonden de seilrollenflaschenzug.

Vorige week kwam het gesprek in de hal op reddingstechnieken oefenen en prompt werd ik uitgedaagd te laten zien wat ik nog wist. Dat bleek toch weer tegen te vallen zeg.

Nu ben ik dus weer een poging aan het wagen dat ding gewoon vaak te leggen, even tussendoor. Interessante waarneming: gisteren merkte ik dat ik weer op het punt aangeland ben waar ik een half jaar geleden de motivatie verloor. Ik hoef niet meer na te denken om hem te leggen en het is dus niet leuk meer, geen uitdaging meer. Ik denk dan: ach, ik weet hem nu wel.

Inderdaad. Ik weet hem nu wel. Maar als je hem nodig hebt, is het niet meer nu en heb je er niks aan om hem geweten te hebben. In de klas zeg ik dan, zoals miljoenen meesters en juffen voor mij: "Ik moet je 's nachts wakker kunnen maken en dan moet je het half slapend nog weten."  Ik moet dus even doorzetten, anders ben ik hem over een half jaar weer kwijt.

maandag 24 maart 2008

spotten is een kunst

Spotten bij het boulderen in de hal is relatief makkelijk en meestal nauwelijks nodig. Er ligt in de hal een superdikke valmat, die, niet onbelangrijk, over een groot oppervlak is uitgespreid. Als de klimmer valt, hoef je niet veel meer te doen dan een duwtje geven in de richting van rechtop blijven, of een duwtje uit de richting van de rand van de mat.

Bij het buiten boulderen is dat anders. Een crashpad is in de regel klein, want je wilt het goed mee kunnen nemen. Daardoor is het meestal kleiner dan alle mogelijke plekken waar je neer kunt komen... Als wat angstige klimmer wil ik dus graag een beetje leuk gespot worden, maar als niet zo ervaren spotter weet ik ook dat spotten moeilijker is dan het op het eerste gezicht lijkt.

spottenIk heb het spotten vooral geleerd door al die keren dat het eigenlijk niet helemaal goed ging. De regel 'duimen naast je vingers' kreeg voor mij pas echt betekenis toen er een keer een vallende klimmer pijnlijk tegen mijn inderdaad toch niet echt naast mijn vingers staande linkerduim aan viel. Ik leerde pas de meest handige actie kennen, doordat de klimmer een paar keer min of meer tegen mijn armen aan was gevallen en het enige dat ik in de korte tijd die mij restte nog kon doen, was de val breken en meebewegen in de valrichting. Dat is soms de goede richting, maar niet altijd, afhankelijk van de plek van het crashpad. Nu kan ik, dankzij die ervaring, al wat beter anticiperen op de kracht en richting die ik zal moeten gaan gebruiken, mocht er een voet wegglippen.

Vandaag vond ik op planetfear.com een heel duidelijk en overzichtelijk artikel over spotten. Er worden onder andere genoemd waar het spotten op gericht zou moeten zijn en dat lijkt me een grote hulp bij het ontdekken van de (on-)mogelijkheden van het spotten, naast gewoon ervaring opdoen met vallende (springende) boulderaars.