Ik merk natuurlijk goed dat ik erg weinig geklommen heb. Technisch is er niets aan de hand, dat zit er nog allemaal. Maar qua kracht en wat betreft het inzetten van alle spiergroepen die nodig zijn voor een pas, zal er nog wel het een en ander moeten gebeuren voordat ik weer op mijn oude niveau zit. Geeft niks! Dat heb ik graag over voor het prachtige jaar dat ik achter de rug heb.
Posts tonen met het label klimmen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label klimmen. Alle posts tonen
donderdag 27 september 2012
zondag 10 juli 2011
Ettringen 2e en 3e dag
Artificieel klimmen is klimmen met gebruik van materialen om omhoog te komen. We werden wegwijs gemaakt in het gebruik van touwladders, daisy chains en het fifihaakje en daarna moesten we aan het werk, 10 meter omhoog in een spleet. Zolang ik hardop bleef praten, ging het goed: "Zo, fifihaakje zit vast, nu touw inclippen." Klaar. Wat nu? O ja: "Volgende friend plaatsen. Ok." En dan ook weer? Eeh, ja: "Laagste karabiner met touwladder losmaken en in de nieuw geplaatste friend hangen. Zo." Eeh, dan...? ... "Oh ja, Fifihaakje losmaken, omhoog. Fifihaakje vast. Goed." "Oh, eeh, touw inclippen! Zo, eeh, en nu? Friend." En dat tien keer achter elkaar, haha!
In de volgende route moest je goed kijken welke maat zekering je nodig had. De spleet werd bovendien steeds kleiner en de zekeringen dus ook. Daar dan toch in gaan hangen en in omhoog klimmen maakt absoluut dat het vertrouwen in het materiaal stijgt, en dat was nu precies de bedoeling. Erg leuk om te doen, en weer heel anders dan gewoon klimmen.

De derde dag, maandag, was gereserveerd voor onvervalste spleetklimtechniek. Onze juf en onze meesters hadden dit keer een gebiedje opgezocht waar je echt heel weinig routes vindt met grepen en treetjes. Alleen spleten, met niks om je aan vast te houden. Gelukkig blijken je handen uitstekend te blijven klemmen in de spleten, wanneer je je vingers en duim zo manipuleert dat deze je hand breed weten te maken. En serieus, het zit dan echt vast. Vaster dan menig gladde greep in een afgeklommen kalkgebied.
De voeten is een andere zaak. Daar had ik vooral veel moeite mee. Hoe krijg je je voet zo in de spleet, dattie vast zit zonder je tenen te breken tegen de rand van de spleet? En zo, dat je niet helemaal dubbelgevouwen zit, waardoor je je niet meer omhoog kunt duwen? Uiteindelijk is het me wel een beetje gelukt, maar echt vanzelfsprekend wilde het maar niet worden. Terwijl de handen zich wel steeds veiliger voelden op de plekken waar ik ze wurmde. Zou ik het vaker doen, gaat het vast normaal worden, maar ja, dat zit er dit jaar even niet in.
We sloten in het zonnetje af bij een pizzeria in het dorp; het was weer een heerlijk en leerzaam regioweekend, ik zal ze gaan missen volgend jaar!
© foto: Loek Timmermans
In de volgende route moest je goed kijken welke maat zekering je nodig had. De spleet werd bovendien steeds kleiner en de zekeringen dus ook. Daar dan toch in gaan hangen en in omhoog klimmen maakt absoluut dat het vertrouwen in het materiaal stijgt, en dat was nu precies de bedoeling. Erg leuk om te doen, en weer heel anders dan gewoon klimmen.

De derde dag, maandag, was gereserveerd voor onvervalste spleetklimtechniek. Onze juf en onze meesters hadden dit keer een gebiedje opgezocht waar je echt heel weinig routes vindt met grepen en treetjes. Alleen spleten, met niks om je aan vast te houden. Gelukkig blijken je handen uitstekend te blijven klemmen in de spleten, wanneer je je vingers en duim zo manipuleert dat deze je hand breed weten te maken. En serieus, het zit dan echt vast. Vaster dan menig gladde greep in een afgeklommen kalkgebied.
De voeten is een andere zaak. Daar had ik vooral veel moeite mee. Hoe krijg je je voet zo in de spleet, dattie vast zit zonder je tenen te breken tegen de rand van de spleet? En zo, dat je niet helemaal dubbelgevouwen zit, waardoor je je niet meer omhoog kunt duwen? Uiteindelijk is het me wel een beetje gelukt, maar echt vanzelfsprekend wilde het maar niet worden. Terwijl de handen zich wel steeds veiliger voelden op de plekken waar ik ze wurmde. Zou ik het vaker doen, gaat het vast normaal worden, maar ja, dat zit er dit jaar even niet in.
We sloten in het zonnetje af bij een pizzeria in het dorp; het was weer een heerlijk en leerzaam regioweekend, ik zal ze gaan missen volgend jaar!
© foto: Loek Timmermans
Geplaatst in
klimmen,
technieken,
trips
woensdag 27 april 2011
klimmen in Ettringen
Het was een welbesteed Paasweekeind in Ettringen, met veel lol, mooi weer en prachtige klimervaringen. De actieve instructeurs van de regio werden dit weekend op sleeptouw genomen door drie doorgewinterde 'crackclimbers': Bas, Vincent en Saskia. Zij maakten ons op zondag en maandag wegwijs in bigwall-technieken en de techniek van het spleetklimmen, maar op zaterdag begonnen we niet al te exotisch, met klimmen in zelf af te zekeren routes.
We klommen deze dag in Kottenheim. Daar liggen verschillende lage rotsmassiefjes verspreid door het bos, in een sfeer die een beetje vergelijkbaar is met Fontainebleau. Alleen bestaan de rotsen niet uit compact en afgerond zandsteen, maar uit spletenrijk basalt, met hoekige randen. De spleten maken het ideaal om te oefenen met het plaatsen van friends en hier en daar een nutje en dat was dan ook de opdracht van vandaag. Saskia en Vincent hadden in wat geschikte routes een toprope uitgehangen en daarin konden we naar hartelust oefenen met het vinden van een goed rustmoment om een zekering te plaatsen. Het voorklimmen van een op die manier uitgewerkte route is daarna geen probleem meer. Aan het einde van de middag heb ik zelfs een 5c op mobiele zekeringen geklommen, zonder de route eerst toprope uitgezocht te hebben en daar ben ik best trots op, schijtlijster als ik kan zijn.
Op zondag en maandag stonden twee heel nieuwe technieken op het oefenprogramma, artificieel (big wall-)klimmen en spleetklimmen. De moeite waard om even wat meer aandacht aan te besteden in een volgende blog, dus die twee dagen hou je nog van me te goed. Helaas was er zondag ook een minpuntje: een op zich onschuldige toprope-val van een medeklimmer eindigde in het ziekenhuis, omdat hij met zijn buik zo ongelukkig terechtkwam op een rotsrand, dat het ziekenhuis hem vasthield om direct in te kunnen grijpen mochten er inwendige bloedingen ontstaan. Gelukkig is dat scenario uitgebleven en kon hij op maandagavond mee terugrijden naar huis, waar hij nu, hopelijk snel, herstelt van zijn buikspier-kneuzing.
© van de foto: Vincent

We klommen deze dag in Kottenheim. Daar liggen verschillende lage rotsmassiefjes verspreid door het bos, in een sfeer die een beetje vergelijkbaar is met Fontainebleau. Alleen bestaan de rotsen niet uit compact en afgerond zandsteen, maar uit spletenrijk basalt, met hoekige randen. De spleten maken het ideaal om te oefenen met het plaatsen van friends en hier en daar een nutje en dat was dan ook de opdracht van vandaag. Saskia en Vincent hadden in wat geschikte routes een toprope uitgehangen en daarin konden we naar hartelust oefenen met het vinden van een goed rustmoment om een zekering te plaatsen. Het voorklimmen van een op die manier uitgewerkte route is daarna geen probleem meer. Aan het einde van de middag heb ik zelfs een 5c op mobiele zekeringen geklommen, zonder de route eerst toprope uitgezocht te hebben en daar ben ik best trots op, schijtlijster als ik kan zijn.
Op zondag en maandag stonden twee heel nieuwe technieken op het oefenprogramma, artificieel (big wall-)klimmen en spleetklimmen. De moeite waard om even wat meer aandacht aan te besteden in een volgende blog, dus die twee dagen hou je nog van me te goed. Helaas was er zondag ook een minpuntje: een op zich onschuldige toprope-val van een medeklimmer eindigde in het ziekenhuis, omdat hij met zijn buik zo ongelukkig terechtkwam op een rotsrand, dat het ziekenhuis hem vasthield om direct in te kunnen grijpen mochten er inwendige bloedingen ontstaan. Gelukkig is dat scenario uitgebleven en kon hij op maandagavond mee terugrijden naar huis, waar hij nu, hopelijk snel, herstelt van zijn buikspier-kneuzing.
© van de foto: Vincent
Geplaatst in
klimmen,
technieken,
trips
vrijdag 22 april 2011
eindelijk ettringen
Vorig jaar namen de paasdagen een on-pasige wending; na een week dubben en praten en terugblikken en vooruitblikken besloten M. en ik toen definitief dat we de volgende Pasen niet meer samen zouden vieren. Hoewel, on-pasig; Pasen is ook opstaan en een nieuw begin en dat is het einde van een relatie zeker.
Deze Pasen is er ook iets nieuws, namelijk Ettringen. Bas en Vincent hebben voor de regio een scholingsweekend voor kader/kliminstructeurs opgezet. Nuts en friends plaatsen vormt de hoofdmoot van de scholing en het is ze gelukt om een gevarieerd programma te maken, met bigwall- en artificiële technieken op zondag en spleetklimmen op maandag.
Het belooft lekker weer te worden en ik heb er veel zin in!
Deze Pasen is er ook iets nieuws, namelijk Ettringen. Bas en Vincent hebben voor de regio een scholingsweekend voor kader/kliminstructeurs opgezet. Nuts en friends plaatsen vormt de hoofdmoot van de scholing en het is ze gelukt om een gevarieerd programma te maken, met bigwall- en artificiële technieken op zondag en spleetklimmen op maandag.
Het belooft lekker weer te worden en ik heb er veel zin in!
Geplaatst in
klimmen,
persoonlijk,
technieken
zondag 17 april 2011
avondje buiten klimmen
Het was lekker weer gisteren, maar ik had ook van alles te doen. Gelukkig had ~C nog zin om aan het eind van de middag nog te vertrekken naar Bergschenhoek. We waren om vijf uur daar en na een snelle kop koffie stonden we snel in de startblokken.
Het was vrijwel helemaal bezet aan de plaatkant, waar we ons warm gingen klimmen, maar de reliëfroute helemaal links was vrij, en dat is een goed begin. Toen we allebei weer beneden stonden, bleek dat het vanaf vijf uur vrij snel rustiger wordt in Bergschenhoek en we hebben heerlijk de ene plaatroute na de andere afgewerkt. Uiteindelijk kwamen we uit bij een bruine 6a op het meest rechtse gedeelte. Het bleek dat deze voor ons allebei niet alleen voorklimmend te eng en griezelig was, maar ook in toprope gewoon te moeilijk: de passen op het steile gedeelte bovenin lukten echt niet! ~C liet zich niet afschrikken en probeerde meteen hierna nog een 6b, ook bruin, iets verder terug naar links. Dat bleek een eitje in vergelijking met die hiervoor. Zou er iets met de waarderingen omgewisseld zijn?
Ik wilde de adrenaline van de enge 6a uit mijn lijf hebben en klom als laatste route van de dag helemaal omhoog in twee vijfjes. Als beloning kreeg ik bovenin een prachtige ondergaande zon te zien, fel-oranje-rood boven het bijna lichtgevende groen van de pas ontluikte bomen. Ik heb haar 'tot morgen!' gewenst en ze heeft zich inderdaad vandaag ook weer de hele dag laten zien. Laat de zomer maar komen!
Het was vrijwel helemaal bezet aan de plaatkant, waar we ons warm gingen klimmen, maar de reliëfroute helemaal links was vrij, en dat is een goed begin. Toen we allebei weer beneden stonden, bleek dat het vanaf vijf uur vrij snel rustiger wordt in Bergschenhoek en we hebben heerlijk de ene plaatroute na de andere afgewerkt. Uiteindelijk kwamen we uit bij een bruine 6a op het meest rechtse gedeelte. Het bleek dat deze voor ons allebei niet alleen voorklimmend te eng en griezelig was, maar ook in toprope gewoon te moeilijk: de passen op het steile gedeelte bovenin lukten echt niet! ~C liet zich niet afschrikken en probeerde meteen hierna nog een 6b, ook bruin, iets verder terug naar links. Dat bleek een eitje in vergelijking met die hiervoor. Zou er iets met de waarderingen omgewisseld zijn?
Ik wilde de adrenaline van de enge 6a uit mijn lijf hebben en klom als laatste route van de dag helemaal omhoog in twee vijfjes. Als beloning kreeg ik bovenin een prachtige ondergaande zon te zien, fel-oranje-rood boven het bijna lichtgevende groen van de pas ontluikte bomen. Ik heb haar 'tot morgen!' gewenst en ze heeft zich inderdaad vandaag ook weer de hele dag laten zien. Laat de zomer maar komen!
Geplaatst in
klimmen
vrijdag 15 april 2011
vicieuze cirkel
Tjonge, wat is het toch lastig om een blog bij te houden als je druk aan het leven bent! Het klimmen gaat erg lekker. Ik moet er nog even van genieten, want vanaf de zomer zal twee keer in de week klimmen in de hal er niet meer in zitten. Tot mijn verbazing boulder ik tegenwoordig vijven in de laddercomptitie. Ik houd het langer vol om pogingen te doen in voor mij lastigere boulders en mijn lichaamsspanning is duidelijk toegenomen sinds de gevolgde trainingen in januari en februari. Dat helpt enorm in lastige boulders. Bovendien klim ik nu vaker boulders waarbij lichaamsspanning een rol speelt en dat helpt dan weer enorm bij het sterker maken van de spieren die een rol spelen bij het instandhouden van de lichaamsspanning. Wat een leuke vicieuze cirkel!
Geplaatst in
boulderen,
klimmen,
technieken
donderdag 24 maart 2011
planning
Ik heb afgelopen weekend een begin gemaakt met een planning om de weken tot en met half juli enigszins te stroomlijnen. Want ja, het gaat gebeuren! Vanaf half juli ben ik onderdeel van het team van X-Adventure en zit ik in Escalona, Pyreneeën, Spanje. Ik ben daar tot eind september 'onderdak' (lees: in tent), en ga me in die weken bezig houden met alles wat met de keuken te maken heeft. Ondertussen hoop ik contacten te kunnen leggen om ook het winterseizoen daar in de buurt te kunnen doorbrengen. Ik oefen mijn Spaans...
Het leek me dus handig om een beetje overzicht aan te brengen in de nog resterende tijd. Op school zijn de laatste weken van het jaar natuurlijk altijd druk en er staan ook nog een aantal klimactiviteiten op stapel dit voorjaar. Ik wil graag mee met een paar instructie-activiteiten en Bleau met Hemelvaart wil ik ook liever niet laten schieten. De eerste week van mei gaan we een week klimmen in de Haut-Durance met de regio en eind mei doe ik als cursist mee met een instructieweekend Adventure Klimmen, om mijn nuts-en-friends-vaardigheden weer wat op te schroeven. Tussen al die activiteiten door moet het dus gebeuren, het inpakken en uitzoeken van wat er mee kan en wat er opgeslagen zal moeten worden. Gelukkig heb ik bij de verhuizing van afgelopen september al rekening gehouden met dit klusje; veel is al weg of achtergebleven bij M.
Het leek me dus handig om een beetje overzicht aan te brengen in de nog resterende tijd. Op school zijn de laatste weken van het jaar natuurlijk altijd druk en er staan ook nog een aantal klimactiviteiten op stapel dit voorjaar. Ik wil graag mee met een paar instructie-activiteiten en Bleau met Hemelvaart wil ik ook liever niet laten schieten. De eerste week van mei gaan we een week klimmen in de Haut-Durance met de regio en eind mei doe ik als cursist mee met een instructieweekend Adventure Klimmen, om mijn nuts-en-friends-vaardigheden weer wat op te schroeven. Tussen al die activiteiten door moet het dus gebeuren, het inpakken en uitzoeken van wat er mee kan en wat er opgeslagen zal moeten worden. Gelukkig heb ik bij de verhuizing van afgelopen september al rekening gehouden met dit klusje; veel is al weg of achtergebleven bij M.
Geplaatst in
klimmen,
persoonlijk,
spanje,
spanje/morzine
zaterdag 19 februari 2011
inlees-oefeningen
Een maand geleden ben ik weer gestart met een paar weken klimtraining. Twee jaar geleden deed ik ook mee met een training, die duurde toen 16 weken en die training ging uit van een strak schema: een paar weken maximaalkracht, een paar weken kracht-uithoudingsvermogen en coordinatie en een paar weken duur. De training van dit jaar is meer gericht op het aangereikt krijgen van allerlei technieken om aan de hand daarvan zelf je training gestalte te kunnen geven, en tegelijkertijd op het verbeteren van techniek en tactiek.
Vorige week hadden we huiswerk. We moesten een route die we niet kenden helemaal uittekenen en daarbij bepalen hoe je daar de beweging gaat maken (rechterhand of linkerhand, eventueel voetplaatsing er bij meenmen). Daarna je de route inprenten zoals je hem getekend had en daarna klimmen. Inlezen-plus dus.
Inlezen vond ik vroeger een rampenplan, maar naarmate ik het gewoon vaker doe, gaat het steeds makkelijker. Behalve dan de 'lastige plekjes'. Door de tekenopdracht, ontdekte ik dat ik vaak niet doorzet als ik het niet snel zie. Dan sla ik een klein stukje over van de route, en begin weer bij een plek waar het helemaal duidelijk is hoe die greep moet worden aangepakt. Eigenlijk is dat helemaal niet handig, natuurlijk. Want juist dat is de plek, die waarschijnlijk ook tijdens het klimmen niet een-twee-drie gaat lukken.
Door de opdracht moest ik de twee lastige plekjes wel tot de bodem uitzoeken en daar heb ik best even een tijdje over gedaan. Te lang om nog leuk te zijn voor mijn zekeraar, als ik op de gewone manier had ingelezen. Maar nu had ik alle tijd en het resultaat was er wel naar! Ik kende de route nog niet, maar ik klom hem supersoepel alsof ik hem in de afgelopen weken al een paar keer had gedaan.
Gisteren kregen we een vervolg op deze tactiek-opdracht: zoek een bekende route uit die onder je on-sight-niveau ligt, lees die helemaal in, prent hem vervolgens helemaal in en dan een blinddoek om en klimmen maar... Voeten mogen overal terecht komen, maar de handen moeten naar de grepen die bij de route horen (en die dus zijn ingelezen).
Wat een openbaring was deze oefening. Ik had er ook dit keer weer lang over gedaan. Het duurde zeker wel tien minuten, denk ik, voordat ik de grepen en het verloop ervan kon onthouden zonder naar de route te kijken. Maar toen ging het klimmen daarna wel bijna alsof ik gewoon keek en het was een heel lekker gevoel, heel erg 'in control' en erg gefocust. Ik ben stiekem toch wel een beetje benieuwd of ik dit ook zo zou kunnen met een helemaal nieuwe route...
Vorige week hadden we huiswerk. We moesten een route die we niet kenden helemaal uittekenen en daarbij bepalen hoe je daar de beweging gaat maken (rechterhand of linkerhand, eventueel voetplaatsing er bij meenmen). Daarna je de route inprenten zoals je hem getekend had en daarna klimmen. Inlezen-plus dus.
Inlezen vond ik vroeger een rampenplan, maar naarmate ik het gewoon vaker doe, gaat het steeds makkelijker. Behalve dan de 'lastige plekjes'. Door de tekenopdracht, ontdekte ik dat ik vaak niet doorzet als ik het niet snel zie. Dan sla ik een klein stukje over van de route, en begin weer bij een plek waar het helemaal duidelijk is hoe die greep moet worden aangepakt. Eigenlijk is dat helemaal niet handig, natuurlijk. Want juist dat is de plek, die waarschijnlijk ook tijdens het klimmen niet een-twee-drie gaat lukken.
Door de opdracht moest ik de twee lastige plekjes wel tot de bodem uitzoeken en daar heb ik best even een tijdje over gedaan. Te lang om nog leuk te zijn voor mijn zekeraar, als ik op de gewone manier had ingelezen. Maar nu had ik alle tijd en het resultaat was er wel naar! Ik kende de route nog niet, maar ik klom hem supersoepel alsof ik hem in de afgelopen weken al een paar keer had gedaan.
Gisteren kregen we een vervolg op deze tactiek-opdracht: zoek een bekende route uit die onder je on-sight-niveau ligt, lees die helemaal in, prent hem vervolgens helemaal in en dan een blinddoek om en klimmen maar... Voeten mogen overal terecht komen, maar de handen moeten naar de grepen die bij de route horen (en die dus zijn ingelezen).
Wat een openbaring was deze oefening. Ik had er ook dit keer weer lang over gedaan. Het duurde zeker wel tien minuten, denk ik, voordat ik de grepen en het verloop ervan kon onthouden zonder naar de route te kijken. Maar toen ging het klimmen daarna wel bijna alsof ik gewoon keek en het was een heel lekker gevoel, heel erg 'in control' en erg gefocust. Ik ben stiekem toch wel een beetje benieuwd of ik dit ook zo zou kunnen met een helemaal nieuwe route...
Geplaatst in
klimmen,
technieken
zaterdag 30 januari 2010
Neoliet Tilburg
Zondag 24 januari zijn we met een groepje afgereisd naar Tilburg. Daar is sinds november de nieuwe klimhal van Neoliet geopend en daar wilden we wel eens een kijkje gaan nemen. Mij trok vooral de aanwezigheid van een speleogrot, maar helaas was die niet zomaar toegankelijk en wist de medewerker van dienst nog niet precies wat daarvoor de regels en afspraken waren. Hij wist ons al wel te vertellen dat je apart moest betalen voor de toegang tot de speleoruimtes. We hebben dus van de speleogrot alleen de topo gezien en de in- en uitgang, maar ik zou heel graag nog een keer terug om ook de binnenkant te bezoeken.
Dat is trouwens ook zonder speleogrot helemaal geen straf, nog een keer teruggaan naar Tilburg. De klimhal is ruim opgezet, met klimruimtes op drie hoogteniveau's en een handig systeem van vides en vloeren, waarbij slim tegemoet gekomen is aan de diverse (hoogte-)eisen die bepaalde routes of activiteiten stellen. Het boulderhok is beneden en het plafond van het boulderhok is tevens de vloer van de tussenverdieping, met middellange routes en een grote overhang. Nog een niveau hoger zitten routes van een meter of 12 en er is ook een supergaaf dak. Naast het boulderhok, beneden dus weer, is een smal wandje met routes die helemaal doorlopen tot bovenin de hal, een meter of 20.
Ik heb me vooral opgehouden op de bovenverdieping, want daar waren ook twee liggende wanden, waarop ik eenvoudige routes kon klimmen zonder gebruik te maken van mijn linkerhand. Het was ook erg leuk om in de hoeken te klimmen, waar ik door af te steunen op mijn elleboog ook goed uit de voeten kon.
Een groot pluspunt van deze hal vond ik het daglicht dat ruimhartig naar binnen kan stromen door grote ramen. Wat een verademing is dat ten opzichte van de traditionele kelderachtige klimhalsfeer, heerlijk. Het is jammer dat Tilburg net een beetje ver weg is voor een wekelijks klimavondje.
Dat is trouwens ook zonder speleogrot helemaal geen straf, nog een keer teruggaan naar Tilburg. De klimhal is ruim opgezet, met klimruimtes op drie hoogteniveau's en een handig systeem van vides en vloeren, waarbij slim tegemoet gekomen is aan de diverse (hoogte-)eisen die bepaalde routes of activiteiten stellen. Het boulderhok is beneden en het plafond van het boulderhok is tevens de vloer van de tussenverdieping, met middellange routes en een grote overhang. Nog een niveau hoger zitten routes van een meter of 12 en er is ook een supergaaf dak. Naast het boulderhok, beneden dus weer, is een smal wandje met routes die helemaal doorlopen tot bovenin de hal, een meter of 20.
Ik heb me vooral opgehouden op de bovenverdieping, want daar waren ook twee liggende wanden, waarop ik eenvoudige routes kon klimmen zonder gebruik te maken van mijn linkerhand. Het was ook erg leuk om in de hoeken te klimmen, waar ik door af te steunen op mijn elleboog ook goed uit de voeten kon.
Een groot pluspunt van deze hal vond ik het daglicht dat ruimhartig naar binnen kan stromen door grote ramen. Wat een verademing is dat ten opzichte van de traditionele kelderachtige klimhalsfeer, heerlijk. Het is jammer dat Tilburg net een beetje ver weg is voor een wekelijks klimavondje.
zaterdag 16 januari 2010
niet dust, wel dust, niet dust
"Ga je mee naar DUST, zaterdag?" Dinsdag antwoordde ik op deze vraag nog "Nja, nee. Ik heb geloof ik niet zoveel zin om me daar in de onderste regionen van de competitie te gaan bewegen." Donderdagochtend kwam de vraag opnieuw en heb ik toch maar ja gezegd. Een beetje overmoedig was dat wel, maar niet vanwege het klimniveau. De dag daarvoor was ik namelijk onderuit geschoven op de fiets (helaas, ondanks zeer voorzichtig fietsgedrag de afgelopen maand). En mijn duim/pols deed pijn bij allerlei bewegingen en aanrakingen. Maar dat zou vast zaterdag wel weer over zijn, vond ik.
Gisteren was het nog weer een graadje erger geworden en ben ik toch maar even langs geweest bij de eerstehulp. Zwaar gekneusd.
Balen. Rustig aan doen en een steunverbandje er omheen. En niet naar Eindhoven vandaag. Maar wel naar de klimhal gisteravond. Dan maar weer routes op de plaat de komende weken. Ik vind dat wel een leuke uitdaging, met één hand klimmen op de plaat. Het vervelende is alleen, dat ik daarmee mijn sterke kant train, terwijl het bekend is dat je beter je zwakke plekken kunt trainen...
Gisteren ben ik tot 5c gekomen. De 5c met anderhalve hand; af en toe afsteunen op twee vingers van de geblesseerde recherhand, af en toe voor het evenwicht een greepje inhaken met drie vingers. Zolang ik niet afsteun op de muis van mijn hand, trek aan de vingers of een knijpbeweging maak, gaat het allemaal wel goed. En deze route was heel erg op de linkerhand gebouwd, dat kwam natuurlijk in dit geval bijzonder goed uit. Dat met die 7a-route moet toch wel gaan lukken nu :-)
Gisteren was het nog weer een graadje erger geworden en ben ik toch maar even langs geweest bij de eerstehulp. Zwaar gekneusd.
Balen. Rustig aan doen en een steunverbandje er omheen. En niet naar Eindhoven vandaag. Maar wel naar de klimhal gisteravond. Dan maar weer routes op de plaat de komende weken. Ik vind dat wel een leuke uitdaging, met één hand klimmen op de plaat. Het vervelende is alleen, dat ik daarmee mijn sterke kant train, terwijl het bekend is dat je beter je zwakke plekken kunt trainen...
Gisteren ben ik tot 5c gekomen. De 5c met anderhalve hand; af en toe afsteunen op twee vingers van de geblesseerde recherhand, af en toe voor het evenwicht een greepje inhaken met drie vingers. Zolang ik niet afsteun op de muis van mijn hand, trek aan de vingers of een knijpbeweging maak, gaat het allemaal wel goed. En deze route was heel erg op de linkerhand gebouwd, dat kwam natuurlijk in dit geval bijzonder goed uit. Dat met die 7a-route moet toch wel gaan lukken nu :-)
Geplaatst in
boulderen,
evenementen,
klimmen
zaterdag 9 januari 2010
lastige routes
In de afgelopen weken heb ik de klimhal gelukkig weer een behoorlijk aantal keer van binnen gezien. Maar sinds de zomervakantie is de regelmaat er te vaak uit en dat merk ik wel. Voor kerst heb ik drie dagen achter elkaar geklommen. Dat wist ik van tevoren, dus ik heb daar twee keer vijven klimmen van gemaakt en de derde keer zien waar het schip strandt. Dat strandde bij 6a. Ik had vooral last van mijn onderarmen, die natuurlijk al twee dagen aan de bak waren geweest, maar merkte ook dat mijn lichaamsspanning nog steeds niet op orde was. Het is nog niet eens zo dat ik echt te weinig kracht heb, maar vooral dat ik de kracht die er nog wel is, niet meer zo precies weet in te zetten en dat de duur weg is.
Na een paar dagen herstel ben ik daarom op de dinsdag na kerst stevig gaan boulderen. Een echt trainingsavondje, met flink werken in stevig overhangende boulders net boven mijn niveau. Ik had de volgende dagen spierpijn in al mijn buikspieren, lachen of niezen was niet echt lollig meer. Misschien iets té, maar ach, dan voel ik tenminste dat ik echt iets gedaan heb.
Op de zondag na oud & nieuw heb ik weer routes geklommen en ook dit keer strandde ik in een 6a. Het was één van de routes van de routewedstrijd en dat maakte dat ik er nét wat fanatieker in was dan ik anders geweest zou zijn. Ik merkte daardoor goed dat het me ook hier weer aan voldoende lichaamsspanning en ook aan arm/vingerkracht ontbrak, in ieder geval aan voldoende duur wat dat betreft. Het was al wel weer wat makkelijker om de spieren te laten samenwerken met elkaar, mijn dinsdagtraining in het boulderhok had blijkbaar wel al wat vruchten afgeworpen.
Ik vind dat wel een grappig fenomeen: dat mijn spieren niet meer zo goed op elkaar afgestemd lijken te zijn na een tijdje niet zo fanatiek klimmen. Als je daarbij optelt dat het me in die periodes ook net iets meer tijd kost om de handigste manier te vinden om een lastige pas te maken en dat ik net iets minder kracht heb om bepaalde posities wat langer vast te houden, is het al met al niet zo gek dat ik moeite heb in 6a's. Hoewel dat wel vreemd voelt, want dat was een half jaar geleden niet zo. Ik heb trouwens ook nog het begin van een 7a op de plaat uit proberen te werken diezelfde avond. Eveneens van de klimwedstrijd, tot de eerste zonegreep. Ik ben er bíjna.
Na een paar dagen herstel ben ik daarom op de dinsdag na kerst stevig gaan boulderen. Een echt trainingsavondje, met flink werken in stevig overhangende boulders net boven mijn niveau. Ik had de volgende dagen spierpijn in al mijn buikspieren, lachen of niezen was niet echt lollig meer. Misschien iets té, maar ach, dan voel ik tenminste dat ik echt iets gedaan heb.
Op de zondag na oud & nieuw heb ik weer routes geklommen en ook dit keer strandde ik in een 6a. Het was één van de routes van de routewedstrijd en dat maakte dat ik er nét wat fanatieker in was dan ik anders geweest zou zijn. Ik merkte daardoor goed dat het me ook hier weer aan voldoende lichaamsspanning en ook aan arm/vingerkracht ontbrak, in ieder geval aan voldoende duur wat dat betreft. Het was al wel weer wat makkelijker om de spieren te laten samenwerken met elkaar, mijn dinsdagtraining in het boulderhok had blijkbaar wel al wat vruchten afgeworpen.
Ik vind dat wel een grappig fenomeen: dat mijn spieren niet meer zo goed op elkaar afgestemd lijken te zijn na een tijdje niet zo fanatiek klimmen. Als je daarbij optelt dat het me in die periodes ook net iets meer tijd kost om de handigste manier te vinden om een lastige pas te maken en dat ik net iets minder kracht heb om bepaalde posities wat langer vast te houden, is het al met al niet zo gek dat ik moeite heb in 6a's. Hoewel dat wel vreemd voelt, want dat was een half jaar geleden niet zo. Ik heb trouwens ook nog het begin van een 7a op de plaat uit proberen te werken diezelfde avond. Eveneens van de klimwedstrijd, tot de eerste zonegreep. Ik ben er bíjna.
Geplaatst in
klimmen
zaterdag 21 november 2009
klimhalprogressie

Het schrijven op het blog was niet het enige dat een beetje uit de routine was geraakt de afgelopen twee maanden; in de klimhal kwam ik ook hooguit nog één keer per week. Daar tussendoor klom ik wel, hoor. Ik ging naar de Ardennen, ik vloog naar Sardinië, ik bezocht het Cima Immink-klimcafe dat georganiseerd was in Klimmuur Centraal en ik was een paar keer te vinden op Monte Cervino in Bergschenhoek, waar ik met een medekandidaat SKI reddingstechnieken uitprobeerde en oefende. Maar in de klimhal bleef menig mooie route door mij onbeklommen.
Helaas is het klimmen op rots duidelijk minder intensief dan klimmen op plastic, om maar te zwijgen van het oefenen van reddingstechnieken, waarbij ik óf lijdzaam in mijn gordel hing, overgeleverd aan de snelheid waarmee M. zijn technieken wist toe te passen, óf in een verder eenvoudige route zelf aan het knutselen was met allerhande touwtjes.
De eerste klimhalsessies na de herfstvakantie merkte ik het meteen: drie weken niet meer op plastic klimmen, na een paar weken onregelmatig klimmen, en weg was het efficient inzetten van lichaamsspanning, weg was mijn coördinatie bij de wat lastiger technieken. En weg was de kleine-greepjes-tolerantie van mijn vingers.
Maar ik ben weer op weg naar beter. Vorige week vrijdag heb ik mezelf vermaakt in het boulderhok in íets te moeilijke boulders, afgelopen dinsdag heb ik vervolgens alleen maar makkelijke vijven heel netjes proberen te klimmen en gisteren heb ik mezelf moe gemaakt in een lange 5c+-overhang, een korte 6a+-overhang en een korte, steile 6b. Ook deze waren, net als de boulders van vorige week, allemaal net iets te moeilijk, maar dat frustreert me helemaal niet meer. Ik weet het intussen: ik moet even geduld hebben (en ik moet de regelmaat volhouden natuurlijk) en over een paar weken bataalt het ploeteren zich wel uit. Binnenkort op dit blog. Als ik de regelmaat ook hier volhoud natuurlijk.
© van de foto: Loek Timmermans
Geplaatst in
klimmen
dinsdag 17 november 2009
allerlei
Meer dan 3 weken niks meer geschreven voor het blog, dat is nog niet vaak gebeurd. Je zou bijna gaan denken dat er niets noemenswaardigs gebeurd is, maar niets is minder waar! Ik heb alleen geen tijd gevonden om er ook nog over te schrijven. Op dit moment heb ik die eigenlijk ook niet, maar ik ga het toch doen. Kort. Heel kort. Opsommingskort.
4 oktober: mijn laatste blogpostje. Ik schreef daar al in dat het druk was geweest, te druk om regelmatig te klimmen. Gelukkig is dat na de herfstvakantie beter geworden, die drukte.
10/11 oktober: weekend Freyr met de regio. Twee medeklimmaatjes doen examen SKI3, ik kijk met meer dan gewone belangstelling toe, want vier weken later zak ik aan de beurt zijn. Ondertussen zoek en vind ik weer wat routes die goede diensten zouden kunnen bewijzen tijdens dat examen, ik oefen in een eenvoudige route met nuts en friends en ik voel me voor de derde keer op rij niet meer geïntimideerd door het gebied en zijn rottige makkelijke routes, dat lijkt een blijvertje te zijn, hoera, eindelijk!
17 oktober: vertrek naar Sardinië voor een week klimmen! We reizen met een flinke groep, 13 m/v sterk en zullen de 18e aankomen op het eiland, na een overnachting in Milaan.
18-23 oktober: zes dagen klimmen op superfijne rots op een klimmersparadijselijk eiland. Het weer is redelijk, geen zomer meer, maar over het algemeen droog en eigenijk is het wel lekker dat we niet gebakken worden op de rotsen.
Ik klim vrolijk zessen voor (6a's), geen enkele lukt on-sight, maar ik laat me er ook niet meer door afschrikken. Doorklimmen tot ik er echt uit val durf ik nog niet.
Het mooiste zijn de drie dagen dat ik de kans krijg om multipitches op nuts en friends te klimmen. Allemaal eenvoudige routes (4a, 4b en 3c, in die volgorde), en ik voel de vooruitgang, leuk! Ik hoop hier nog iets uitgebreider over te kunnen schrijven binnenkort.
Iedere dag is er wel iemand die me een of meerdere reddingscasussen voorlegt. Ik voel me niet gerust op dat onderdeel van het examen en probeer zoveel mogelijk situaties tenminste mentaal al te hebben voorbereid. Ik blijf het moeilijk vinden om niet vast te lopen in een eerstgekozen, maar niet zo handige oplossing wanneer ik iets nieuws op te lossen heb, maar standaardsituaties worden zo wel steeds makkelijker.
31 oktober: klimmeeting met Cima Immink, vrouwenklimnetwerk. Het is een van de zeldzame dagen dat ik in de hal klim in deze weken.
7/8 november: eindelijk op voor het examen! Aan de ene kant heb ik er zin in, ik weet wat ik kan en wil dat graag laten zien, aan de andere kant weet ik ook wat ik nog niet zo goed kan en ik voel de onzekerheid: wat willen ze eigenlijk zien, waarop gaan ze letten? Ik ben dit van mezelf gewend bij examensituaties en ik probeer het los te laten, om niet in een self-fullfilling prophecy terecht te komen.
Tijdens de eerste dag lukt dat niet goed. Het zou de makkelijkste dag voor mij moeten zijn, met de focus op instructie, maar ik voel de spanning en vind het moeilijk om overtuigend de rol van instructeur op me te nemen terwijl er naar me gekeken wordt. Er gaat van alles goed, maar er gaat ook het een en ander niet goed en de examinator vind dat ik onvoldoende laat zien overzicht te kunnen hebben over meerdere lesgroepen en de veiligheid goed in de gaten te kunnen houden. Gezakt dus voor dit onderdeel, ondanks dat het lesgeven zelf goed ging (hoe kan het ook anders).
De volgende dag voel ik 's morgens de teleurstelling nog nazinderen, vooral omdat ik in het onderdeel van vandaag vooraf juist het minste vertrouwen had. Ik weet niet eens of ik wel zin heb om de onderdelen van vandaag te gaan doen. Aan de andere kant: wanneer ik vandaag kan slagen, hoef ik maar 1 onderdeel over te doen. Ik vraag aan B. of zij vandaag wil beginnen, zodat ik mezelf een beetje op de rails kan krijgen. Dat blijkt een gouden greep, want tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, heb ik al een heel prettige klim-ochtend achter de rug en ben ik inmiddels zo ontspannen, dat ik zelfs het zeepbakje aandurf als route, wie had dat ooit gedacht? Als reddingscasus krijg ik een redelijk eenvoudige standaardsituatie voorgeschoteld, die ik zonder veel problemen afrond. Ik ben inmiddels zo gewend aan de situatie, dat ik het gevoel heb dat ik gewoon een casus aan het oefenen ben.
Al met al had ik gewoon een heel leuke dag, met als toefje op de taart ook nog een positieve uitslag, hoera! Het onderdeel instructie gaat vast lukken de volgende keer, daar heb ik inmiddels wel vertrouwen in.
17 november: dat is vandaag. Blogstilte doorbroken!
4 oktober: mijn laatste blogpostje. Ik schreef daar al in dat het druk was geweest, te druk om regelmatig te klimmen. Gelukkig is dat na de herfstvakantie beter geworden, die drukte.
10/11 oktober: weekend Freyr met de regio. Twee medeklimmaatjes doen examen SKI3, ik kijk met meer dan gewone belangstelling toe, want vier weken later zak ik aan de beurt zijn. Ondertussen zoek en vind ik weer wat routes die goede diensten zouden kunnen bewijzen tijdens dat examen, ik oefen in een eenvoudige route met nuts en friends en ik voel me voor de derde keer op rij niet meer geïntimideerd door het gebied en zijn rottige makkelijke routes, dat lijkt een blijvertje te zijn, hoera, eindelijk!
17 oktober: vertrek naar Sardinië voor een week klimmen! We reizen met een flinke groep, 13 m/v sterk en zullen de 18e aankomen op het eiland, na een overnachting in Milaan.
18-23 oktober: zes dagen klimmen op superfijne rots op een klimmersparadijselijk eiland. Het weer is redelijk, geen zomer meer, maar over het algemeen droog en eigenijk is het wel lekker dat we niet gebakken worden op de rotsen.
Ik klim vrolijk zessen voor (6a's), geen enkele lukt on-sight, maar ik laat me er ook niet meer door afschrikken. Doorklimmen tot ik er echt uit val durf ik nog niet.
Het mooiste zijn de drie dagen dat ik de kans krijg om multipitches op nuts en friends te klimmen. Allemaal eenvoudige routes (4a, 4b en 3c, in die volgorde), en ik voel de vooruitgang, leuk! Ik hoop hier nog iets uitgebreider over te kunnen schrijven binnenkort.
Iedere dag is er wel iemand die me een of meerdere reddingscasussen voorlegt. Ik voel me niet gerust op dat onderdeel van het examen en probeer zoveel mogelijk situaties tenminste mentaal al te hebben voorbereid. Ik blijf het moeilijk vinden om niet vast te lopen in een eerstgekozen, maar niet zo handige oplossing wanneer ik iets nieuws op te lossen heb, maar standaardsituaties worden zo wel steeds makkelijker.
31 oktober: klimmeeting met Cima Immink, vrouwenklimnetwerk. Het is een van de zeldzame dagen dat ik in de hal klim in deze weken.
7/8 november: eindelijk op voor het examen! Aan de ene kant heb ik er zin in, ik weet wat ik kan en wil dat graag laten zien, aan de andere kant weet ik ook wat ik nog niet zo goed kan en ik voel de onzekerheid: wat willen ze eigenlijk zien, waarop gaan ze letten? Ik ben dit van mezelf gewend bij examensituaties en ik probeer het los te laten, om niet in een self-fullfilling prophecy terecht te komen.
Tijdens de eerste dag lukt dat niet goed. Het zou de makkelijkste dag voor mij moeten zijn, met de focus op instructie, maar ik voel de spanning en vind het moeilijk om overtuigend de rol van instructeur op me te nemen terwijl er naar me gekeken wordt. Er gaat van alles goed, maar er gaat ook het een en ander niet goed en de examinator vind dat ik onvoldoende laat zien overzicht te kunnen hebben over meerdere lesgroepen en de veiligheid goed in de gaten te kunnen houden. Gezakt dus voor dit onderdeel, ondanks dat het lesgeven zelf goed ging (hoe kan het ook anders).
De volgende dag voel ik 's morgens de teleurstelling nog nazinderen, vooral omdat ik in het onderdeel van vandaag vooraf juist het minste vertrouwen had. Ik weet niet eens of ik wel zin heb om de onderdelen van vandaag te gaan doen. Aan de andere kant: wanneer ik vandaag kan slagen, hoef ik maar 1 onderdeel over te doen. Ik vraag aan B. of zij vandaag wil beginnen, zodat ik mezelf een beetje op de rails kan krijgen. Dat blijkt een gouden greep, want tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, heb ik al een heel prettige klim-ochtend achter de rug en ben ik inmiddels zo ontspannen, dat ik zelfs het zeepbakje aandurf als route, wie had dat ooit gedacht? Als reddingscasus krijg ik een redelijk eenvoudige standaardsituatie voorgeschoteld, die ik zonder veel problemen afrond. Ik ben inmiddels zo gewend aan de situatie, dat ik het gevoel heb dat ik gewoon een casus aan het oefenen ben.
Al met al had ik gewoon een heel leuke dag, met als toefje op de taart ook nog een positieve uitslag, hoera! Het onderdeel instructie gaat vast lukken de volgende keer, daar heb ik inmiddels wel vertrouwen in.
17 november: dat is vandaag. Blogstilte doorbroken!
Geplaatst in
klimmen
donderdag 1 oktober 2009
arête des papillons
Het is donderdag 29 juli, elf uur. We zitten, zonder vaste plannen, maar met klimspullen, op het terras van het middenstation van de kabelbaan naar de Aiguille du Midi. Na de leuke, maar niet helemaal ten einde gebrachte tocht van gisteren hebben we uitgeslapen en zijn we hier na het ontbijt neergestreken voor een kop koffie.Niet iedereen van het vijfkoppige gezelschap heeft zin om vandaag weer een klimtocht te ondernemen, na de snelle acclimatisatie van gisteren. Maar Vincent en ik hebben juist weer weinig zin in een rustdag. Vincent heeft gisteren niet meegeklommen en ik heb na twee weken bergen weinig last van de ijle lucht én ik ga morgen alweer naar huis, dus wij staan juist te trappelen om iets moois te gaan doen op het graniet van het Mont-Blancmassief. De weerberichten die M. ons vanuit het dal stuurt, zijn stabiel en Bas laat in het boekje zijn oog vallen op de Papillonsgraat van de Aiguille du Peigne, de route die we gisteren de hele dag tegenover ons hadden en die eigenlijk als enige in aanmerking komt, omdat we nu niet bepaald een alpine start hebben gemaakt.
Vergeleken bij de Contamine is het een eenvoudige route: voornamelijk vierdegraads klimmen, 5c max (maar die passage is met een touw vergemakkelijkt), 12 touwlengtes en een aanloop over blokkenterrein, in plaats van over sneeuw. Hee, dat lijkt verdacht veel op mijn voorstelling vooraf van mijn eerste alpine klimervaring! Ik ben helemaal voor en zo gaan we om half twaalf met zijn drieën op weg naar de instap van de Arête des Papillons.
We zijn inmiddels een beetje bekend met de omgeving en kunnen de instap gemakkelijk vinden. Het klauteren over de blokken duurt precies lang genoeg om leuk te blijven en dan staan we op een plateautje, waar we ons in kunnen binden. Het is natuurlijk relatief laat, we zien echt helemaal niemand voor ons op deze gewilde rotstour, maar we verwachten deze route, ruim onder ons klimniveau, vlot te kunnen klimmen. We gaan in lopende zekering, met de extra beveiliging van een ti-blocje.
Er hangen wat dunne wolken op onze hoogte rondom de rotsen, maar die houden ook de ergste zonneschijn weg, waardoor de temperatuur lekker aangenaam is. Ik begin met beduidend minder zenuwen dan gisteren te klimmen en merk meteen dat ik gisteren al uitgebreid kennis heb gemaakt met de rotsstructuur, in lastiger omstandigheden. Ik durf mijn voeten overal op te zetten en dat maakt de route gevoelsmatig nog makkelijker dan hij al is. Het adagium 'niet vallen' is gemakkelijk op te volgen.

Het is een echte graat-route, bij tijden zeer luchtig, maar dat is niet iets waar ik snel last van heb, dus ik geniet met volle teugen. Mooie rots, een omgeving waar maar weinig mensen zich in begeven en een hele middag gefocused op klimmen, klimmen, klimmen. Het gegeven dat ik me als naklimmer verder niet druk hoef te maken over routeverloop en mentale voorklimspelletjes helpt zeker ook.
We stuiten halverwege op een langzame touwgroep, die naar eigen zeggen te langzaam vordert en al een hele tijd bezig is in de route. Ze hopen zelfs dat ze de lift nog halen. Het is twee uur in de middag, we kunnen ons niet voorstellen dat ze niet op tijd terug zullen zijn (rond half zeven) en dat zeggen we hen ook. Even later halen zij ons weer in, doordat wij een verkeerde inschatting van het routeverloop hebben gemaakt en we nu in plaats van een 5a een 5c-lengte voor ons hebben die we uitzekeren, maar inderdaad blijven ze langzaam, want twee lengtes later halen wij hen voor de tweede keer in. Het is 4 uur, het is nog maar een klein stukje naar het abseil-/abstiegpunt en we vertellen hen nogmaals dat ze het vast wel gaan halen.
Een kwartier later zijn wij aan het einde van de route, veel te snel naar mijn smaak! Je kunt hier op twee manieren naar beneden, rechts van de graat af en links van de graat af. Wij kiezen voor rechts, één keer abseilen en daarna afdalen/afklimmen door een couloir. Het gaat redelijk vlot en niet lang daarna vinden we het pad dat we de beide dagen daarvoor ook al gelopen hebben. Remy en Saskia weten ook dat we daar langs zullen komen en ze lopen ons tegemoet. Om kwart voor zes strijken we weer neer op het terrasje waar we die ochtend vandaan zijn vertrokken. Van de andere touwgroep geen spoor, pas bij het omroepen van de laatste lift zien en horen we ze, op nog zeker een kwartier afstand van het station, maar de inderhaast gewaarschuwde liftmedewerker toont zich onverbiddelijk.
"En, smaakt het naar meer?" Het is weer Saskia die de vraag stelt. Ja, het smaakt naar meer. Een route als vandaag, prettige temperaturen, fijne klimpartners, het beleven van focus op de beweging, van de rots tegen je handen, van basaal 'zijn', dat alles vind ik fantastisch. Maar ik heb in de afgelopen dagen ook de kleine dingen leren kennen die in de Alpen zomaar uit kunnen groeien tot kleine of grote drama's: tijd verkeerd ingeschat (de twee late klimmers konden trouwens met de allerlaatste lift tussen de vuilnisbakken naar beneden), een abseiltouw dat vastzit, verwonding door een steen die losschiet, de route verkeerd gelezen, een discutabele standplaats; allemaal gebeurd. En dan heb ik het nog niet eens over allerlei zaken die we niet zijn tegengekomen dit keer, maar die toch meer dan normaal zijn als je in de bergen bent: een weersomslag, een tuimeling, of materiaal dat in de diepte verdwijnt. Ik weet ook wel dat al die dingen vaak zo zullen aflopen als in de afgelopen dagen, namelijk goed, en ik weet ook dat deze dingen juist zorgen voor dat basale gevoel dat ik zo fijn vind. Maar ik weet niet zeker of ik het mentale spelletje wel aan wil gaan.
© van de foto's: Bas en Vincent
Geplaatst in
bergen,
klimmen,
persoonlijk
zondag 6 september 2009
reddingstechnieken
Dit weekend staat in het teken van reddingen. Geen echte gelukkig, gisteren en vandaag oefenen we in Bergschenhoek op Monte Cervino reddingstechnieken en -casussen, om tijdens het SKI-examen goed beslagen ten ijs te komen. De Seilrollen-Flaschenzug bleek er eindelijk goed in te zitten. Ik had hem alweer een poos niet meer gedaan, nadat ik hem vorig jaar voorjaar en afgelopen voorjaar een aantal dagen dagelijks oefende aan bijvoorbeeld het keukenkastje, de deurknop, een huishoudtrap en diverse stoelleuningen. En die oefenmomenten waren niet voor niets: ik wist hem nog en ik legde hem ook in een acceptabel tempo. Selbstseilrolle wist ik ook nog (nooit meer geoefend nadat ik hem geleerd had) en de afbindknoop van de halve mastworp ook, alleen was het tempo daar behoorlijk uit, doordat ik niet helemaal zeker wist of hij goed zat (wat hij overigens wel zat).
Ook overige technieken zitten behoorlijk, daarover hoef ik me niet zoveel zorgen te maken. Wat ik wel echt lastig vind, is het beoordelen van een situatie en snel de juiste oplossing vinden. Dat lukt het beste wanneer ik een vergelijkbare situatie al eens aan de hand gehad heb, of in weinig (bekende) stappen naar een bekende situatie toe kan werken. Veel oefenen dus! Het weer was gisteren onverwacht lekker, vandaag ziet het er wat bewolkter uit boven mijn huis; hopelijk klaart het nog wat op.
Ook overige technieken zitten behoorlijk, daarover hoef ik me niet zoveel zorgen te maken. Wat ik wel echt lastig vind, is het beoordelen van een situatie en snel de juiste oplossing vinden. Dat lukt het beste wanneer ik een vergelijkbare situatie al eens aan de hand gehad heb, of in weinig (bekende) stappen naar een bekende situatie toe kan werken. Veel oefenen dus! Het weer was gisteren onverwacht lekker, vandaag ziet het er wat bewolkter uit boven mijn huis; hopelijk klaart het nog wat op.
Geplaatst in
klimmen,
technieken
zondag 23 augustus 2009
laatste vakantieweek
Morgen is de schoolvakantie voorbij en ga ik weer beginnen, maar de afgelopen week heb ik nog lekker veel kunnen klimmen.
Vorig weekend was ik in Freyr. Freyr blijft voor mij niet de plek waar ik heen moet om grenzen te verleggen. Ik had dus geen ambities, maar heb gewoon lekker geklommen. In de herfst nog stond ik na een klimdag briesend van woede en frustratie op het terras van de Chamonix, omdat ik mezelf enorm was tegengekomen in een paar vieren en ik besloot ter plekke om nooit meer vieren te klimmen in Freyr. Dat geeft rust, kan ik je zeggen. Zaterdag heb ik dus heerlijk spekgladde drieën uitgekozen op het massief Merinos en zondag was voor de vijven. Uiteindelijk verkeken we ons op een tweetje dat we nog even snel zouden doen en waren we veel later dan afgesproken op het terras van de Chamonix weer terug. Het tweetje was weliswaar echt een tweetje, maar als dat tweetje slechts twee handen breed is en je naast je schoenzolen niets dan leegte onder je ziet, ga je toch wat langzamer dan je op papier zou kunnen :-)
Dinsdag heb ik een middagje doorgebracht op de buitenberg in Bergschenhoek. Lekker lage vijven geklommen en dus het omgaan met ingewikkelde mentale processen bij het klimmen van moeilijkere routes geheel achterwege kunnen laten. 's Avonds was ik naar de hal om nog wat te boulderen. Ik ben wat lichaamsspanning kwijtgeraakt in de Alpen, merkte ik en ik heb mijn best gedaan om daar wat aan te doen. Dat betekende dus veel overhangende boulders, veel vallen, niets uitgeklommen, wel hard gewerkt.
Vrijdagavond klom ik eindelijk weer eens wat routes in de hal. Voor de tweede keer de 6b+ ingestapt waar ik in klimhal al over schreef. De instap lukte nu in de derde poging wel en ook de rest van de passen van de eerste vijf meter gingen zonder al te veel problemen. Toen ik op nieuw terrein kwam, bleef ik dan toch op een technische beweging steken. Ik weet nog steeds niet helemaal zeker of hij kan zoals ik denk dat hij kan, omdat ik uiteindelijk te vermoeid was om nog een poging te doen. Project blijf dus project, maar ik merk alweer dat de lichaamsspanning terug begint te komen en ook de kracht in de vingers.
Frans herinnerde zich een voornemen en zei dat hij, om aan zijn 7a-aspiraties te voldoen, in ieder geval vanavond een 6c wilde klimmen. De klimtraining indachtig, waar we twee of drie nummers boven ons niveau moesten klimmen om te trainen wat nodig is in de routes van een stap boven je huidige niveau, zei ik tegen Frans dat hij dan geen 6c's moest klimmen, maar 7b's. Dus mocht ik de routes voor hem uitkiezen en ik stuurde hem via mijn 6b+-project een mooi uitziende 7a+ in. Ik moet zeggen, die ging opvallend soepel. Pas voor pas, dat wel, maar toch soepel. Volgens mij gaat dat Frans wel lukken voor het einde van het jaar, een 7a klimmen. En volgende keer moet ik toch een 7b voor hem zoeken :-)
Vorig weekend was ik in Freyr. Freyr blijft voor mij niet de plek waar ik heen moet om grenzen te verleggen. Ik had dus geen ambities, maar heb gewoon lekker geklommen. In de herfst nog stond ik na een klimdag briesend van woede en frustratie op het terras van de Chamonix, omdat ik mezelf enorm was tegengekomen in een paar vieren en ik besloot ter plekke om nooit meer vieren te klimmen in Freyr. Dat geeft rust, kan ik je zeggen. Zaterdag heb ik dus heerlijk spekgladde drieën uitgekozen op het massief Merinos en zondag was voor de vijven. Uiteindelijk verkeken we ons op een tweetje dat we nog even snel zouden doen en waren we veel later dan afgesproken op het terras van de Chamonix weer terug. Het tweetje was weliswaar echt een tweetje, maar als dat tweetje slechts twee handen breed is en je naast je schoenzolen niets dan leegte onder je ziet, ga je toch wat langzamer dan je op papier zou kunnen :-)
Dinsdag heb ik een middagje doorgebracht op de buitenberg in Bergschenhoek. Lekker lage vijven geklommen en dus het omgaan met ingewikkelde mentale processen bij het klimmen van moeilijkere routes geheel achterwege kunnen laten. 's Avonds was ik naar de hal om nog wat te boulderen. Ik ben wat lichaamsspanning kwijtgeraakt in de Alpen, merkte ik en ik heb mijn best gedaan om daar wat aan te doen. Dat betekende dus veel overhangende boulders, veel vallen, niets uitgeklommen, wel hard gewerkt.
Vrijdagavond klom ik eindelijk weer eens wat routes in de hal. Voor de tweede keer de 6b+ ingestapt waar ik in klimhal al over schreef. De instap lukte nu in de derde poging wel en ook de rest van de passen van de eerste vijf meter gingen zonder al te veel problemen. Toen ik op nieuw terrein kwam, bleef ik dan toch op een technische beweging steken. Ik weet nog steeds niet helemaal zeker of hij kan zoals ik denk dat hij kan, omdat ik uiteindelijk te vermoeid was om nog een poging te doen. Project blijf dus project, maar ik merk alweer dat de lichaamsspanning terug begint te komen en ook de kracht in de vingers.
Frans herinnerde zich een voornemen en zei dat hij, om aan zijn 7a-aspiraties te voldoen, in ieder geval vanavond een 6c wilde klimmen. De klimtraining indachtig, waar we twee of drie nummers boven ons niveau moesten klimmen om te trainen wat nodig is in de routes van een stap boven je huidige niveau, zei ik tegen Frans dat hij dan geen 6c's moest klimmen, maar 7b's. Dus mocht ik de routes voor hem uitkiezen en ik stuurde hem via mijn 6b+-project een mooi uitziende 7a+ in. Ik moet zeggen, die ging opvallend soepel. Pas voor pas, dat wel, maar toch soepel. Volgens mij gaat dat Frans wel lukken voor het einde van het jaar, een 7a klimmen. En volgende keer moet ik toch een 7b voor hem zoeken :-)
Geplaatst in
klimmen
donderdag 13 augustus 2009
alpien klimmen
29 juni, 19.30 "Hoeveel touwlengtes had je in gedachten?" Bas heeft plannen gemaakt voor de aankomende zomer in de Alpen. Al een paar weken geleden heb ik aangekondigd graag een dagje mee te klimmen. Ik heb nog helemaal geen ervaring in de Alpen, maar zou zo dolgraag een lange route meeklimmen. Onze vakanties overlappen precies een paar dagen; een paar dagen voordat ik weer terug moet naar Nederland, arriveren Bas en consorten. Een prachtige kans, leek me zo.
En nu zit ik aan de keukentafel bij Bas en geef antwoord op zijn vraag. "Hoeveel lengtes? Nou ja, iets tussen de acht en de twaalf. Ik heb nog niet eerder meer dan tien touwlengtes geklommen, dus dat lijkt me wel realistisch." "OK. Ik heb een mooie route uitgezocht, 16 lengtes, moeilijkste lengte 6a." Slik. Ik dacht ook aan 5b max, eigenlijk. En bij het lezen van de beschrijving blijkt dat je om bij de route te komen over een sneeuwveldje moet, dat niet vlak is. "Eeh Bas, ik heb géén C1 gedaan he? Ik heb nog nooit stijgijzers omgehad, ik heb geen ervaring met remmen in de sneeuw en weet niet hoe ik een pickel moet vasthouden..."
28 juli, 13.30 We hebben afgesproken op het middenstation van de kabelbaan naar de Aiguille du Midi. M. en ik komen van boven, uit de gletscherwereld waar we vanochtend naar toe zijn opgestegen met mechanische middelen. De geleende stijgijzers bungelen in hun zakje aan mijn kleine klimrugzakje, naast mijn helm en schoentjes. Ik heb het rugzakje op mijn buik, want op mijn rug draag ik de kampeerbenodigdheden en mijn eten voor drie dagen. Bas, Saskia, Remy en Vincent arriveren van beneden, met nog dikkere rugzakken en een enorme haulbag.
Al snel hebben we bij het meertje op de Plan d'Aiguille een plekje gevonden voor de tenten, we zwaaien M. uit die weer naar het dal gaat en dan pakken we regenpakken, stijgijzers en pickel in, om de aanloop te gaan verkennen en om mij een mini-stoomcursus sneeuwveldjes overschrijden te geven.
Een uur of twee later glijd ik voor de zoveelste keer op mijn kont door de sneeuw en plotseling springt Bas in mijn rug om me nog wat extra vaart mee te geven in mijn 'val'. En ik schrik niet eens. Alsof ik het al jaren doe, draai ik me snel om, graaf mijn knieën in de sneeuw en duw me uit op mijn pickel. Ik geniet. Zo in de zachte middagsneeuw is dit gewoon spelen. "Je bent geslaagd. Nu gaan we nog even lopen met stijgijzers onder."
29 juli, 5.15 Ik druk mijn alarm uit. Ok, dus dit is een 'alpine start'. De klimrugzak is gisteravond helemaal ingepakt en ligt klaar; het is al een beetje licht aan het worden. Voel ik zenuwen? Ik heb lekker geslapen, maar mijn darmen voelen wiebelig en laten me weten dat ik nu wel heel snel een plekje moet gaan zoeken. Dan thee zetten, een paar hartkeks met Nutella en we gaan op weg.
Ik voel lichtjes de spanning van niet precies weten wat er komen gaat en ben heel blij dat ik 'op sleeptouw' mee ben en dus de zenuwen van zelf routezoeken en voorklimmen op mobiele zekeringen niet voel. Onderaan het sneeuwveld hannes ik een hele tijd met de riempjes van de zeer ouderwetse stijgijzers. In mijn herinnering zie ik mezelf zitten aan de rand van de Loosdrechtse Plassen om mijn Friese doorlopers voor de zoveelste keer vaster om mijn schoen te snoeren en ik ben blij dat het nu tien graden boven nul is en niet vijf graden onder.
Als ik dan eindelijk kan vertrekken naar het begin van de route, zitten Saskia en Vincent nog op een steen iets verder van mij af. Even later zie ik Sas alleen achter me aan komen. Vincent heeft besloten om om te draaien. Zijn ontbijt verdween tijdens de aanloop al tussen de rotsblokken en hij voelt zich niet fit genoeg om de route te beginnen. Remy klaagt ook over misselijkheid en eerlijk gezegd begin ik nu ook de zenuwen te voelen in mijn buik. Of is het toch het bergwater dat mijn darmen sneller wil passeren dan goed is voor de stoelgang?
8.30 Het is later dan gepland als Bas aan de route begint. Het is niet helemaal duidelijk hoe de route loopt ("ja, zo gaat dat in de Alpen"), en Bas klimt langzamer dan ik van hem zou verwachten in een viertje. Op de standplaats aangekomen, blijkt dan ook dat het viertje iets verder naar links ligt. Leuk, zo'n opwarmer; ik kan meteen goed wennen aan het klimmen op het stekelige graniet, want erg veel treden en grepen zijn er niet. Wel een pracht van een hoekversnijding/plaat-combinatie, maar die had ik toch liever wat later op de dag voor het eerst gehad. Bij de vierde pas die ik maak, duw ik uit op een stuk rots dat loskomt. Ik val niet, maar het blok van een kubieke decimeter wel en stuitert tegen de schouder van de zekeraar van een andere touwgroep vlak onder ons. Na de eerste pijn en schrik blijkt het gelukkig mee te vallen, maar heel erg veel zelfvertrouwen krijg ik er niet van. Even later snijd ik mijn vinger open aan het messcherpe graniet en mijn alpine initiatie lijkt compleet. Vandaag is overigens ook het alpine debuut van de eerder door mij bekogelde zekeraar. Onder ons klimt Remy naar het juiste relais en Bas vindt een manier om weer in de route te komen.
Na de tweede lengte volgt een korte traverse, waardering 2. Die mag ik doen. Ik vind geen standplaatshaken, maar wat erna komt ziet er niet doenbaar uit voor iemand zonder al te veel ervaring met zelf leggen van zekeringen en ik bouw een standplaats met wat friends en laat Bas komen. Het voelt fijn om in de route te zijn, maar ik baal na de vierde lengte een beetje dat ik het gevoel van spanning niet kwijt lijk te raken. Dat ben ik niet gewend, meestal is dat uiterlijk in de derde lengte verdwenen. Bas stelt voor om even een reepje naar binnen te werken, maar daar moet ik nu eigenlijk helemaal niet aan denken. Toch maar eentje uitgepakt en een piepklein knabbeltje genomen, drie havermoutjes en een rozijn. Het valt al meteen niet goed. Ik heb geen zin om het veel te zoete minihapje door te slikken, maar doe het toch. Als Bas wil gaan klimmen, overvalt me een duizelig gevoel en het gevoel te moeten overgeven. Ik stop mijn hoofd tussen mijn knieën en het trekt gelukkig weg, maar ik ben nu wel vastbesloten om me even discreet terug te trekken met een wc-rol in de hand. Gelukkig bevinden we ons op een blokkenterrein-achtige standplaats en ik vind een mooi plekje om mijn beenlussen los te gooien. Het is het beste besluit van de dag geweest, want ik ben zenuwen, misselijkheid en spanning in één keer kwijt. Ik begin nu plezier in het klimmen te krijgen. Het is wel echt werken, je krijgt in deze route de vijfjes niet kado en ik trek hier en daar aan een friend of een setje om een beetje tempo er in te houden. Ik wen aan het graniet en aan de vele wrijvingspassen die in deze hoekversnijdingachtige route nodig zijn.
12.30 Het is duidelijk dat we niet zo snel vorderen en dat het waarschijnlijk niet gaat lukken om de route uit te kunnen klimmen.
Maar het weer is prachtig, we kunnen op bijna elke plek makkelijk over de route abseilen (de terugtocht is sowieso abseilend) en we klimmen dus lekker door totdat het genoeg is geweest. Op de zevende of achtste standplaats staat Remy naast mij en zekert Saskia na. Ik zeker Bas omhoog door een schoorsteen en aan de geluiden te horen wordt het daar lastig. Remy voelt zich al de hele route niet lekker; ook hij raakt de spanning niet kwijt. Ik vind dat heel logisch klinken, nauwelijks geacclimatiseerd moet híj tenslotte een deel van die pittige vijfjes voorklimmen, ik zou er niet aan moeten denken. De kreten die we van Bas horen, maken het er niet beter op. Even later wurm ik me door de lengte, met dank aan enkele friends en dan sta ik boven op een pracht van een brede en lange richel, in het zonnetje, met een klein rotstuintje aan mijn voeten. Ondertussen horen we vanaf de standplaats onder ons roepen dat Remy het wel mooi geweest vindt. We gooien het touw waaraan ik omhoog ben gekomen nog eens naar beneden en laten Saskia en Remy naar onze prachtige richel nakomen.
We weten niet helemaal zeker of we nog goed zitten, Remy voelt zich niet fit, het is sowieso te laat om de top te halen, en toch geniet ik van het puntje van mijn tenen tot in de haarwortels en ben dik tevreden met wat we voor elkaar hebben gekregen. De zon schijnt, het is windstil, het uitzicht gaat tot in de Écrins, de klimschoentjes zijn uit en we lunchen op wat ik nu de mooiste richel van de Alpen vind. Maar het antwoord op de vraag van Saskia hoe het bevalt, dat alpine klimmen, moet ik echter toch nog even schuldig blijven. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd mijn hoofd niet uit kunnen zetten tijdens het klimmen en dat is niet fijn. Bij het sportklimmen heeft het me tot afgelopen voorjaar gekost om daar een beetje mee te leren omgaan en ik weet niet of ik zin heb om dat hele proces nog eens aan te gaan. Maar ik moet toegeven: hier zo te zitten, leunend tegen de rots, midden in de bergwereld en er zelf zijn gekomen; het is wel heerlijk.
© bovenste foto: Christophe Heydel, creative commons nc-nd
En nu zit ik aan de keukentafel bij Bas en geef antwoord op zijn vraag. "Hoeveel lengtes? Nou ja, iets tussen de acht en de twaalf. Ik heb nog niet eerder meer dan tien touwlengtes geklommen, dus dat lijkt me wel realistisch." "OK. Ik heb een mooie route uitgezocht, 16 lengtes, moeilijkste lengte 6a." Slik. Ik dacht ook aan 5b max, eigenlijk. En bij het lezen van de beschrijving blijkt dat je om bij de route te komen over een sneeuwveldje moet, dat niet vlak is. "Eeh Bas, ik heb géén C1 gedaan he? Ik heb nog nooit stijgijzers omgehad, ik heb geen ervaring met remmen in de sneeuw en weet niet hoe ik een pickel moet vasthouden..."28 juli, 13.30 We hebben afgesproken op het middenstation van de kabelbaan naar de Aiguille du Midi. M. en ik komen van boven, uit de gletscherwereld waar we vanochtend naar toe zijn opgestegen met mechanische middelen. De geleende stijgijzers bungelen in hun zakje aan mijn kleine klimrugzakje, naast mijn helm en schoentjes. Ik heb het rugzakje op mijn buik, want op mijn rug draag ik de kampeerbenodigdheden en mijn eten voor drie dagen. Bas, Saskia, Remy en Vincent arriveren van beneden, met nog dikkere rugzakken en een enorme haulbag.
Al snel hebben we bij het meertje op de Plan d'Aiguille een plekje gevonden voor de tenten, we zwaaien M. uit die weer naar het dal gaat en dan pakken we regenpakken, stijgijzers en pickel in, om de aanloop te gaan verkennen en om mij een mini-stoomcursus sneeuwveldjes overschrijden te geven.
Een uur of twee later glijd ik voor de zoveelste keer op mijn kont door de sneeuw en plotseling springt Bas in mijn rug om me nog wat extra vaart mee te geven in mijn 'val'. En ik schrik niet eens. Alsof ik het al jaren doe, draai ik me snel om, graaf mijn knieën in de sneeuw en duw me uit op mijn pickel. Ik geniet. Zo in de zachte middagsneeuw is dit gewoon spelen. "Je bent geslaagd. Nu gaan we nog even lopen met stijgijzers onder."
29 juli, 5.15 Ik druk mijn alarm uit. Ok, dus dit is een 'alpine start'. De klimrugzak is gisteravond helemaal ingepakt en ligt klaar; het is al een beetje licht aan het worden. Voel ik zenuwen? Ik heb lekker geslapen, maar mijn darmen voelen wiebelig en laten me weten dat ik nu wel heel snel een plekje moet gaan zoeken. Dan thee zetten, een paar hartkeks met Nutella en we gaan op weg.
Ik voel lichtjes de spanning van niet precies weten wat er komen gaat en ben heel blij dat ik 'op sleeptouw' mee ben en dus de zenuwen van zelf routezoeken en voorklimmen op mobiele zekeringen niet voel. Onderaan het sneeuwveld hannes ik een hele tijd met de riempjes van de zeer ouderwetse stijgijzers. In mijn herinnering zie ik mezelf zitten aan de rand van de Loosdrechtse Plassen om mijn Friese doorlopers voor de zoveelste keer vaster om mijn schoen te snoeren en ik ben blij dat het nu tien graden boven nul is en niet vijf graden onder.
Als ik dan eindelijk kan vertrekken naar het begin van de route, zitten Saskia en Vincent nog op een steen iets verder van mij af. Even later zie ik Sas alleen achter me aan komen. Vincent heeft besloten om om te draaien. Zijn ontbijt verdween tijdens de aanloop al tussen de rotsblokken en hij voelt zich niet fit genoeg om de route te beginnen. Remy klaagt ook over misselijkheid en eerlijk gezegd begin ik nu ook de zenuwen te voelen in mijn buik. Of is het toch het bergwater dat mijn darmen sneller wil passeren dan goed is voor de stoelgang?
8.30 Het is later dan gepland als Bas aan de route begint. Het is niet helemaal duidelijk hoe de route loopt ("ja, zo gaat dat in de Alpen"), en Bas klimt langzamer dan ik van hem zou verwachten in een viertje. Op de standplaats aangekomen, blijkt dan ook dat het viertje iets verder naar links ligt. Leuk, zo'n opwarmer; ik kan meteen goed wennen aan het klimmen op het stekelige graniet, want erg veel treden en grepen zijn er niet. Wel een pracht van een hoekversnijding/plaat-combinatie, maar die had ik toch liever wat later op de dag voor het eerst gehad. Bij de vierde pas die ik maak, duw ik uit op een stuk rots dat loskomt. Ik val niet, maar het blok van een kubieke decimeter wel en stuitert tegen de schouder van de zekeraar van een andere touwgroep vlak onder ons. Na de eerste pijn en schrik blijkt het gelukkig mee te vallen, maar heel erg veel zelfvertrouwen krijg ik er niet van. Even later snijd ik mijn vinger open aan het messcherpe graniet en mijn alpine initiatie lijkt compleet. Vandaag is overigens ook het alpine debuut van de eerder door mij bekogelde zekeraar. Onder ons klimt Remy naar het juiste relais en Bas vindt een manier om weer in de route te komen.
Na de tweede lengte volgt een korte traverse, waardering 2. Die mag ik doen. Ik vind geen standplaatshaken, maar wat erna komt ziet er niet doenbaar uit voor iemand zonder al te veel ervaring met zelf leggen van zekeringen en ik bouw een standplaats met wat friends en laat Bas komen. Het voelt fijn om in de route te zijn, maar ik baal na de vierde lengte een beetje dat ik het gevoel van spanning niet kwijt lijk te raken. Dat ben ik niet gewend, meestal is dat uiterlijk in de derde lengte verdwenen. Bas stelt voor om even een reepje naar binnen te werken, maar daar moet ik nu eigenlijk helemaal niet aan denken. Toch maar eentje uitgepakt en een piepklein knabbeltje genomen, drie havermoutjes en een rozijn. Het valt al meteen niet goed. Ik heb geen zin om het veel te zoete minihapje door te slikken, maar doe het toch. Als Bas wil gaan klimmen, overvalt me een duizelig gevoel en het gevoel te moeten overgeven. Ik stop mijn hoofd tussen mijn knieën en het trekt gelukkig weg, maar ik ben nu wel vastbesloten om me even discreet terug te trekken met een wc-rol in de hand. Gelukkig bevinden we ons op een blokkenterrein-achtige standplaats en ik vind een mooi plekje om mijn beenlussen los te gooien. Het is het beste besluit van de dag geweest, want ik ben zenuwen, misselijkheid en spanning in één keer kwijt. Ik begin nu plezier in het klimmen te krijgen. Het is wel echt werken, je krijgt in deze route de vijfjes niet kado en ik trek hier en daar aan een friend of een setje om een beetje tempo er in te houden. Ik wen aan het graniet en aan de vele wrijvingspassen die in deze hoekversnijdingachtige route nodig zijn.
12.30 Het is duidelijk dat we niet zo snel vorderen en dat het waarschijnlijk niet gaat lukken om de route uit te kunnen klimmen.
Maar het weer is prachtig, we kunnen op bijna elke plek makkelijk over de route abseilen (de terugtocht is sowieso abseilend) en we klimmen dus lekker door totdat het genoeg is geweest. Op de zevende of achtste standplaats staat Remy naast mij en zekert Saskia na. Ik zeker Bas omhoog door een schoorsteen en aan de geluiden te horen wordt het daar lastig. Remy voelt zich al de hele route niet lekker; ook hij raakt de spanning niet kwijt. Ik vind dat heel logisch klinken, nauwelijks geacclimatiseerd moet híj tenslotte een deel van die pittige vijfjes voorklimmen, ik zou er niet aan moeten denken. De kreten die we van Bas horen, maken het er niet beter op. Even later wurm ik me door de lengte, met dank aan enkele friends en dan sta ik boven op een pracht van een brede en lange richel, in het zonnetje, met een klein rotstuintje aan mijn voeten. Ondertussen horen we vanaf de standplaats onder ons roepen dat Remy het wel mooi geweest vindt. We gooien het touw waaraan ik omhoog ben gekomen nog eens naar beneden en laten Saskia en Remy naar onze prachtige richel nakomen.We weten niet helemaal zeker of we nog goed zitten, Remy voelt zich niet fit, het is sowieso te laat om de top te halen, en toch geniet ik van het puntje van mijn tenen tot in de haarwortels en ben dik tevreden met wat we voor elkaar hebben gekregen. De zon schijnt, het is windstil, het uitzicht gaat tot in de Écrins, de klimschoentjes zijn uit en we lunchen op wat ik nu de mooiste richel van de Alpen vind. Maar het antwoord op de vraag van Saskia hoe het bevalt, dat alpine klimmen, moet ik echter toch nog even schuldig blijven. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd mijn hoofd niet uit kunnen zetten tijdens het klimmen en dat is niet fijn. Bij het sportklimmen heeft het me tot afgelopen voorjaar gekost om daar een beetje mee te leren omgaan en ik weet niet of ik zin heb om dat hele proces nog eens aan te gaan. Maar ik moet toegeven: hier zo te zitten, leunend tegen de rots, midden in de bergwereld en er zelf zijn gekomen; het is wel heerlijk.
© bovenste foto: Christophe Heydel, creative commons nc-nd
maandag 10 augustus 2009
6a voorklimmen
We schrijven ruim drie maanden geleden, 1 mei 2009. Het is een warme dag in het klimgebied Ubrieux en vanwege de Franse nationale feestdag ook nog eens enorm druk. Mijn doel voor de klimweek hier, tenminste twee zessen voorklimmen, had ik al in de eerste vier dagen gehaald, zie hier en hier. In de tussenliggende dagen heb ik ook nog eens twee 5c's voorgeklommen en het klimmen voelt goed. Deze laatste dag heb ik mijn zinnen gezet op het klimmen van een 6a zonder blok en de route die ik heb uitgekozen is een plaatroute in een hoekversnijding.
Ik ben ingeklommen en ik wil het ontzettend graag proberen, maar toch sta ik te twijfelen en voel ik zenuwen opkomen. Op mijn eigen niveau voorklimmen, ik vind het maar eng. Ik weet dat ik niet iedere 6a zomaar kan klimmen en stel je nu voor dat ik in deze route een moeilijke pas tegenkom en dat ik die niet kan en dat ik moet loslaten? En dat ik dan verkeerd terecht kom en een nare blessure oploop? Stel je voor?
Het oorspronkelijke plan was om eerst nog de route ernaast te doen, om het inklimmen helemaal af te maken, maar R. en W. waren niet echt enthousiast over die route, om het zacht uit te drukken, en het laatste waar ik zin in heb als voorbereiding op de zes, is een 5b waarin ik in de problemen kom. Dus nu sta ik onderaan de zes. Twijfel, twijfel, maar eigenlijk weet ik het wel. Er is maar één manier om deze route te doen en dat is 'm gewoon doen.
"Als je nu in de route stapt, klim je nog in de schaduw." Ik kijk nog eens omhoog en zie links van mijn route de langzaam opschuivende rand die de scheiding is tussen het brandende zonlicht en de schaduw. P. geeft mij met deze opmerking het laatste duwtje in de goede richting en een prettig soort opgewonden spanning maakt zich van me meester terwijl ik me inbind. Geen bloks, doorklimmen tot het niet meer gaat, tot, eeh, tot ik er uit val... Of tot ik boven ben, natuurlijk.
Het eerste stuk gaat makkelijk, maar net na het inklippen van de tweede haak komt de eerste 6a-pas. Echt plaatwerk, een hoge pas op een klein, kom-achtig ribbeltje en voor de handen een of ander richeltje waar net twee vingers tegenaan kunnen leunen. Ik durf niet. Ik zie dat het wel zal gaan voor de voet, maar ik durf mijn gewicht er niet op over te zetten en uit te duwen. Vijf keer proberen, toch die hand ergens anders, nog twee keer proberen, misschien over rechts dan? Nee, dat werkt helemaal niet. Hup die voet in dat fijne kommetje, maar ik dúrf niet! P. heeft het touw al twee keer zo strak getrokken dat ik nauwelijks meer van een on-sight kan spreken, hoewel ik zonder touwsteun ook prima sta op de plaat.
Wat is dat toch met die tweede, derde haak? In werkelijk iedere moeilijke route deze week zat het moeilijke punt op vier meter boven de grond. Dat was waar de bloks gevraagd werden, dat was waar ik de zenuwen niet meer de baas bleef en dat was níet waar de moeilijkste passen zaten.
Ik moet plotseling denken aan gisteren, toen ik met A. klom en we het over plaatklimmen hadden. A. is een heel goede plaatklimmer en ik hoor het hem weer zeggen: "Wat heel vaak goed kan op plaatroutes, is afduwen met je handen, waardoor het ineens veel makkelijker wordt." Afduwen! Mijn linkerhand zoekt en vindt het meest prachtige afduwplekje, op precies de goede plek naast mijn linkervoet, die op dat mooie ribbeltje staat. Voor het evenwicht gaan de vingers van de rechterhand op het slechte richeltje boven me en met een soepele beweging sta ik zomaar 40 centimeter hoger! En nu begin ik er plezier in te krijgen. Ik klik de derde haak in, de vierde. De route gaat nu de hoekversnijding in, pfft, even rust van dat griezelige plaatklimmen. Een paar mooie passen, beetje kracht, beetje techniek, en ik vind rust bovenop een blokje, net rechts van de route. Het hoort natuurlijk niet helemaal, maar ik vind dat het mag. Even uitpuffen. Even moed verzamelen voor de plaat, die nu weer gaat komen.
Het laatste stuk van de route is het lastigste. Veel lastiger dan die pas waar ik beneden zo lang over deed. Maar het is alsof de knop nu om is, alsof het me ineens niet meer kan schelen of mijn voet blijft staan of niet. En natuurlijk blijft de voet staan, met zoveel zelfvertrouwen kan dat ook bijna niet anders. Ik klik de tophaak in, trots, blij, opgelucht. Niet helemaal clean, maar een meer dan goede poging. Ik ben echt over de 6a-drempel heen! Althans, in Frankrijk... Voor een 6a in Freyr moet ik nog wel even een paar keer achter mijn oren krabben, denk ik.
Het oorspronkelijke plan was om eerst nog de route ernaast te doen, om het inklimmen helemaal af te maken, maar R. en W. waren niet echt enthousiast over die route, om het zacht uit te drukken, en het laatste waar ik zin in heb als voorbereiding op de zes, is een 5b waarin ik in de problemen kom. Dus nu sta ik onderaan de zes. Twijfel, twijfel, maar eigenlijk weet ik het wel. Er is maar één manier om deze route te doen en dat is 'm gewoon doen.
"Als je nu in de route stapt, klim je nog in de schaduw." Ik kijk nog eens omhoog en zie links van mijn route de langzaam opschuivende rand die de scheiding is tussen het brandende zonlicht en de schaduw. P. geeft mij met deze opmerking het laatste duwtje in de goede richting en een prettig soort opgewonden spanning maakt zich van me meester terwijl ik me inbind. Geen bloks, doorklimmen tot het niet meer gaat, tot, eeh, tot ik er uit val... Of tot ik boven ben, natuurlijk.
Het eerste stuk gaat makkelijk, maar net na het inklippen van de tweede haak komt de eerste 6a-pas. Echt plaatwerk, een hoge pas op een klein, kom-achtig ribbeltje en voor de handen een of ander richeltje waar net twee vingers tegenaan kunnen leunen. Ik durf niet. Ik zie dat het wel zal gaan voor de voet, maar ik durf mijn gewicht er niet op over te zetten en uit te duwen. Vijf keer proberen, toch die hand ergens anders, nog twee keer proberen, misschien over rechts dan? Nee, dat werkt helemaal niet. Hup die voet in dat fijne kommetje, maar ik dúrf niet! P. heeft het touw al twee keer zo strak getrokken dat ik nauwelijks meer van een on-sight kan spreken, hoewel ik zonder touwsteun ook prima sta op de plaat.
Wat is dat toch met die tweede, derde haak? In werkelijk iedere moeilijke route deze week zat het moeilijke punt op vier meter boven de grond. Dat was waar de bloks gevraagd werden, dat was waar ik de zenuwen niet meer de baas bleef en dat was níet waar de moeilijkste passen zaten.
Ik moet plotseling denken aan gisteren, toen ik met A. klom en we het over plaatklimmen hadden. A. is een heel goede plaatklimmer en ik hoor het hem weer zeggen: "Wat heel vaak goed kan op plaatroutes, is afduwen met je handen, waardoor het ineens veel makkelijker wordt." Afduwen! Mijn linkerhand zoekt en vindt het meest prachtige afduwplekje, op precies de goede plek naast mijn linkervoet, die op dat mooie ribbeltje staat. Voor het evenwicht gaan de vingers van de rechterhand op het slechte richeltje boven me en met een soepele beweging sta ik zomaar 40 centimeter hoger! En nu begin ik er plezier in te krijgen. Ik klik de derde haak in, de vierde. De route gaat nu de hoekversnijding in, pfft, even rust van dat griezelige plaatklimmen. Een paar mooie passen, beetje kracht, beetje techniek, en ik vind rust bovenop een blokje, net rechts van de route. Het hoort natuurlijk niet helemaal, maar ik vind dat het mag. Even uitpuffen. Even moed verzamelen voor de plaat, die nu weer gaat komen.
Het laatste stuk van de route is het lastigste. Veel lastiger dan die pas waar ik beneden zo lang over deed. Maar het is alsof de knop nu om is, alsof het me ineens niet meer kan schelen of mijn voet blijft staan of niet. En natuurlijk blijft de voet staan, met zoveel zelfvertrouwen kan dat ook bijna niet anders. Ik klik de tophaak in, trots, blij, opgelucht. Niet helemaal clean, maar een meer dan goede poging. Ik ben echt over de 6a-drempel heen! Althans, in Frankrijk... Voor een 6a in Freyr moet ik nog wel even een paar keer achter mijn oren krabben, denk ik.
woensdag 15 juli 2009
klimhal
"Ik kán niet meer, laat maar zakken!" Even later lig ik gestrekt op de turnmat uit te hijgen van de inspanning. Ik was vanavond naar de hal gekomen met de bedoeling een 6b in te gaan. Na de warming up, die eigenlijk al een beetje aan de zware kant was, koos ik een 6b+, die lekker technisch was volgens R. en die zich regelmatig in de hoekversnijding bewoog, wat ik een prettig vooruitzicht vond.
De eerste pas bleek al meteen zo lastig, dat ik die na zes pogingen maar heb laten zitten. Dat mocht de pret niet drukken, een extra treetje van een andere kleur bracht uitkomst en ik werkte me vervolgens manmoedig door de eerste vier, vijf meter van de route heen. Het fijne van zo'n hoekversnijding is, dat je regelmatig een rustpunt kunt vinden en dat was best nodig, want de ene zware pas wisselde de andere af. Maar even later moest ik toch echt mijn meerdere erkennen in de route. Ik vloog een keer of vijf de wand uit, met een mooie zwieper naar rechts. Mijn linkerhand gleed steeds van de greep en het lukte me niet om een andere oplossing te vinden.
Ik besloot de route voor deze avond maar te laten voor wat het was en verder te gaan in een 6a in hetzelfde touw, maar helaas; ik had mezelf echt helemaal leeg geklommen en de 6a voelde nu zo mogelijk nog zwaarder dan de 6b! Ik klom door tot ik echt niet verder kon en liet me zakken.
De afgelopen drie, vier weken heb ik nauwelijks meer routes geklommen. Ik heb sowieso weinig geklommen en áls ik in de hal was, dook ik het boulderhok in. Ik vergat in de eerste lastigere route van de avond dan ook helemaal om door te ademen tijdens het klimmen, en om rust te nemen tussendoor. En een 6b met een plusje was dus een tandje te hoog gegrepen. Of toch niet? Ik praatte even na met R. en we kwamen te spreken over het verschil in klimmen van een moeilijke route tijdens de training van afgelopen voorjaar en het klimmen van een moeilijke route nu.
Tijdens de training klom ik een voorgeschreven 6b+ en dacht verder niet echt over de route na. Het ging om de bewegingen, het ging er om om moe te worden, om spieren in te zetten die je in een 5c niet zo nodig hebt. Het ging er niet om wáár ik er uit kwam zetten, het ging er niet om hoe hoog ik kwam, het ging om 20 bewegingen. Of om doorklimmen tot je valt en of dat nu na 3 of na 12 bewegingen was, maakte niet uit. Maar nu, nu ik weer 'gewoon' aan het klimmen ben, gaat het ineens om de route, om het bovenkomen, om het 'afstrepen' van weer een top. 6b+ begonnen, maar niet gehaald. Mislukt. Terwijl ik heel lekker bezig was in zowel de 6b+ als in de 6a daarna. Helemaal moegeklommen en maar een kwart van de route gedaan, maar wel fijn geklommen en leuke bewegingen gemaakt en geprobeerd.
Dus volgende keer gewoon weer die 6b ingaan, knop omzetten en lekker klimmen tot zover als het gaat. Het was namelijk inderdaad een erg leuke, lekker technische route. In ieder geval het stuk dat ik al voor mekaar heb gekregen.
De eerste pas bleek al meteen zo lastig, dat ik die na zes pogingen maar heb laten zitten. Dat mocht de pret niet drukken, een extra treetje van een andere kleur bracht uitkomst en ik werkte me vervolgens manmoedig door de eerste vier, vijf meter van de route heen. Het fijne van zo'n hoekversnijding is, dat je regelmatig een rustpunt kunt vinden en dat was best nodig, want de ene zware pas wisselde de andere af. Maar even later moest ik toch echt mijn meerdere erkennen in de route. Ik vloog een keer of vijf de wand uit, met een mooie zwieper naar rechts. Mijn linkerhand gleed steeds van de greep en het lukte me niet om een andere oplossing te vinden.
Ik besloot de route voor deze avond maar te laten voor wat het was en verder te gaan in een 6a in hetzelfde touw, maar helaas; ik had mezelf echt helemaal leeg geklommen en de 6a voelde nu zo mogelijk nog zwaarder dan de 6b! Ik klom door tot ik echt niet verder kon en liet me zakken.
De afgelopen drie, vier weken heb ik nauwelijks meer routes geklommen. Ik heb sowieso weinig geklommen en áls ik in de hal was, dook ik het boulderhok in. Ik vergat in de eerste lastigere route van de avond dan ook helemaal om door te ademen tijdens het klimmen, en om rust te nemen tussendoor. En een 6b met een plusje was dus een tandje te hoog gegrepen. Of toch niet? Ik praatte even na met R. en we kwamen te spreken over het verschil in klimmen van een moeilijke route tijdens de training van afgelopen voorjaar en het klimmen van een moeilijke route nu.
Tijdens de training klom ik een voorgeschreven 6b+ en dacht verder niet echt over de route na. Het ging om de bewegingen, het ging er om om moe te worden, om spieren in te zetten die je in een 5c niet zo nodig hebt. Het ging er niet om wáár ik er uit kwam zetten, het ging er niet om hoe hoog ik kwam, het ging om 20 bewegingen. Of om doorklimmen tot je valt en of dat nu na 3 of na 12 bewegingen was, maakte niet uit. Maar nu, nu ik weer 'gewoon' aan het klimmen ben, gaat het ineens om de route, om het bovenkomen, om het 'afstrepen' van weer een top. 6b+ begonnen, maar niet gehaald. Mislukt. Terwijl ik heel lekker bezig was in zowel de 6b+ als in de 6a daarna. Helemaal moegeklommen en maar een kwart van de route gedaan, maar wel fijn geklommen en leuke bewegingen gemaakt en geprobeerd.
Dus volgende keer gewoon weer die 6b ingaan, knop omzetten en lekker klimmen tot zover als het gaat. Het was namelijk inderdaad een erg leuke, lekker technische route. In ieder geval het stuk dat ik al voor mekaar heb gekregen.
Geplaatst in
klimmen
maandag 6 juli 2009
blok 3 bijna
Goed nieuws op de website van BLOK: nr. 3 ligt bij de drukker! Bij het nieuwsbericht prijkt een foto van de voor mij dichtstbijzijnde klimberg en dat blijkt niet voor niets: bij de nieuwe BLOK krijgen de abonnees een topo van alle reliëfroutes op Monte Cervino cadeau. Dat spreekt mij wel aan. Mijn lievelingsroutes op de buitenberg in Bergschenhoek zijn routes waar geen plastic aan te pas komt. Ik geef onmiddelijk toe dat ik nog maar twee van die routes goed ken, omdat ze (inmiddels ruim) binnen mijn niveau liggen, maar wie weet. Met het topoboekje in de hand krijg ik misschien wel enorm veel zin om binnenkort een wat lastiger route aan te pakken.
Hier is de link waarmee je je kunt abonneren, voor als je ook dat boekje wilt hebben. Of gewoon een goed bl.ad o.ver k.limmen.
Hier is de link waarmee je je kunt abonneren, voor als je ook dat boekje wilt hebben. Of gewoon een goed bl.ad o.ver k.limmen.
Geplaatst in
klimmen
Abonneren op:
Posts (Atom)