Posts tonen met het label evenementen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label evenementen. Alle posts tonen

donderdag 28 januari 2010

Jolanda Linschooten op Cima Imminkdag

Twee weken geleden viel ik van de fiets, dankzij het ijs dat nog op de straat lag. Ik bezeerde mijn hand en dat is nog niet over. Het gaat al beter, maar ik voel nog van alles op onverwachte momenten en gebruik mijn rechterhand dus zo min mogelijk. Klimmen gaat wel, met alleen de rechterhand en op de liggende plaat, maar boulderen doe ik voorlopig niet.

Dat is jammer, want aanstaande zaterdag vindt in Monk de tweede Cima Imminkdag plaats en in Monk zijn zonder te kunnen boulderen is als, eeh, nu ja, gewoon heel vervelend. Daarom kijk ik vooral uit naar de avond, want dan komt Jolanda Linschooten vertellen over haar solo-tocht door het noorden van Canada, in de winter, op weg naar het plaatsje Old Crow, waar een indianengemeenschap haar traditionele leefwijze probeert vol te houden. Hieronder haar video:



Dames die nu toch wel zin krijgen om te komen boulderen, contacten leggen en luisteren naar Jolanda: mail snel nog even naar cima.immink@yahoo.com als je verzekerd wilt zijn van een kommetje soep tussen het boulderen en de lezing. Ik ga mijn slackline-vaardigheden verbeteren en met een fototoestel rondlopen.

zondag 24 januari 2010

cima immink

Aanstaande zaterdag is er weer een Cima Imminkdag in Monk. Net als vorig jaar georganiseerd door een groepje vrijwilligers, en volgens mij (maar ik ben niet helemaal onbevooroordeeld) is het weer gelukt om een leuk programma neer te zetten.

Om 13.00 is de inloop en om 13.30 is er warming-up-yoga voor wie dat wil. Je kunt natuurlijk ook meteen van start in de boulders. 2 consumptiebonnen zijn bij de prijs inbegrepen, je kunt inspirerende filmbeelden zien als je even aan het uitrusten bent, aan het einde van de middag is er soep en de dag wordt afgesloten met Jolanda Linschooten, die komt vertellen over haar solotocht door onherbergzaam Canada.

Op de website van Cima Immink staat het volledige programma en daar is ook het wedstrijdformulier te vinden waarmee je een Beal-gordel kunt winnen.

Je kunt je nog opgeven, door een mailtje te sturen naar cima.immink@xs4al.nl

zaterdag 16 januari 2010

niet dust, wel dust, niet dust

"Ga je mee naar DUST, zaterdag?" Dinsdag antwoordde ik op deze vraag nog "Nja, nee. Ik heb geloof ik niet zoveel zin om me daar in de onderste regionen van de competitie te gaan bewegen." Donderdagochtend kwam de vraag opnieuw en heb ik toch maar ja gezegd. Een beetje overmoedig was dat wel, maar niet vanwege het klimniveau. De dag daarvoor was ik namelijk onderuit geschoven op de fiets (helaas, ondanks zeer voorzichtig fietsgedrag de afgelopen maand). En mijn duim/pols deed pijn bij allerlei bewegingen en aanrakingen. Maar dat zou vast zaterdag wel weer over zijn, vond ik.

Gisteren was het nog weer een graadje erger geworden en ben ik toch maar even langs geweest bij de eerstehulp. Zwaar gekneusd.

Balen. Rustig aan doen en een steunverbandje er omheen. En niet naar Eindhoven vandaag. Maar wel naar de klimhal gisteravond. Dan maar weer routes op de plaat de komende weken. Ik vind dat wel een leuke uitdaging, met één hand klimmen op de plaat. Het vervelende is alleen, dat ik daarmee mijn sterke kant train, terwijl het bekend is dat je beter je zwakke plekken kunt trainen...

Gisteren ben ik tot 5c gekomen. De 5c met anderhalve hand; af en toe afsteunen op twee vingers van de geblesseerde recherhand, af en toe voor het evenwicht een greepje inhaken met drie vingers. Zolang ik niet afsteun op de muis van mijn hand, trek aan de vingers of een knijpbeweging maak, gaat het allemaal wel goed. En deze route was heel erg op de linkerhand gebouwd, dat kwam natuurlijk in dit geval bijzonder goed uit. Dat met die 7a-route moet toch wel gaan lukken nu :-)

zondag 4 oktober 2009

monk 1 jaar

Gisteren vierde Monk Bouldergym zijn eerste verjaardag, je kon er de hele dag boulderen voor een symbolische 1 euro en 's avonds was Chris Sharma uitgenodigd om een lezing te komen geven. Toen we om vier uur aankwamen, was het meteen duidelijk dat er een gezellig feestje aan de gang was, met ondanks de vele mensen een heel relaxte sfeer.

Ik had door omstandigheden (paar dagen ziek geweest en daarnaast een vol programma) al twee weken niet meer geklommen en ik had dus weinig grootse plannen. Toch ging het beter dan ik verwacht had. Meestal ga ik slordig klimmen als ik een tijdje weinig of niets gedaan heb, alsof mijn klimspieren niet meer goed kunnen samenwerken, maar daar merkte ik gisteren helemaal niets van. Misschien kwam dat ook, omdat ik de makkelijke boulders die ik in het begin deed, meteen al als serieus materiaal benaderde, ik was tenslotte 'uit vorm', dacht ik. Daardoor ging ik ze netjes klimmen, in plaats van even snel omhoog om op te warmen voor het betere werk. Ook blijkt afklimmen met zo min mogelijk energieverspilling best een goede oefening in netjes klimmen te zijn. Ik wilde namelijk liever niet afspringen, omdat ik daarvan vaak naderhand last van mijn rug krijg.

Het uit vorm zijn viel dus mee en het duurde dan ook niet lang of ik was de groene boulders zat en begon aan de blauwe en de rode. Je moest deze dag wel vaak even wachten op elkaar bij het boulderen, dat ben ik niet zo gewend in Monk, maar hinderlijk was dat zeker niet: het geeft even rust tussen twee pogingen en het wachten duurde nooit lang.

Voor avondeten was gezorgd, een lekkere Thaise curry, en na nog even uitboulderen in plaats van uitbuiken konden we aanschuiven voor de lezing van Sharma. Zijn voorkomen en optreden straalde aan alle kanten rust uit en het was eigenlijk net alsof hij op een avondje bij vrienden wat aan het vertellen was. Heel relaxed dus. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet heel erg onder de indruk was van hoe hij zijn verhaal vertelde. Het ging over wat hem zoal bezighield (klimmen), over wat hij daarnaast erg graag deed (klimmen), over wat hem het makkelijkste af ging (ja, inderdaad, klimmen) en over hoe hij moeilijkheden overwon (door te klimmen). En wat dat laatste betreft, moeilijkheden waren er eigenlijk niet, hooguit lastigheden zoals 'wat nu?' na een afgerond project en 'rond alsjeblieft af dat ding!' bij een project op een afgelegen en niet al te vriendelijke plek in de woestijn. Ik vond het wel erg leuk om deze topklimmer gewoon in Monk te zien rondlopen en natuurlijk vind ik het geen probleem om iemand te horen vertellen over wat hij het liefste doet, zeker als dat aansluit bij wat ik zelf het liefste doe en, niet onbelangrijk, wanneer dat geïllustreerd wordt met foto- en videomateriaal om je vingers bij af te likken!

Het was al met al een geslaagd verjaardagsfeestje en het enige dat ik echt jammer vind, is dat Monk niet naast de deur is. Het feest na afloop hebben we dan ook maar aan ons voorbij laten gaan.

donderdag 27 augustus 2009

reel rock film tour 2009

Op 7 november komt de Reel Rock Film Tour weer in Monk. Vorig jaar hadden we daar een heel gezellige dag en ik hoopte dan ook op herhaling dit jaar. Jammer genoeg gaat dat op die datum niet lukken, want ik ben aan het klimmen in België dat weekend. Ook leuk natuurlijk, maar toch wel jammer. Hier vind je de trailer van de Reel Rock Film Tour.

maandag 18 mei 2009

baz! 2009, inschrijving geopend

Gisteren, 17 mei, was de lang aangekondigde dag dat de inschrijving voor BAZ! 2009 geopend werd. Ik heb vast een aantal meldingen gemist, maar ergens in de loop van de middag werd in grote letters aangekondigd dat het nog niet helemaal klaar was, met een uitnodigend "come back tonight" eronder.

Helaas, toen ik om tien uur keek, vlak voordat ik naar bed ging, zag ik: "Some final editing and checking everything...again!". Zou het nog gelukt zijn om de 17e in de lucht te gaan? Ik weet het niet, maar wel weet ik dat het vanmorgen helemaal in orde was, met een prachtige vernieuwde website.

Je kunt je dus ook sinds, eeh, gisteren inschrijven, maar wie zijn betaling direct on-line wil regelen (via iDEAL of credit card), moet nog even een paar dagen geduld hebben.

Ik wacht nog even, want dat iDEAL is wel ideaal.

donderdag 5 februari 2009

vrouwen en klimmen

Jeanne ImminkAfgelopen zaterdag was ik in MONK in Eindhoven voor de (eerste?) Jeanne Immink Tribute Day. Deze dag werd georganiseerd door een groep vrouwen die zich verbaast over de geringe aanwezigheid van vrouwen in met name het alpine klimmen en over het kleine aantal initiatieven dat door vrouwen genomen wordt om elders in de wereld gebieden te exploreren.

Ik kreeg in november een uitnodiging hiervoor en had gemengde gevoelens. Aan de ene kant was ik bang dat deze dag een hoog viva-gehalte zou krijgen, tuttigheid troef. Bovendien zit ik op mijn werk al in een bijna compleet vrouwelijke omgeving. Dat maakt dat ik het helemaal niet zo erg vind dat in mijn vrije tijd de mannen wat in de meerderheid zijn. Aan de andere kant herkende ik direct, zowel uit het dagelijks leven om me heen als bij mezelf, dat vrouwen zich vaak door een innerlijke stem laten tegenhouden, waar mannen er gewoon voor gaan.

Er is al veel gezegd over verschillen tussen mannen en vrouwen. Het zijn natuurlijk allemaal generalisaties, maar als je ze leest als een tendens die nu eens wat zwaarder, dan weer wat lichter uitvalt, zijn ze vaak heel herkenbaar. Deze vind ik persoonlijk heel treffend:

Er gaat iets mis.
De vrouw: "Wat doe ik verkeerd?
De man: "Het materiaal deugt niet."

Tendens: veel vrouwen hebben de neiging om oorzaken van mislukking eerst bij zichzelf te zoeken, veel mannen om die oorzaken eerst buiten zichzelf te zoeken.

Een andere treffende, die ik ook herken (hoewel niet helemaal in de context waarin hij gesteld is):
Promotie op het werk: voor mannen bestaat de neiging hen net zo lang te bevorderen, tot ze op een plek zitten waar ze niet meer goed functioneren. Voor vrouwen bestaat de neiging hen eerst te laten bewijzen dat ze iets kunnen, voordat ze gepromoveerd wordt naar een functie waarin ze die kwaliteiten nodig hebben.

Tendens: veel vrouwen hebben de neiging dat ze eerst iets willen kunnen, voor ze er zelfstandig aan beginnen. Mannen doen het gewoon en zien wel waar het schip strandt. Dit laatste in combinatie met de neiging om de schuld van eventuele mislukkingen aan het materiaal of de omstandigheden te wijten, maakt dat mannen het toch wat makkelijker hebben om iets op touw te zetten naar onbekend terrein.

Deze tendenzen zijn natuurlijk allebei niet heel erg bevorderlijk voor het ontstaan van de meer ambitieuze klimactiviteiten van vrouwen. Hoog tijd dat de voorbeelden van zelfstandig opererende klimsters, die er heus zijn, wat extra belicht worden, zodat vrouwen die zich zouden willen laten tegenhouden door die innerlijke stem, zien dat er wél van alles mogelijk is. En dát is nu precies wat de initiatiefneemsters van deze Jeanne Immink Tribute Day beogen.

Ik kijk terug op een bijna onverwacht leuke dag. In de trein naar huis zei een andere klimster, die ik tijdens de dag had leren kennen, dat het haar niet zou verbazen als dat voor veel van de aanwezige vrouwen gold.

Natuurlijk konden we boulderen, dé sociale klimactiviteit bij uitstek, maar ook waren er verschillende heel inspirerende praatjes: Harry Muré sprak over Jeanne Immink, Miriam Knepper vertelde op enthousiasmerende wijze over haar alpine 'carriere' in het algemeen en over de expeditie naar de Manaslu die door Katja Staartjes georganiseerd was in het bijzonder en de zes deelneemsters van de enige Nederlandse vrouwenexpeditie tot nu toe naar de Himalaya (in 1988!), gaven een dialezing, die aan girlpower niets te wensen overliet.

Ik heb een paar ideeën gedropt bij de organisatie en die werden warm ontvangen. Wie weet hoort u binnenkort meer.

(Het plaatje is afkomstig van de voorkant van het boek van Harry Muré over Jeanne Immink)

zaterdag 17 januari 2009

oxfam novib trailwalker

In december plofte de nieuwsbrief van Oxfam Novib in mijn mailboxje, met inspirerend nieuws: op 20 en 21 juni 2009 wordt op de Veluwe de Oxfam Trailwalker georganiseerd, een 30 uur durende non-stop wandeltocht van 100 kilometer. Zo'n uitdaging kun je toch bijna niet laten liggen!

Het doel is, dat je in een team van vier personen de wandeltocht volbrengt en zo via sponsoring 3000 euro bijeen wandelt voor onderwijsprojecten in ontwikkelingslanden, een thema dat mij als juf natuurlijk na aan het hart ligt. Met die 3000 euro kunnen in Mali 120 kinderen een jaar lang naar school. De Trailwalker sponsortocht bestaat al sinds de jaren tachtig en vindt zijn oorsprong in Hong Kong, waar de Britse Gurka's de eersten waren die via deze trainingstocht geld inzamelden voor goede doelen.

Toen het eerste enthousiasme wat geluwd was, begonnen echter de beren in zicht te komen: "20 en 21 juni, dat is precies de drukste tijd op school." "Er is wel veel tijd gemoeid met de voorbereiding." "Het samenstellen van een beetje prettig, gelijkgestemd team, hoe doe je dat?" "Honderd kilometer, dat is ruim drie keer zoveel als mijn langste wandeltocht!" "Bij een gemiddeld tempo van vier kilometer per uur moet je 25 uur wandelen. 25 uur, een heel etmaal met minimaal rust/slaap, maar dat kan ik toch helemaal niet?" Enzovoort.

Als ik nou nog 24 was...

donderdag 18 december 2008

dagje monk 2: the sharp end

cover van The Sharp EndIk schreef al eerder over ons middagje boulderen in MONK en ik had toen beloofd ook nog te zullen schrijven over de avond die er op volgde. De Reel Rock Film Tour was namelijk in Eindhoven neergestreken, met voor de pauze enkele korte films en na de pauze de klimfilm The Sharp End.

The Sharp End is een echte zweethandenfilm, met topklimmers die dingen doen waar ik in mijn stoutste dromen nog niet aan zou denken. Het meeste is ook prachtige opgenomen en een lust voor het klimoog. Toch had de film bij mij in eerste instantie vooral vragen achtergelaten, in plaats van inspiratie. Het is namelijk echt een heel scherp randje waarop de klimmers in The Sharp End opereren en hun motivatie leek wel erg ver verwijderd te staan van mijn eigen klimmotivatie.

Voor mij is de 'thrill' van het gevaar bij mijn klimactiviteiten helemaal geen stimulans in het klimmen, integendeel, ik moet alle mogelijke moeite doen om het potentiele gevaar niet als een belemmering te ervaren, dus ik kan me niet voorstellen dat ik dat actief zou gaan opzoeken. Toch is dat precies wat de klimmers in The Sharp End wel doen. Actief de grens van hun kunnen opzoeken en daar vervolgens een stapje overheen gaan, in het vertrouwen dat hun focus ervoor zorgt dat er geen ongelukken gebeuren. De film maakte bij mij ook een ethische vraag los: mag je zo'n film wel maken, zou het niet zo zijn dat je met het maken van een film als deze klimmers verleidt tot het stellen van doelen die ze zich zonder film niet gesteld zouden hebben?

Ik heb echt een paar weken met een onbestemd gevoel naar aanleiding van de film rondgelopen. En toen vond ik, ergens op het internet, op zoek naar iets heel anders, zomaar een citaat, dat me hielp om te begrijpen wat hier aan de hand was:

"The only way to discover the limits of the possible is to go beyond them into the impossible" (auteur onbekend)

Dit citaat was behalve naadloos van toepassing op de motivatie van de klimmers die in The Sharp End geportretteerd worden, ook van toepassing op mijn eigen motivatie. Ik heb met het klimmen al heel wat voor mij onmogelijks geexploreerd en zo ontdekt waar de grenzen lagen. Of eigenlijk beter gezegd: niet lagen. Juist die ontdekking, dat de grens daar dus niet ligt, maar nóg een stukje verder, maakt het klimmen zo'n mooie sport. En toen zat ik ineens midden in de motivatie van de klimmers uit de film. Als zij, met al hun kunnen en ervaring, net als ik zouden willen ontdekken waar het onmogelijke begint, is er voor hun maar één manier om daarachter te komen en die vormt de basis voor The Sharp End.

The Sharp End is hiermee toch meer dan alleen maar een showcase voor topklimmers met een steekje los, zoals ik eerst dacht. Eén ding mag volstrekt duidelijk zijn: deze film is níet geschikt om naar te kijken samen met niet-klimmende mensen die veel om je geven.

woensdag 24 september 2008

reel rock film tour in nederland

Ik mag graag klimfilmpjes bekijken. Wanneer er stevige muziek uit de boxjes van mijn computer komt, vergezeld van gesteun en geschreeuw, weet M. al hoe laat het is: "Heb je er weer een gevonden?"

In mijn mailbox en op diverse blogs kom ik op dit moment regelmatig iets tegen over de EOFT. Begrijpelijk, outdoor enzo, maar wat me wel verbaast is dat ik over een ander en in klimmersogen veel leuker film-evenement nauwelijks nog iets gelezen heb: de Reel Rock Film Tour. Op zaterdag 15 november komt de Reel Rock Film Tour naar Nederland (volgens mij voor het eerst) en wel in Monk in Eindhoven. Om je een idee te geven, hier is de trailer:





En als je het nog spectaculairder wilt, kijk dan ook even naar de trailer van The Sharp End, de film die in zijn geheel bij de RRFT te zien is:






Check hierna eventueel ook nog even de website van reelrocktour.com. En zet dan het evenement in je agenda: 15 november, Monk, Eindhoven.

maandag 22 september 2008

zuidpoolexpeditie

teamlid in onderzoekVoor expeditienieuws moet je normaal gesproken niet op dit blog zijn, kijk daarvoor bijvoorbeeld bij mounteverest.net of bij thepoles.com. Op die laatste vond ik echter een bericht, dat één van mijn klimmaatjes vast interessant vindt (E., let op!) en misschien ook mijn lezers uit de medische hoek:

Dit seizoen gaan twee Britse student-artsen op expeditie naar de Zuidpool. Niet alleen nemen ze alle benodigde voorraden zelf mee en gaan ze een via een nieuwe route, ook zijn ze van plan onderzoeken te verrichten om daarmee meer zicht te krijgen op onder andere hun lichamelijk reakties op deze extreme inspanning en onder deze extreme omstandigheden. Maar niet zomaar: daar één van de artsen diabetes heeft, kunnen ze de reakties van een diabetespatient vergelijken met die van een niet-diabetespatient.

Hier is de pagina waar het onderzoek omschreven wordt, op hun website Extreme South. Het plaatje komt ook van hun site.

maandag 1 september 2008

twee dagen boulderen aan zee

Wat kan een mooi weekend toch een hoop energie geven. De lagedrukgebieden en fronten die deze zomer lijken te beheersen hadden precies het weekend van 30 en 31 augustus uitgekozen om het strand van Scheveningen met rust te laten; een beter weekend dan het afgelopen kon BAZ zich niet wensen.

Honderden klimmers vermaakten zich met honderden boulders in een lekker relaxte sfeer. Ik heb me op de vijven gestort. Misschien had ik nog een vijf+ moeten proberen, want een paar van die vijven deed ik wel erg makkelijk. Maar eerlijk is eerlijk: er was er zaterdag ook één bij die ik na 12 pogingen nog steeds niet had en die ik maar heb opgegeven, omdat mijn vingers er pijn van begonnen te doen. Ik wilde hem eigenlijk nog op herhaling gooien op zondag, maar dat is er niet meer van gekomen. Daarvoor in de plaats heb ik zondag aan een paar andere vijven gewerkt en aan een leuke dynamische sprong, die E. tijdens de clinic had geleerd. Lekker boven de mat een sprongbeweging oefenen, dat was een fijn gevoel en nog beter: ik kreeg hem te pakken! Toen ik hem eenmaal had, bleef hij lukken; een leuk gevoel: evenwicht, zweefmoment, nieuw evenwicht.

polsbandje BAZ!Uit dezelfde clinic (waarvan ze de deelname gewonnen had bij de verloting) kwam een dyno naar een hoge eindgreep, maar die durfde ik toch niet te proberen, drie meter boven de mat. Misschien volgend jaar. Twee dagen boulderen aan zee: ik kijk er nu al weer naar uit.

zondag 31 augustus 2008

baz!2(008)

Een mooie BAZ!-impressie vind je bij Abby.

baz! 2008

boulderen op het strand, BAZ2008Zee, strand, 25 graden, stralende zonneschijn met af en toe een verkoelend briesje, goed gezelschap en een heleboel leuke boulders, dat is BAZ! dit jaar. Vorig jaar was het behoorlijk druk bij de boulders en soms moest je lang wachten tussen twee pogingen in. Ik had me daarop ingesteld en was met weinig verwachtingen gekomen, in de wetenschap dat ik vandaag ook nog kon boulderen. Maar de opzet met twee grote wanden dit jaar, bleek een schot in de roos. Precies genoeg wachttijd tussen twee pogingen om een beetje te herstellen en toch nog lekker 'in' de bewegingen te zitten. De waardering was lekker soepel, in vergelijking met die van de Klimmuur. De vijven lagen goed in mijn bereik, bleek. Dat ben ik niet gewend :-)klimmen op BAZ2008

's Avonds gebleven voor de spectaculaire finale, eindelijk Muriel Sarkany eens zien klimmen, mooi om te zien, wat een beheersing.

Nu maar eens kijken of ik nog spieren heb die wat willen doen voor me, het voelt alsof ze het wel genoeg vonden gisteren :-) Maar een beetje rondkijken is ook niet verkeerd. Op naar het strand.