Posts tonen met het label materiaal en gadgets. Alle posts tonen
Posts tonen met het label materiaal en gadgets. Alle posts tonen

zondag 14 juni 2009

tent gewonnen

Ik heb een week of wat geleden een tentje gewonnen bij de hiking site! Iedere maand hebben ze een prijsvraag, waar je weinig meer voor hoeft te doen dan een bezoekje te brengen aan de website van importeur of fabrikant en aan de hand van info die je daar vindt een meerkeuzevraag beantwoorden. Leuk om te doen, want je komt nog eens ergens (jaja, dat is ook de bedoeling natuurlijk, snap ik ook wel) en dan win je ook nog eens zo'n leuke prijs!

Ik heb al twee tenten. Een lichtgewichtkatoenen Carl Denig en een vierseizoenentent van Lowland. De eerste, de Mier, is een tweepersoonstent met honderdduizend haringen, veel leefruimte en een heerlijk binnenklimaat doordat katoen geen condensprobleem kent, kortom, een perfecte tent voor als je wat langer op een plekje staat. De tweede is de Conquest, een lichte en snel op te zetten tent, ook voor twee personen; met prima ventilatiemogelijkheden vind ik ook dit een supertentje en het is mijn eerste keus voor een klimweekend.AR ultralite

Nu is er een concurrent voor de Conquest bij gekomen. De AR ultralite van het Britse Mountain Equipment. Wat ik vooral leuk vind, is dat je het buitendoek apart kunt gebruiken, wanneer de weersomstandigheden of de meegenomen materialen zo zijn dat je eigenlijk alleen een tarp nodig hebt.

Ik heb hem inmiddels een keer opgezet op een veldje. Het lijkt me een prima tentje. Ik had wel wat moeite om hem strak opgespannen te krijgen, maar misschien dat ik de volgorde een beetje fout deed. De buitentent en de binnentent zitten namelijk al bij het opzetten aan elkaar vast, wat voor een beetje een andere volgorde zorgt. Ik kijk het nog een keer na.

maandag 19 januari 2009

review: evolv elektra

Evolv Elektra
Ik moest dus op zoek naar nieuwe schoentjes. Mijn lekkere Mammuts waren versleten en op de interim-slofjes kon ik eigenlijk niet fijn uit de voeten. Voor het eerst wist ik goed wat ik wilde:

-zo mogelijk velcro's (schoenen met klittenbandsluiting), omdat die makkelijk aan en uit te trekken zijn
-een zool waarop ik druk durf uit te oefenen
-zo min mogelijk verschil in gevoel tussen rechts en links.

Toen we in november een dagje in Monk waren, heb ik een van de rustpauzes besteed aan het bestuderen en uitproberen van het assortiment klimschoenen dat Monk voert. Het voordeel van Monk: het 'uitprobeerwandje' beslaat de hele hal :-)

Ik weet helaas niet meer precies welke schoenen ik allemaal geprobeerd heb. Ik heb namelijk eigenlijk niet getwijfeld. Toen ik een paar Evolv Elektra's aantrok, sloten ze om mijn voeten alsof ze op maat gemaakt waren. Rechts wat strakker dan links, maar rechts zonder pijn en links zonder speling. Huh? Dat kon?

Ik probeerde de schoenen uit op een paar lage treden. Ik glipte vrijwel direct van een klein treetje af, precies zoals drie jaar geleden met mijn Mammuts gebeurd was, die ook een soepeler zool hadden dan de schoenen die ik op dat moment gewend was. Maar toen ik wat meer gewicht en druk op mijn tenen overbracht, sloot het rubber van de Evolvs zich om het aflopertje waarop ik mijn zinnen had gezet, alsof er een kommetje op maat in de zool zat. En ik bleef staan. De test met een wat lastiger kleine-treetjes-boulder die ik eerder op de dag al gedaan had, doorstond de schoen ook glansrijk. Ik heb nog een maat groter en een maat kleiner geprobeerd, en nog wat andere schoenen uit de shop, maar dat was meer voor de vorm. Ik kon me niet voorstellen dat het nog beter zou worden dan dit, en dat werd het dan ook niet.

De website van Evolv zegt over de Elektra:

"The ELEKTRA combines the benefit of a comfortable multi-purpose shoe and the convenience of a hook-and-loop fastener performance shoe. With the feel of a sensitive slipper, the ELEKTRA will smear on any slick sloper or stick on overhanging faces while being comfortable enough to wear on long multi-pitch routes or gym marathon-training sessions. Narrow, low profile foot climbers and women climbers of all abilities and styles will truly appreciate these shoes after just one hour with them. The ELEKTRA is a must-have for every climber who wants a comfortable shoe that fits and performs superbly out of the box."


Ik kan dit alleen maar beamen (behalve dan het stukje over het buiten klimmen, want ik ben nog niet bij de rotsen geweest). Een heerlijke, comfortabele schoen, met een fijne, soepele zool, die alles lijkt aan te kunnen wat ik aankan. En die past, alsof hij op mijn voeten is gemaakt.

Nou, ok. Één klein dingetje dan. De hiel is behoorlijk ruim en dat is vooral bij de linkervoet te merken. Een heel precieze heelhook is hierdoor moeilijker geworden met deze schoen; ik heb in twee routes die ik wel kon op mijn andere schoenen nu een beweging zitten die ik niet meer kan. Maar ja, aangezien die wijde hiel ervoor lijkt te zorgen dat mijn rechtervoet net dat beetje extra ruimte heeft, wat zou ik dan klagen?

Zou het Evolv rubber voor verzolen in Nederland leverbaar zijn?

zondag 18 januari 2009

schoentjes

Met mijn eerste klimschoentjes was ik heel blij. Ik schreef er over: "Ik kreeg klimschoentjes voor mijn verjaardag dit jaar. Eehm, nou ja, ik heb ze met instemming een maand vantevoren zelf gekocht, eigenlijk. Een uur ben ik bezig geweest, het ene paar schoenen aan, het andere paar schoenen aan, een derde paar, toch maar die tweede nog een keer, een vierde en een vijfde paar, die vierde nog eens, een kleinere maat proberen en uiteindelijk zat dat ene paar van de twee overgebleven paren toch het beste. En toen was ik blij als een klein kind en wilde ze 's avonds de hele tijd bij me hebben. Neenee, niet aan. Wie klimschoentjes kent, snapt wel waarom."

Na een jaar waren deze eerste schoentjes aan vervanging toe en ik toog naar de buitensportzaak voor nieuwe. Het werden Mammuts en ook daarover schreef ik: "Gisteravond heb ik mijn nieuwe schoentjes uit kunnen proberen. Bij het derde treetje van een viertje dat ik praktisch uit mijn hoofd ken, gleed ik er uit; dat is wel wennen zeg, gloedjenieuwe schoentjes. Ik wist niet dat je zo vertrouwd kunt raken met het gevoel van een bepaald schoentje aan je voeten. De zolen van het nieuwe schoentjes zijn wat minder stijf dan die van de oude. Ik weet nu dat dat betekent dat je je gewicht echt alleen op je tenen moet hebben als je alleen je tenen op een treetje hebt en niet ook gedeeltelijk op de bal van je voet. Doe je dat wel, glijd je er uit..."

De juiste maat schoenen vinden is een beetje lastig in mijn geval. Mijn ene voet is een halve maat groter dan mijn andere. Bij gewone schoenen is dat nog nooit echt een probleem geweest, maar voor klimschoentjes maakt dat behoorlijk uit. Aangezien voor het klimmen ruimte vervelender is dan pijn, kies ik tot nu toe mijn schoentjes op mijn kleinere linkervoet.

Ondanks dat ik tevreden was met mijn tweede schoentjes (die ook mijn derde schoentjes werden), verlangde ik zolangzamerhand wel naar schoentjes die ik sneller aan en uit kon trekken, want hoe langer ik de schoentjes aan had, hoe pijnlijker de tenen werden van mijn rechtervoet. Daarom liet ik me op een gegeven moment in de uitverkoop verleiden tot het kopen van lekker afgeprijsde slofjes, voor 'erbij'.

Interessant: deze slofjes hadden weer een wat stuggere zool en ik bleek me daarop toch onzekerder te voelen dan op de Mammuts met de zachte zool, wat vooral te merken was bij delicate pasjes. Toen onlangs ook het tweede paar Mammuts versleten was, had ik natuurlijk de slofjes nog, waardoor ik rustig op zoek kon gaan naar schoentjes waarop ik wel mijn volle gewicht durfde neer te laten en die toch niet al te pijnlijk waren voor mijn grotere voet. Desnoods, dacht ik, moest ik dan toch maar twee verschillende maten kopen, hoewel dat natuurlijk een duur grapje is.

(wordt vervolgd)

donderdag 18 september 2008

buitenlands klimmen met de iPod topo

Zelf klimmen is natuurlijk het allerbeste. Klimfilmpjes bekijken is een goede tweede. Maar ook van sommige foto's kun je heel blij worden. Gisteren kreeg ik bij wijze van kadootje-uit-Tsjechië deze foto toegestuurd. Wat een interessante wand! 't Is een beetje jammer van de omgeving, maar als je eenmaal aan het klimmen bent, merk je daar toch niets meer van. Oh, en het is ook een beetje jammer dat Tsjechië niet echt naast de deur is. Maar als je er er dan toch bent, kun je weer wel naast de deur slapen, want op dit studentencomplex (een voormalig atleten-complex) zijn delen van de flats in gebruik als hostel.

Als je nog iets verder weg gaat klimmen, in het bouldergebied Gara Gorge in de VS, hoef je geen papieren topo meer mee te nemen wanneer je toch al van plan was om je iPod of iPhone bij je te dragen. Slimmeriken hebben namelijk een prachtige topo gemaakt die je kunt raadplegen op je iPod. Je kunt door de topo heen bladeren, op kaartjes zien hoe je bij de boulders moet komen, zien hoe de lijn loopt en je krijgt ook nog een korte omschrijving van de boulder. Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar Gara Gorge ligt, maar dat mag de pret niet drukken. Wie gaat er aan de slag met Bleau voor op de iPod? Of met België?

zaterdag 5 juli 2008

vier eerste ervaringen met verschillende slacklines

Van de week kwam er een bevermailing met de post, met als eerste aanbieding, jawel, een slackline-kit. Da's een ready-made slackline, supergemakkelijk opzetten, want de lijn komt met een spanner en heeft een eindlus ingenaaid, zodat je 'm makkelijk om een paal/boom kunt vastleggen. Ik was niet meteen verkocht, nee. Het leuke van de slackline zit hem er voor mij juist in dat je het met een flinke bandschlinge, twee bomen en enkele karabiners kunt opzetten. Het is overigens niet aan te raden om de karabiners die je hebt gebruikt voor de slackline nog voor het klimmen te gebruiken.

fotootje van de gibbon slacklineGisteravond hing in de hal gelukkig nog steeds de slackline. Nog steeds? Eeh, nee, niet helemaal. De lijn van vorige week lag werkeloos op de grond en een nieuwe lijn was gespannen. En laat dat nu precies de lijn zijn die bij de bever werd aangeboden. Ik kan u trots melden dat ik de slackline nu uit kan lopen. Althans, deze slackline. Drie recente slackline-ervaringen dus: een brede bandschlinge in Bleau, een smalle bandschlinge vorige week in de hal, beide met karabiners opgespannen en de wat stuggere lijn van Gibbon, die ook breed is en met de spanner heel strak kan worden getrokken.

1) Een brede band is fijner om over te lopen, omdat je iets gemakkelijker een niet al te precieze voetplaatsing kunt corrigeren.

2) De stijve lijn van Gibbon is lastiger te corrigeren met je lijf dan de slappere lijn van vorige week. Maar: de lijn is ook minder beweeglijk wanneer je lichaam een beweging maakt, dus je hoeft ook minder te corrigeren.

3) De lijn had de neiging om te kantelen, ook weer door de stijfheid (een balanceerbrug van planken doet dat ook). Dat is erg wennen.

4) De lijn van Gibbon stond zo strak, dat je 'm met weinig moeite als een trampoline kon gebruiken voor een sprong op de lijn. Ok, het neerkomen gaf mij nog wat problemen, althans, als ik de intentie had gehad op de lijn neer te komen :-) Kortom: wil je truukjes, dan is deze lijn zeer geschikt.

Binnenkort naar Frans, om daar verder te oefenen ;-)

donderdag 3 juli 2008

dat is een handig afvalzakje

Hebbedingetje voor op vakantie: een afvalzak van zeven meter, die je op iedere gewenste lengte afscheurt en met een knoopje een bodem geeft. Handig!

Van bever, met animatie van het concept.

maandag 23 juni 2008

materiaalplakkertjes

Ik hoop niet dat ik weer te vroeg juich, maar de originele gear tags van tags4 lijken er weer aan te komen. De website geeft aan binnenkort weer "back in business" te zijn. Ik heb natuurlijk doorgegeven graag op de hoogte te worden gebracht; als ze weer te bestellen zijn laat ik het weten.

zaterdag 21 juni 2008

ATC Guide en Petzl Reverso3

Hee, wat zie ik? Petzl heeft zijn reverso op bezoek laten gaan bij Black Diamond en nu is er de Reverso3. Zoals het Petzl betaamd hebben ze er een prachtig filmpje bij gemaakt, waar ik natuurlijk mijn eigen ATC-guide in zie figureren, in plaats van de werkelijk getoonde petzlkloon.






zondag 15 juni 2008

review: stic it (een alternatief voor pof)

Pof (magnesium) wordt algemeen gebruikt door klimmers, maar heeft genoeg nadelen om er een hekel aan te hebben. In de klimhallen hangen veel kleine stofdeeltjes door de pof en dat is niet gezond. Pof blijft op de grepen achter en dat maakt de grepen nog gladder, zeker in combinatie met vocht. Pof is ook niet zo goed voor de rotsen.

Een hekel hebben aan pof is natuurlijk makkelijk voor mensen die het niet nodig hebben, maar ik krijg met pof significant meer voor elkaar dan zonder. Ik heb mijn hekel aan pof wel eens omgezet in daden, maar dat heb ik niet lang volgehouden.

In december kwam op mijn verjaardag de verlossing in de vorm van een klein flesje, Stic It. Ik had het een half jaartje eerder al eens geprobeerd uit het flesje van een klimmaatje, in Fontainebleau. Toen vond ik het maar plakkerig spul, dat te kort effect had. Maar het hebben van een eigen flesje gaf me de kans om het aan een wat uitgebreider onderzoek te onderwerpen. Inmiddels gebruik ik het wekelijks en vind ik het tijd worden voor een review.

afbeelding flesje stic itStic It is een mengsel van hars, alcohol en nog wat (natuurlijke) stofjes. Je giet een paar druppels in de palm van je hand en je wrijft het in. Het is nu een plakkerig laagje geworden, maar het gaat er juist om dat je even wacht totdat het laagje opgedroogd is en niet meer plakt (ook al suggereert de naam anders), waarna het voorkomt dat je handen gaan zweten. Het is daarmee een alternatief voor het gebruik van pof. Na een half uur tot een uur breng je een nieuwe laag op. Mocht je nog last hebben van gladde grepen, door zweet van anderen en/of een aangekoekte laag magnesium op grepen, kun je tussendoor even poffen. Stic It dat op je handen is achter gebeleven gaat er met water en zeep weer af.

Werkt dit echt? Ja, ik kan niet anders concluderen dan dat dit werkt. Ik gebruik het tijdens boulderen en tijdens klimmen van routes en het voorkomt op fantastische wijze geglij en geglibber. Voor een pofhater als ik is het de hemel. In de regel kan ik ermee volstaan het op te brengen voordat ik aan een route begin, alleen in lastige routes waarin ik moet werken druppel ik soms halverwege nog eens. Nu moet ik daar eerlijk bij zeggen dat dat soms ook wel een beetje een psychologisch 'poffen' is. Bijpoffen met magnesium doe ik ook wel eens, met name tijdens het boulderen. Ik heb namelijk tijdens het boulderen ook de behoefte om voor iedere poging mijn flesje tevoorschijn te halen en hoop dat een beetje binnen de perken te houden door te poffen. Stic It werkt echter beter... Ik doe dan ook beduidend minder lang met een flesje dan de fabrikant aangeeft (mijn derde flesje is al een flink eind heen, terwijl ik nog halverwege mijn eerste flesje zou moeten zitten).

Werkt er ook iets niet? Ja, er werkt ook iets niet, namelijk water en zeep. Stic It vormt met pofresten en vuil van de grepen en aluminiumresten uit het touw een vieze laag op die plekken van je handen die minder vaak met de grepen in aanraking komen. Met name tussen je vingers, want hoe goed je ook oppast dat daar geen Stic It terecht komt, die pogingen mislukken echt.

Gelukkig, in combinatie met nagels (krabben!) of een nagelborsteltje werkt water en zeep inderdaad goed. Als je de zeep vervangt door ecover karweizeep gaat het helemaal goed. Dit is een vloeibare zeep, die net als garagezeep ruwe stukjes in de zeep heeft om je nagels te helpen krabben. In tegenstelling tot echte garagezeep (die de Stic It-resten er ook af schijnt te krijgen), is deze zeep zacht voor je handen.

Enthousiast dus? Ja. En ik vind het jammer dat de klimwinkel waar ik het vaakste ben, namelijk mijn eigen klimhal, Stic It (nog) niet verkoopt. Ik ben alleen wel benieuwd (en mijn klimhal misschien ook) of Stic It niet toch, in tegenstelling tot wat de fabrikant beweert, een laagje op de grepen achterlaat. Want als dat zo is, dan denk ik, gezien mijn ervaringen met nagels, borsteltjes en speciale zeep, dat de hogedrukspuit dat laagje er maar moeilijk af zal krijgen...

(plaatje van de site van de importeur)

zaterdag 19 april 2008

ongezonde waterfles?

Waterflessen en -zakken moet je goed schoonmaken en er moeten geen restjes oud water in zitten wanneer je ze bijvult. Die informatie is bekend. Toen ik dus de kop van dit artikel over ongezonde waterflessen zag, dacht ik dat het daarover zou gaan. Maar nee. Het blijkt te gaan om het plastic waarvan bijvoorbeeld de Camelbakfles en de bekende Nalgene flessen gemaakt zijn, polycarbonaat of Bisfenol-A (BPA).

Nalgene heeft aangekondigd te stoppen met de levering van polycarbonaat flessen en de focus te richten op hun flessen die uit andere plastics gemaakt zijn. Er zijn al langer vraagtekens bij de gezondheidseffecten van het plastic polycarbonaat en net deze week zijn er nieuwe publicaties naar buiten gekomen die bevestigen dat er risico's zijn voor de gezondheid bij het gebruik van Polycarbonaat-producten.

Nalgene bestrijdt overigens dat deze gezondheidsrisico's ten grondslag liggen aan hun besluit, zij blijven van mening dat het gebruik van dit plastic in deze vorm geen gezondheidsrisico's met zich mee brengt. Zij willen slechts tegemoet komen aan de vraag van consumenten die wél bezorgd zijn over het gebruikte plasic in de flessen en er gingen al meerdere bedrijven en ondernemingen hen voor. In het eerstgenoemde artikel staan allerlei links met meer informatie.

donderdag 17 april 2008

gear tags revisited

Ik blogde een tijdje geleden over een initiatief om het ter ziele gegane tags4 te vervangen. Naar nu blijkt heeft degene die dat heeft opgezet aan enkelen wél, maar aan meer mensen níet geleverd (en wel hun centjes gekregen...), zonder hierover inlichtingen te verschaffen. Hier op UKClimbing kun je er meer over lezen.