gemengde gevoelens

Er zijn zeker wel leuke dingen gebeurd de afgelopen dagen, maar alles werd behoorlijk overschaduwd door een heel naar bericht uit Nederland. Daardoor vind ik het lastig om nu een blogje te schrijven, net zoals dat ik het lastig vind om nu weg te zijn. Ik zou zo heel graag een arm leggen, of zoiets, om degene die deze week met een groot verlies te maken kreeg, maar dat gaat niet. Dat ik zaterdag ook niet thuis was om ~C live te feliciteren met zijn verjaardag, hielp niet echt.

Ik weet het, het hoort er bij als je weg bent, maar dat maakt het niet minder vervelend. Wat me zaterdag behoorlijk op wist te beuren, was dat ik weer ging klimmen. Het gaat namelijk al een paar dagen behoorlijk beter met mijn enkel. Het zijn inmiddels vooral de ongecontroleerde bewegingen die voor problemen zorgen en klimmen is gelukkig een heel beheerste en gecoördineerde manier van bewegen. Voorklimmen heb ik nog maar niet gedaan, maar 5c/6a naklimmen vond ik niet slecht. Ik kan ook weer voorzichtig de trap af en dat is eigenlijk het enige dat nog voorzichtig gebeurt, de rest gaat allemaal steeds normaler.

Mijn dagen hier in Les Vigneaux zitten er al weer bijna op. Het schilderwerk vordert gestaag en als het goed is, zijn de kozijnen, deuren en luiken klaar wanneer ik volgend weekend vertrek naar de Pyreneeën voor de laatste etappe van dit jaar. 

enkel

"Hoe gaat het eigenlijk met je enkel?", wordt er gevraagd. Nou, wel iedere dag beter, maar toch minder snel dan ik zou willen. 's Ochtends is hij over het algemeen het meest stijf en douchen is een activiteit die hij liever niet heeft. Zonder drukverband een tijdje de voet naar beneden houden, zoals bij douchen, is na een nachtje slapen niet fijn. Gedurende de dag gaat het dan meestal beter. Ik kan hem op zich goed belasten, dus het werken aan de luiken en de kozijnen gaat prima. Het is het buigen en draaien dat moeilijk is. Vooral bergafwaarts wandelen is lastig, terwijl ik bij bergopwaarts al bijna normaal kan stappen. De trap af gaat niet, dat moet ik op de 'peutermanier' doen, tree voor tree. Ik kan mijn enkel niet zo ver voorover buigen, met mijn hele gewicht er boven. Wandelen doe ik wel iedere dag, op oneffen paadjes met wandelstokken, dat gaat heel goed en op vlakke wegen en paden zonder. Ik kan het alleen niet al te lang achter elkaar, want dan worden de spieren en pezen moe en minder stabiel en dat is een heel vervelend gevoel, ook al doet het meestal niet direct echt pijn.

Gisteren gingen we naar Briancon om in ons in een taartjeszaak te goed te doen aan thee en, eeh, taartjes. Er was overal in Briancon muziek van slagwerkgroepen, erg gezellig, dus we hadden al een hele stadswandeling over de kasseien (zonder wandelstokken, helaas) achter de rug toen we uiteindelijk voor de taartjeswinkel stonden. Mijn voet keek er al naar uit om weer even omhoog te liggen, maar  jammer genoeg (vooral trouwens vanwege de taartjes...) hadden de taartjesbakkers juist nu besloten hun jaarlijkse vakantie op te nemen. Toen moesten we op zoek naar een ander plekje voor onze thee met lekkers, en dat was echt een beetje te veel.

De beweging is uiteindelijk wel goed geweest, want vandaag kan ik alwéér wat verder heen en weer bewegen met de enkel dan de voorgaande dagen. We zijn wel aan het onderzoeken of er misschien in de buurt een fysiotherapeut rondloopt die wat licht kan werpen op het herstelproces en of het 'op schema' ligt en die wat gerichte revalidatie-oefeningen kan geven. Want ik wil eigenlijk wel weer een beetje actie...

chalethost zijn

Ik schreef het al, ik heb het qua werken enorm naar mijn zin gehad afgelopen winter. Zo'n chalet is een soort mini-hotelletje en als chalethost ben jij degene die het moet maken. Over marketing, boekingen en contacten met eigenaren of onderhoudsmensen hoef je je helemaal niet druk te maken en ook niet over ingewikkelde financiële keuzes. Er is een financieel kader voor je vastgesteld en daarmee ben je binnen het concept als het ware je eigen baas en zorg je voor de sfeer, de gastvrijheid, de menu-invulling en de schone badkamer, kortom, ben je helemaal zelf verantwoordelijk voor de gasttevredenheid. En dat vond ik leuk!

Voor mij staat met stip op nummer 1 het contact met de gasten. Iedere week weer verschillend, iedere week een andere sfeer en stemming, iedere week weer op een andere manier aanwezig zijn, passend bij de gasten. Blijf ik meer op de achtergrond of juist helemaal erbij, kan ik ongevraagd met oplossingen komen voor dingen, of kan ik beter juist de vraag afwachten, hoe snel kom ik er achter welke wensen er zijn voor het eten, vooral die die niet uitgesproken worden. En dan zijn er natuurlijk ook nog allerlei dagelijkse gesprekjes. 's Morgens over wat ze van plan zijn die dag en 's middags over of dat gelukt is en wat ze ervan vonden. Maar ook over waar ze wonen, wat ze in het dagelijks leven doen, wat ik in het dagelijks leven doe en over allerlei wintersport-gerelateerde ervaringen.

Eveneens met stip, op nummer twee: het klaarmaken van de maaltijden. Het is geen seconde gaan vervelen, ook al maakte ik meestal op dezelfde weekdag hetzelfde menu. De routine die dat meebrengt is voor mij echt een hulp geweest, geen sleur. Verderop in het seizoen durfde ik wel steeds meer te variëren. Dat kwam door een paar speciale diëten, dus ik moest wel, maar ik ontdekte rond die tijd ook dat er mensen zijn die eigenlijk heel graag 'dicht bij huis' eten, en dus snakken naar een kipfilet na vier dagen culinaire hoogstandjes met eend, zeeduivel of kalfsschnitzels. Ik kan me dat niet goed voorstellen, maar echt. Mijn menu is dus vanzelf van een zesdagenmenu naar een tiendagenmenu gegroeid en ik heb gelukkig ontdekt dat dingen die ik voor het eerst maak niet echt de neiging hebben te mislukken, maar hooguit wat minder perfect zijn dan later.

Ik heb trouwens ook ontdekt dat ik daar niet zo goed tegen kan, tegen dingen die wat minder perfect zijn dan later. Op nummer drie dan maar: afgelopen winter heeft er niet alleen voor gezorgd dat ik me daarvan bewust werd, maar ook dat ik dat inmiddels in een wat relativerender daglicht kan zetten. Zou ik dat vast kunnen houden?

afscheid van Morzine

De laatste gasten in Morzine had ik in de week voor pasen, dat was de eerste week van april. De twee weken daarna heb ik nog veel kunnen skiën en verder heb ik die gebruikt om op mijn gemak het chalet helemaal schoon achter te laten. Morzine liep langzaam leeg. De seizoenswerkers gingen naar huis of naar een zomerjob en heel veel toeristen waren er ook niet meer. Het bracht herinneringen terug aan de dag dat ik aankwam. Ik vroeg me toen serieus af of ik dit wel echt wilde en of ik het wel kon.

Gelukkig is het helemaal goed gekomen. Door een beetje buiten mijn 'comfort-zone' te gaan, heb ik hele leuke dingen meegemaakt en geleerd. Het opstarten van het seizoen was echt het lastigste. Er kwam in één keer zoveel nieuws op me af en ik vond het vooral erg lastig dat er helemaal niemand met wie ik dingen samen kon bespreken. Toen Paul en Fred, de hosts van het andere chalet van skichalets.nl in Morzine, aan waren gekomen, hebben we meteen een aantal dingen samen ondernomen. Dat maakte een heel verschil. We hadden het over de dingen waarover een beslissing genomen moest worden en het maakt niet uit dat ik dan vervolgens die beslissing toch nog in mijn eentje nam. Het gegeven dat er nog iemand even mee had gekeken en gedacht, die met dezelfde vragen zat (mogelijkheden en onmogelijkheden van het budget bijvoorbeeld), vond ik echt een verademing. Trouwens, de mensen van skichalets waren ook helemaal niet te beroerd om mee te denken. Ik had ze een paar dagen na aankomst meteen verteld dat ik me nogal onzeker voelde over alles. Hun reactie dat ze er alle vertrouwen in hadden dat het goed zou komen en dat ze het fijn vonden dat ik ze liet weten hoe me voelde, in plaats van maar zo'n beetje zelf aan te rommelen tot het misschien echt mis ging, hielp gek genoeg al enorm. Misschien nog wel meer dan de (goede) tips die ik ook van ze kreeg. Louise van de skischool had het al gezegd: "Zodra de eerste gasten er zijn, gaat het vanzelf, je zult het zien."

En ik zag het. Bovendien ging het niet alleen vanzelf, maar ook snel. In december hoorde ik het iemand al zeggen: het seizoen is zó voorbij! Toen dacht ik nog: vier maanden, die zijn echt niet zomaar voorbij! Maar inderdaad. Vier maanden zijn wel zomaar voorbij. Zelfs als je allemaal nieuwe dingen doet.

En zulke leuke nieuwe dingen! Dat het skiën is bevallen heb je al kunnen lezen, maar wat óók heel erg is bevallen, ondanks de wat moeizame start, is het werken in het chalet. Veel mensen 'in the business' en daarbuiten vinden dat chalethost zo ontzettend hard werken is. Nu weet ik niet wat andere mensen zoal gewend zijn aan 'hard werken', maar van de seizoenswerkers in de horeca zijn er maar weinig die zoveel tijd op de ski's kunnen doorbrengen en in vergelijking met een baan in het onderwijs is chalethost hemels qua hard werken. Ok, je werkt veel, van kwart over zeven tot elf en van vier tot half tien, zes dagen per week, met op de wisseldag en de boodschappendag nog een paar uur extra (en op je vrije dag, niet te vergeten, nog wel even het ontbijt draaien), maar hé, als het af is, is het af! Kom daar maar eens om in het onderwijs. En die negen-urige werkdag krijg je er op school ook gratis bij, net als die zevendaagse werkweek. Als ik eerlijk ben? Het smaakt wel een beetje naar meer!

verstuikte enkel

Ik zit met mijn pootje omhoog dit stukje te typen. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Het was de bedoeling dat ik op een ladder stond met kluskleren aan en kozijnen en luiken aan het schilderen was. En tussendoor een beetje aan het spelen was op de rotsen en op de wandelpaden rondom Argentière en Ailefroide in de Franse Alpen, al dan niet vergezeld van mijn gastvrouw en gastheer. Maar helaas eindigde eergisteren dat spelen op de rotsen niet op de standplaats, maar hangend in het touw, met verstuikte enkel. Beetje jammer...

Ik ben in Les Vigneaux, een klein dorp in de Franse Ecrins. Ik ben sinds vorige week woensdag te gast bij Anne en Geert van Entre Terre et Ciel en ik kwam hier om te helpen met klussen. Ik hoop dat ik na het weekend weer een beetje in staat ben wat te doen, want dat zitten met mijn been omhoog en dat voetje voor voetje schuifelen (wat ik gelukkig al wel weer kan), dat vind ik maar niks!

Ik vind het ook maar niks dat ik juist weer een beetje aan het klimmen was en nu wéér de rotsen niet kan voelen, terwijl ik er zo dichtbij ben! Maar ik treur niet, want zelfs zittend op een stoel is het hier een en al berggevoel. De hoge toppen rondom hebben nog steeds een witte hoed, maar hier wat lager is de natuur na de koude winter volop aan het genieten van de inmiddels zomerse temperaturen en wij dus ook. Er klinkt vogelgezang de hele dag door, de bomen zijn gehuld in een prachtig lichte kleur groen en overal komen de bloemen te voorschijn.

Helaas is het dus een paar dagen wel een beetje een kleine wereld. Ik hoop dat ik snel weer wat mobieler ga zijn, duim maar voor me.